Het is natuurlijk helemaal niet afgelopen.
Sam blijft in ons leven als overleden zoon voor altijd.
Maar ik ga mijzelf herhalen als ik nu doorga en daar houd ik niet van!
We hebben het eerste jaar gehad. Voorafgaand aan de sterfdag waren Bert en ik allebei een paar weken geheel in mineur. Ik zie het grotendeels als herbeleving van de spannende tijd die eraan vooraf is gegaan. Ik voel waarschijnlijk nu pas, hoe onheilspellend dat geweest is. Dat ben ik mij (waarschijnlijk uit zelfbescherming) niet bewust geweest in die dagen.
Alweer wonderbaarlijk prettig hoeveel mensen meeleven rond de sterfdag, hoeveel er het kunnen verdragen en niet wegvluchten. Zo fijn.
Het regent buiten, en dan is het weer droog.
Het verdriet komt, en dan gaat het weer.
Het leven gaat door, gelukkig wel, maar er zit meer in onze rugzak.
Meer pijn, meer mildheid, minder oordelen.
De periode (voor mij) van willen snappen, boos en weerstand is, geloof ik, een beetje voorbij, of in ieder geval voor nu.
En het verdriet is, eehh, wat minder onverdragelijk.
Je zou bijna zeggen: alles went behalve hangen, maar dat kan in dit geval denk ik toch niet, dus zeg ik het maar niet.
(Sorry, heel fout mopje, zou Sam erg leuk vinden.)
Alleen ga ik hem, nu pas, langzaam maar zeker heel erg missen. Misschien was daar voordien nog geen ruimte voor tussen alle andere overweldigende zaken.
En dit blog mis ik nu al. Weer een afscheid. Weer een houvastje minder. Maar toch is het goed om nu af te sluiten. O, o.
Everything changes except change itself.
Je kunt alleen echt vrij en tevreden zijn als je los kunt laten.
En het enige moment waarin dat echt te ervaren is is het heden.
Een vriendin van Sam stuurde mij in deze periode onderstaand gedicht.
Ze zei dat zij er zelf steun aan had en andere vrienden van Sam ook.
Oi, oi, ik vind het….. zo ontzettend mooi!
Lijkt me een mooie afsluiting van dit hoofdstuk van het Verhaal des Levens.
blogvansaskia 