Tegenkomen

Je komt jezelf steeds tegen.

Mijn directe collega heeft gemene borstkanker, ook met chemo enzo, net ontdekt. Buiten veel meeleven voel ik ook weer de losgeslagenheid van het bestaan en de chemo-buik, dat zware, weeë gevoel diep van binnen…..
En over twee weken heb ik oncologie controle. Controleren doen ze niks, maar wel wordt mij dan een nieuwe antihormoonpil voorgesteld, met als bijwerkingen heel vaak pijnen in spieren, botten en gewrichten en botontkalking! brrrrr.
(maar ja de huidige antihormoonpil had vaak beroertes, en baarmoederkanker, ook wel brrr niet? Alleen je kunt er wel lekker mee wandelen)

Gisteren een mooie film gezien, shadowlands, waarin afscheid nemen en dit open onder ogen zien een belangrijk thema is. Zegt de vrouw tegen de man: de liefde van nu draagt de pijn van straks in zich (want zij gaat dood) maar ja dat hoort erbij. Zegt de man na haar dood tegen zichzelf: De pijn van nu draagt de liefde van toen in zich. En zo is het.

Laatst weer iemand horen zeggen, dat zelfdoding van je kind het ergste is wat je kan overkomen.
Dat vind ik toch een rare zienswijze.
Ten eerste kan ik best dingen bedenken die erger zijn (maar die zijn behoorlijk morbide, dus zal ik de lezer daar niet mee afschrikken).
Ten tweede helpt het niet bij wat dan ook relativeren.
Ten derde is het gewoon klote, en vreselijk, en naar. Daar heb ik geen vergelijking voor nodig. Maar ja, shit happens. Zo is het ook.