Soms heeft de tijd van het jaar een andere betekenis gekregen na een levens-indringende gebeurtenis. Vader is overleden met kerstmis en elke kerstmis daarna wordt een beetje melancholischer. Zo iets.
Half juni is Sam een poosje opgenomen geweest na zijn eerste hele hele serieuze zelfdodingspoging, toen wij net terugkwamen na een midweek Zuidlimburg, waarin ik voor het eerst weer echt lekker ver kon wandelen (nou ja, toen 7 kilometer).
14 juli verliet hij zelf het land der levenden.
Het is helemaal niet gezegd dat ik elke vroege zomer vanaf nu in crisis ga zijn. Ik sta open voor alle opties.
Wel is hij, op dit moment, voorlopig weer wat dichterbij als een poosje geleden. We zitten nu in een vakantiehuisje, net als vorig jaar de tweede week van juni, ditmaal in de voor mij onbekende Eifel. Tijd en timing dat er weer van alles door mij heen gaat. Tijd voor boosheid en zielepijn, dat laat ik maar doorstromen. Maar ook tijd voor schoonheid en weelderigheid hier, met die steile vochtige groene dalen. Dat moet ik dan natuurlijk net zo soepel laten doorstromen! (soms is dat zelfs lastiger, dus oefenen geblazen!)
Fillempje erbij hoe het hier lekker doorstroomt mag niet van mijn blog, dus daarom maar een foto…. 
blogvansaskia 