Het is lente. Het is lente. Nog nooit in mijn leven heb ik daar zo naar uitgekeken.
En nog nooit zo de magnoliablaadjes in mijn ziel horen landen.
Nadat ik klaar ben met rillen dan, he?
En klaar met de drie-maal-per-week-rouw-onweersbuien.
En klaar ben met het voorzaaien van boontjes. en bergsteentijm. en pompoen. en peterselie. en courgette. en mais. en zovoort.
Sam moppert een beetje dat zijn plek wordt ingenomen. (zie foto onderaan) Dat komt ervan, het is (ook) tijd voor nieuw leven!
Ik heb nu 3 jaar tamoxifen geslikt, een antihormoon. Het advies is nu twee jaar een ander soort antihormoon. Dat is best spannend want heeft als bijwerking lichaamspijnen en daar zit ik niet op te wachten. Maar dat gebeurt helemaal niet altijd, zegt de oncoloog, en eerst ga ik een dikke maand antihormoonpauze nemen. Pillenvakantie, joepie!
En dan zien we wel weer.
Gisteren een dagje in de ardennen gewandeld met iemand die afstanden niet kan inschatten dus was het Heel Ver. en Heel Steil soms. en Heel Mooi.
13,5 kilometer in de heuvels. Weer een nieuw record. en dat is zoveel waard. Nou maar bidden dat ik dat kan blijven doen met die nieuwe pillen. Volgende maand.
blogvansaskia 