Bij het ervaren van kwetsbaarheid komt het besef van vergankelijkheid. Alles kan zomaar opeens anders worden. Sterker nog: alles wordt langzaam anders, maar vaak zo langzaam dat we het niet echt merken.
In deze corona-tijden lijkt het of de hele wereldbevolking zich opeens bewust is geworden van dit fenomeen. Individuele rampen van anderen, die natuurlijk ook dagelijks op de aardbol plaatsvinden, raken niet echt van binnen. Voelt toch heel anders als je bang ben zelf te overlijden.
Het echt ervaren van de eigen vergankelijkheid is het derde niveau van bewustzijn in de boeddhistische leer, als ik mijn zwager goed begrepen heb.
En aangezien ik geen zin heb om schuldige bevolkingsgroepen te zoeken, of zoveel mogelijk boos te worden, of wat dan ook te ontkennen, ben ik gewoon bang soms (kanker) of verdrietig (zoon). een eventuele angst voor corona is een beetje over, sinds ik gevaccineerd ben (jippie!) (nou alleen Bert nog)
Volgens die boeddhisten is het vast ook de bedoeling om dat mild en rustig te observeren en voorbij te laten glijden. Dat is dan de grote uitdaging. Voor mij. En voor de hele wereld. Nou ja. Laat ik maar eens met mezelf beginnen……
blogvansaskia 