Ja, ondanks de sneeuw
(best wel mooi in combi met die bloesem trouwens met Pasen…….)
Lijkt het of het Grote Verdriet toch langzaam een beetje minder…. inbeslagnemend word.
Ik durf het haast niet te zeggen, ten eerste omdat het dan misschien Heel Erg Terugkomt, ten tweede, ja, omdat ik Sam niet wil vergeten.
En dan vraag ik mijzelf af: Ja, kan ik gelukkig wezen?
Voelt als kinderverwaarlozing.
Maar dan zegt Sam ook steeds:
“Ach Mamsie, natuurlijk moet je dat doen! Dat zeg ik toch de hele tijd?”
Nou. Nog een beetje door-oefenen dan.
blogvansaskia 