Maand: april 2021

Bijna elke dag raak ik de (prachtige) urn van Sam even aan in het voorbijgaan. En bijna elke keer komt er dan een vlaag van rust over mij heen. Vreemdgenoeg. Alsof hij zegt: Ja Mam, het is toch goed zo…….

Vorige week kwam ik de assistentenruimte binnenlopen op mijn werk en toen zong ik opeens een half liedje. Toen zei de assistente: Ben je blij, ben je gelukkig? Toen zei ik: Ja, soms wel, soms wel, en soms helemaal verdrietig. En toen zei zij: Ja, je mag blij zijn. Je mag blij zijn.
Dat ontroert me nog steeds elke keer verschrikkelijk als ik eraan denk.

Vorige week was de oude verkering van Sam bij ons op bezoek. Hij is nog heel erg vol van hem, op allerlei manieren. Dus hebben we uren over Sam gepraat en uitgewisseld (wel met een wandelingetje erbij hoor). Helemaal prima. Maar wel weer een paar nachten slecht slapen.

En verder gaat het leven door. en door.

het blog gaat eens per twee weken worden. heb ik net gemerkt! komend weekend de volgende……..

Je komt jezelf steeds tegen.

Mijn directe collega heeft gemene borstkanker, ook met chemo enzo, net ontdekt. Buiten veel meeleven voel ik ook weer de losgeslagenheid van het bestaan en de chemo-buik, dat zware, weeë gevoel diep van binnen…..
En over twee weken heb ik oncologie controle. Controleren doen ze niks, maar wel wordt mij dan een nieuwe antihormoonpil voorgesteld, met als bijwerkingen heel vaak pijnen in spieren, botten en gewrichten en botontkalking! brrrrr.
(maar ja de huidige antihormoonpil had vaak beroertes, en baarmoederkanker, ook wel brrr niet? Alleen je kunt er wel lekker mee wandelen)

Gisteren een mooie film gezien, shadowlands, waarin afscheid nemen en dit open onder ogen zien een belangrijk thema is. Zegt de vrouw tegen de man: de liefde van nu draagt de pijn van straks in zich (want zij gaat dood) maar ja dat hoort erbij. Zegt de man na haar dood tegen zichzelf: De pijn van nu draagt de liefde van toen in zich. En zo is het.

Laatst weer iemand horen zeggen, dat zelfdoding van je kind het ergste is wat je kan overkomen.
Dat vind ik toch een rare zienswijze.
Ten eerste kan ik best dingen bedenken die erger zijn (maar die zijn behoorlijk morbide, dus zal ik de lezer daar niet mee afschrikken).
Ten tweede helpt het niet bij wat dan ook relativeren.
Ten derde is het gewoon klote, en vreselijk, en naar. Daar heb ik geen vergelijking voor nodig. Maar ja, shit happens. Zo is het ook.

Ja, ondanks de sneeuw
(best wel mooi in combi met die bloesem trouwens met Pasen…….)
Lijkt het of het Grote Verdriet toch langzaam een beetje minder…. inbeslagnemend word.

Ik durf het haast niet te zeggen, ten eerste omdat het dan misschien Heel Erg Terugkomt, ten tweede, ja, omdat ik Sam niet wil vergeten.

En dan vraag ik mijzelf af: Ja, kan ik gelukkig wezen?
Voelt als kinderverwaarlozing.
Maar dan zegt Sam ook steeds:
“Ach Mamsie, natuurlijk moet je dat doen! Dat zeg ik toch de hele tijd?”

Nou. Nog een beetje door-oefenen dan.