Bert heeft zijn best gedaan. 10 kilometers en dan in de modder in de heuvels is niet niks! En tussen de buien doorgelopen, ook heel knap. Wel met een cafeetje met vlaai halverwege hé. Daarna moet hij wel de hele middag een beetje voor zich uit kijken en slapen enzo. Conditie is nog niet zoals het was maar word toch steeds beter.
Ik heb ook heerlijk kunnen wandelen. Wel komt er ook van alles boven bij ons allebei. Ik kan behoorlijk depressief zijn door alle tegenslagen, maar dat wisselt heel erg en dan is dat wel beter te verdragen, want word het afgewisseld door fijne tijden. En zo naar dat de eerste echo van Bert zo oppervlakkig en laks gedaan is in juni 2023 in Tergooi. Die man was zo klaar. Wij kunnen ons niet voorstellen dat daar met zo’n langzaam groeiend gebeuren helemaal niets op te zien was, geen cirrose, geen 1 van de 3 tumoren, geen vergrote milt. De tweede keer is het veel grondiger gedaan in januari 24 (wij dachten nog is dat nou wel nodig nog een keer?) en ja toen vonden ze van alles. Wij dienen toch een klacht in daarover, gewoon in de hoop dat die echo-maker volgende keer beter oplet of op zijn vingers word getikt.
Aan de andere kant lopen wij deze week ons zeer bekende wandelroutes met verse ogen. Nu is de natuur natuurlijk altijd steeds weer anders. Maar ook zijn wij nu weer even zo bewust geraakt van de kwetsbaarheid van ons bestaan, dat het allemaal hups in ene keer voorbij kan zijn, en was ik zelf ook heel bang dat we deze wandelingen nooit meer samen konden maken, dat….. dat weer reuze meevalt en die bekende wandeling als nieuw is!
Maar hieronder dan wat sappige, groener-dan-groene foto’s van dit rijkgeregende landschap. Als je goed kijkt zie je op eentje duizenden uitgebloeide paardebloemen en op een andere mijn nieuwe loverboy.
blogvansaskia 