Het leven zit vol mooie en ook nare dingen, en soms beleven sommige mensen meer nare dingen dan anderen.
En nare dingen zijn naar. (Is dit nu een hele wijze uitspraak,
of gewoon een beetje too obvious?)
Maar mijn ervaring is, dat ik elke keer het meeste lijd, als ik dat nare niet wil accepteren.
En ik merk, dat ik dat zoooooooo vaak doe. Als ik mijn eigen blogs zou lezen, zou ik misschien een beeld krijgen van mijzelf, dat ik Zo Bewust bezig ben en alles Zo Goed onder ogen wil zien.
Maar……intussen hoor!
Dan is er een deel van mij, wat gewoon verdrietig is, ofzo. En een ander deel (liefst stiekem in een hoekje verscholen) wat dat gewoon niet wil zijn.
Elke keer weer tuin ik erin. Elke keer weer moet ik mijzelf helpen herinneren, gaan zoeken of die weerstand zich stiekem schuilhoud.
Want nare gevoelens en weerstand samen leiden tot emotionele stilstand.
Als het me dan, weer eens, gelukt is om de weerstand te vinden, een aai over de bol te geven en te zeggen: O ja, daar ben je weer!
en dan, bijvoorbeeld: ach ja, ga maar gewoon verdrietig wezen hoor, hoort er nu eenmaal bij…..
dan stroomt die emotie vaak verder,
en blijf ik doorgestroomd maar rustig achter.
elke keer weer.
blogvansaskia 