In mijn blog is er veel aandacht voor de rouwende kanten van mijn leven.
Eigenlijk is er wel een flink verschil met mijn dagelijkse leven.
Ik werk weer grotendeels (nou ja, dat is van 8 tot drie en dan een poosje relaxen om weer op te laden), heb afspraakjes, wandel, kook heerlijkheden, kortom ben een groot deel van de tijd gewoon bezig met doorleven. En ik kan ook regelmatig leuke of stomme herinneringen over al mijn zonen uitwisselen.
Als je mij dan zo ziet, dan ziet het er best normaal uit, alsof er niets aan de hand is.
Het lijkt wel een beetje of die doorleefkant en de rouwkant parallel aan elkaar voortbewegen. Waarbij ik, bij gelegenheid, hup van de ene naar de andere modus kan schieten. Is dat nou goed? Of niet? Geen mening.
Het verdriet voelen en laten doorstromen, daar ben ik aardig bedreven in geworden nu.
Wel moet ik het mijzelf toestaan om mijn verdriet ook te laten zien. Dat is echt een taak, want het is best “makkelijk”, en steeds makkelijker, om in het contact met anderen de aandacht te richten op alles behalve….. Maar als ik dat een poosje teveel heb gedaan, dan word het leeg van binnen en dan moet ik weer even.
Laatst trof ik een oude vriendin, die mij wat ontlopen had de laatste tijd (heel erg gelukkig ken ik er daar niet heel veel van!). Zij gaf ook eerlijk toe, dat ze soms geen zin had om ( in haar woorden) steeds bezig te zijn met die kanker, of met Sam. Nou ben ik dat met haar eens. Lijkt me vreselijk om iemand te zijn of iemand te ontmoeten die alleen maar over 1 van beide onderwerpen kan praten (of allebei!). Maar voor zover ik weet, ben ik niet zo iemand. Ik ga meemaken of ons contact hierdoor toch achteruitgaat. Zou jammer zijn!
Want het komt ertussendoor, liefst op onverwachte momenten, hups een golfje.
Vorig weekend, rodondendrons gespot (de meeste nog in de knop grmbl) kwamen we langs de natuurspeeltuin, die Sam heeft helpen bouwen in ’s Graveland als vrijwilliger, toen hij 15 was ( Ja mam, dat staat goed op mij CV! Ach, toen was hij nog zo opbouwend en ambitieus, traantje)
Een jonge merel is aan de vleugel verwond deze week in onze tuin (door onze poes, oi oi, pijnlijk!). Hij kan niet meer zo goed vliegen als dat hij zou moeten, fladdert wat rond in onze buurt. Nu blijft papa merel constant naar hem fluiten, en hij geeft de hele dag korte piepjes terug. En papa blijft hem nog steeds voeren, terwijl hij dat normaal niet meer zou doen.
Ach ach, zo ging het ook met Sam, hij kon eigenlijk niet goed vliegen, terwijl het wel de tijd was om dat te gaan doen. In zijn geval deed hij of hij het wel goed genoeg kon, gebruikte middelen en ook wel ons geld om voor zichzelf en zijn omgeving te verhullen dat hij een lamme vleugel had. Waardoor alles van kwaad tot erger tot ergst werd. Dat gepiep doet mijn ziel pijn.
Dat soort dingen.
blogvansaskia 