Dag: 4 februari 2021

Op deze dag is onze tweeling jarig.
Maar dit jaar wordt er maar eentje 22 jaar.

die zijn er he. Feestdagen, verjaardagen, sterfdagen….
Ik weet steeds geheel niet hoe ik, wij, dat gaan ervaren.

De eerste keer jarig is natuurlijk een Echte Mijlpaal.
Dagen tevoren ben ik er helemaal van slag van, en Bert ook.
Steeds huilen als ik eraan denk.
En nu is het zover. En ach, het is mooi weer. Ik wandel een helder en fris stukje op de hei.
Een heleboel mensen die blijkbaar die verjaardag onthouden (zelfs zonder facebook!), vrienden van Sam die appen en eentje belt zelfs. Elke keer ontroert dat mij. Helpt echt! Bij analyse van de dan loskomende traantjes, denk ik dat het vooral dankbaarheid oproept. En….ontspanning (loslaten?).

Als ik, gewoon, in het algemeen, afscheid moet nemen, dan vind ik dat tevoren vaak heel moeilijk en triest. Het moment zelf vind ik ook heel vaak ernstig ontroerend, maar als het dan echt gebeurd is…… hoeps dan lost het vanzelf direct op! Niks (meer) aan de hand!
Misschien is dat nu ook wel het mechanisme.

Al speelt het hoofdthema van Once upon a time in the West vandaag wel extra door mijn hoofd.
(Dat drie keer werd afgespeeld toen iedereen best lang moest wachten aan het begin van de crematie van Sam.)
Ontzettend mooie muziek, melancholisch, liefdevol. Vanaf dat moment elke keer als ik dat hoor ontroerend.

volgende blog half februari.