Maand: januari 2021

Vandaag echo gehad van de met kanker aangedane klier bij het sleutelbeen, die niet weg-geopereerd kon worden. Voor mij de spannendste plek in het lichaam want je zou denken: als het ergens terugkomt dan is het daar.
En:
Helemaal geen afwijkingen. Jippie! Uiteindelijk is het hele leven ongewis natuurlijk en is elke geruststelling symbolisch, maar…..
deze symbolische geruststelling voelt gewoon wel lekker. Weer.

Het blijft verwonderingwekkend. Afgelopen tijd maakte ik mij daar behoorlijk druk over. Maar gisteren en vannacht en vandaag was ik de rust zelve. Helemaal zen. Hoe kan dat toch? Gewoon voorbij de weerstand gekomen van het proberen onder controle te krijgen wat ik niet kan controleren? Open voor wat er maar zou komen? Achteraf wel helemaal blij hoor. Nou, dat moet dan betekenen, dat ik het leven met al z’n ups en downs erg leuk blijf vinden…..

Volgende week het tweede mijlpaaltje, verjaardag van mijn zonen. Nog nooit een Eerste Verjaardag van Overleden Zoon meegemaakt. Ben benieuwd hoe dat gaat zijn. Volgende blog gaat daarom zijn over 9 dagen, op 4 februari.
Als het mij lukt, kan ik er ook maar het beste open instappen.
En dan zien hoe dat gaat zijn. En daarna is het al bijna lente.

Het blijft onbegrijpelijk.

Hoe ik vlak na elkaar, of tegelijkertijd, erg tevreden kan zijn, gelukkig, enthousiast, vitaal (nou ja, part-time dan), wekelijks records brekend met betrekking tot wandelen (we zitten nu op de 11 kilometer en de snelheid gaat ook omhoog) en prachtige kleuren verzinnend voor het opschilderen van ons trapgat
EN
Zeer verdrietig, losgeslagen, diep treurend om ik weet soms niet eens wat.

Enige term die een beetje in de buurt komt is:
non-dualiteit.

Een term die wordt gebezigd door een aantal vast Hele Wijze Mensen en waar hele verhandelingen achter schuilen.
Voor mij betekent het niet meer dan:
Blijkbaar kunnen tegengesteld lijkende ervaringen, emoties, gemoedstoestanden tegelijk bestaan. Dat kan ik me alleen een beetje voorstellen, als ik ze niet zie als elkaar uitsluitende omstandigheden.
(Blijkbaar heb ik dat tot op heden wel zo gezien.)

Zoals yin en yang geen twee vlakken naast elkaar zijn van tegengestelde kleuren, maar een cirkel met een harmonische inhoud.

Of het nu door het eindeloze vochtige weer komt met vier graden….
Maar alles lijkt een beetje hetzelfde te zijn, en dat is niet zo leuk.
Eindeloos steeds weer een beetje triest, en dan weer gewoon lekker koken of wandelen, dan weer niet zo goed slapen, dan weer wel.

Als ik het al saai vind, hoe kan ik dan er iets zinnigs over zeggen, op zo’n manier dat het nog een beetje interessant is?

Je kunt wel altijd, in tijden van vastzittende grauwheid, even goed bedenken hoe halfvol je glas is.
Dat helpt mij gegarandeerd, en gegarandeerd vergeet ik het ook weer veel te snel.

Wat heerlijk dat ik zo goed kan wandelen. Er zijn zoveel mensen, inclusief mijzelf nog helemaal niet lang geleden, die nauwelijks een stap kunnen zetten.
Wat heerlijk dat ik vandaag geen dodelijke ziekte heb en zelfs geen corona!
Ik heb niet een koud vochtig huis. Ik heb een heerlijke matras met een electrische deken, die mij in al mij rouwkouwkleum altijd weer verwarmt.
Wat fijn dat ik lekker kan nadenken, goed problemen kan analyseren, altijd zo goed aanvoel wanneer de bietjes gaar zijn zonder keukenwekker.
Wat heerlijk dat ik niet omgeven ben door mensen die het liefst alle moeilijke gespreksonderwerpen vermijden, en die nog steeds regelmatig vragen hoe het gaat en ook leuke dingen verzinnen om te doen.
en wat fijn dat ik vorige week witlof kreeg van de buurvrouw (ik geloof uit medeleven, maar zeker weet ik dat niet, afijn, erg lekker)
Nou ja, enzovoort

