Bijna elke dag raak ik de (prachtige) urn van Sam even aan in het voorbijgaan. En bijna elke keer komt er dan een vlaag van rust over mij heen. Vreemdgenoeg. Alsof hij zegt: Ja Mam, het is toch goed zo…….
Vorige week kwam ik de assistentenruimte binnenlopen op mijn werk en toen zong ik opeens een half liedje. Toen zei de assistente: Ben je blij, ben je gelukkig? Toen zei ik: Ja, soms wel, soms wel, en soms helemaal verdrietig. En toen zei zij: Ja, je mag blij zijn. Je mag blij zijn.
Dat ontroert me nog steeds elke keer verschrikkelijk als ik eraan denk.
Vorige week was de oude verkering van Sam bij ons op bezoek. Hij is nog heel erg vol van hem, op allerlei manieren. Dus hebben we uren over Sam gepraat en uitgewisseld (wel met een wandelingetje erbij hoor). Helemaal prima. Maar wel weer een paar nachten slecht slapen.
En verder gaat het leven door. en door.
blogvansaskia 