Het blijft onbegrijpelijk.
Hoe ik vlak na elkaar, of tegelijkertijd, erg tevreden kan zijn, gelukkig, enthousiast, vitaal (nou ja, part-time dan), wekelijks records brekend met betrekking tot wandelen (we zitten nu op de 11 kilometer en de snelheid gaat ook omhoog) en prachtige kleuren verzinnend voor het opschilderen van ons trapgat
EN
Zeer verdrietig, losgeslagen, diep treurend om ik weet soms niet eens wat.
Enige term die een beetje in de buurt komt is:
non-dualiteit.
Een term die wordt gebezigd door een aantal vast Hele Wijze Mensen en waar hele verhandelingen achter schuilen.
Voor mij betekent het niet meer dan:
Blijkbaar kunnen tegengesteld lijkende ervaringen, emoties, gemoedstoestanden tegelijk bestaan. Dat kan ik me alleen een beetje voorstellen, als ik ze niet zie als elkaar uitsluitende omstandigheden.
(Blijkbaar heb ik dat tot op heden wel zo gezien.)
Zoals yin en yang geen twee vlakken naast elkaar zijn van tegengestelde kleuren, maar een cirkel met een harmonische inhoud.
blogvansaskia 