De kerstdagen zijn we redelijk zonder emotionele kleerscheuren doorgekomen. Maar ja, dan Oud en Nieuw….
Het schijnt, dat meer mensen er last van hebben. Een gevoel van overweldigende melancholie gedurende de jaarwisseling.
Ik heb dat al vanaf dat ik mij kan herinneren. als kind stond ik om 12 uur op het balkon, om mijn emoties te kunnen laten vliegen en om maar niet te hoeven feliciteren. Mijn buurmeisje stond op het buurbalkon. Die had hetzelfde.
Nou dit jaar had ik dat maal honderd. Poe.
Oudjaarsmorgen nog heerlijk gewandeld in de duinen met zelfs overal witte vegen winter door een verdwaalde sneeuwbui. Maar met het ondergaan van de zon ging ook mijn moed onder en de rest van de avond was ik een wrakje. Bert ook wel, maar die probeerde nog een beetje boven water te blijven. We mochten om een uur of 11 nog wel naar vrienden 1 straat verder gelukkig (hadden hun bezoek verdeeld om nog een beetje coronaproof te zijn) die ons onderdompelden in gastvrijheid en toastjes.
Bert deed erg zijn best om feestelijk te drinken en te babbelen. Ik was een beetje stil.
En naderhand zei Bert ook moeite gehad te hebben om de stemming erin te houden. Elk jaar. Maar nu nog meer. Maar zijn strategie is voor het oudjaar: schouders eronder en doorbijten.
En ja, waarom dit moment?
Het echt onontkoombaar voortschrijden van de tijd met het verleden echt definitief achter ons?
Alle opkikkers ten einde? (sinterklaas, kerstkaarten, lampjes ophangen?)
Of gewoon een beetje tijd extra hebben met al die feestdagen om het Proces te ondergaan?
Nou ja.
Deze golf moet ook gewoon bereden worden.
En dan wordt het 1 januari. En dan 2 januari.
En dan vind de golf altijd wel weer zijn strandje.
en wij weer een mooi nieuw wandelpad!
blogvansaskia 