Altijd de maand waarin het Landelijk Nederlands Peil van stemmingen het laagst schijnt te zijn. Nou dat hebben wij ook wel hoor.
Die mooie kerstkaart van ons, al die lichtjes in de kerstboom, al dat toch een beetje extra lekkere eten, allemaal voorbij en nog steeds is het donker en kil.
Bert is weer regelmatig triest, wat eigenlijk een stuk minder was.
En ik ben soms bang voor terugkeer kanker. 12 januari was de datum van diagnose, zal er vast wel mee te maken hebben. en einde van de maand controle. En die uitzaaiingen, die komen bij borstkanker liefst na 2,3,4 jaar, en daar zit ik nu middenin (alhoewel het ook nog veel later kan)
En dan wordt Sam over een maand geen 22 jaar.

Maar ook, tegelijkertijd, komt er steeds ietsje meer ruimte voor het leven naast deze gebeurtenissen.
We gaan het digitale fotolijstje weer neerzetten met al die Leuke Foto’s van vooral de jeugd van onze kinderen. (was tot op heden nog te triest) Ik werk steeds ietsje meer, Bert loopt records hard op zijn loopband. Het traphekje in het halletje wordt door mij geschilderd (Au,Au! dat zou Sam hebben gedaan vorig jaar, had hij beloofd maar toen niet gedaan)
En wandelen is nog steeds een erg goed antidepressivum, en we breken record na record voor de afstand (mijn records he). Gisteren weer 9,3 kilometer over de Leersumse Heide.

De kerstdagen zijn we redelijk zonder emotionele kleerscheuren doorgekomen. Maar ja, dan Oud en Nieuw….

Het schijnt, dat meer mensen er last van hebben. Een gevoel van overweldigende melancholie gedurende de jaarwisseling.
Ik heb dat al vanaf dat ik mij kan herinneren. als kind stond ik om 12 uur op het balkon, om mijn emoties te kunnen laten vliegen en om maar niet te hoeven feliciteren. Mijn buurmeisje stond op het buurbalkon. Die had hetzelfde.

Nou dit jaar had ik dat maal honderd. Poe.
Oudjaarsmorgen nog heerlijk gewandeld in de duinen met zelfs overal witte vegen winter door een verdwaalde sneeuwbui. Maar met het ondergaan van de zon ging ook mijn moed onder en de rest van de avond was ik een wrakje. Bert ook wel, maar die probeerde nog een beetje boven water te blijven. We mochten om een uur of 11 nog wel naar vrienden 1 straat verder gelukkig (hadden hun bezoek verdeeld om nog een beetje coronaproof te zijn) die ons onderdompelden in gastvrijheid en toastjes.
Bert deed erg zijn best om feestelijk te drinken en te babbelen. Ik was een beetje stil.
En naderhand zei Bert ook moeite gehad te hebben om de stemming erin te houden. Elk jaar. Maar nu nog meer. Maar zijn strategie is voor het oudjaar: schouders eronder en doorbijten.

En ja, waarom dit moment?
Het echt onontkoombaar voortschrijden van de tijd met het verleden echt definitief achter ons?
Alle opkikkers ten einde? (sinterklaas, kerstkaarten, lampjes ophangen?)
Of gewoon een beetje tijd extra hebben met al die feestdagen om het Proces te ondergaan?

Nou ja.
Deze golf moet ook gewoon bereden worden.
En dan wordt het 1 januari. En dan 2 januari.
En dan vind de golf altijd wel weer zijn strandje.
en wij weer een mooi nieuw wandelpad!