Ja, waarom ook niet hé? Naar Zuid Duitsland, waar het lage heuvelland zich verheft tot de Alpen. Alwaar wij prachtig uitzicht op hebben. Een paar anecdotes:
De eerste dag haasten wij ons met een kabelbaan naar 2000 meter, ter gelegenheid van de onbewolkte hemel. Nou ben ik helemaal bang in de gondel onderweg naar boven ( en ook opeens op andere momenten: straks valt de racefiets van de auto, straks krijgen we een ongeluk…). Tijd om a la seconde even mindfull naar deze nieuwe emoties te kijken. En ja hoor, er is natuurlijk maar 1 echte angst die daaronder zit: dat Bert gauw doodgaat. Doe ik te plekke even doorvoelen en delen met Bert. Gelukkig kijken de andere gondelvaarders vooral op hun mobiel of naar de koeien beneden. En: daarna minder bang.
Wij zijn heel vroeg boven, gelukkig maar, want een paar uur later staan ze een uur in de rij voor de kabelbaan. Wij gaan een route lopen die ik op mijn wandel-app had klaargezet. Maar: die route wordt steeds onderbroken door lente-ijsvelden. De eerste 2 overwinnen wij nog, zie foto’s (ik commanderen: nee Bert, je moet echt je schoenen in de sneeuw schoppen bij elke stap, anders loop je het risico om zo naar beneden te glijden!) De derde is te steil en boven een afgrond. Dat word te gek. Dan gaan we maar een alternatieve route verzinnen, een ongelofelijk steile alpengrashelling op. Bij gratie van de graspollen flikkeren wij niet direct naar beneden, zo steil is het. Denk ik wel halverwege: Nou zeg. Zitten we ons best te doen om Bert zo lang mogelijk te laten leven, gaan we levensgevaarlijke hellingen bestijgen! Maar, ik zal de clou verklappen: we hebben het overleefd! (ook wel weer symbolisch, hé?)
De alternatieve route loopt over een graat, dat is een bergrichel met aan 2 kanten afgrond. Eerste stuk gaat nog wel, dan komt er een stuk met een hele smalle rotsige graat, en aan beide zijden heeeel steile afgrond. Dan zijn we toch maar eens verstandig en gaan over op een alternatieve alternatieve route. Wat een prachtige dag.
De volgende dag, laatste wolkenloze zomerdag, gaat Bert zich ernstig uitsloven op de fiets, meer dan 800 hoogte meters met zijn niet- voor-de- bergen-getrainde lijf, maar hij heeft het gehaald zonder grote problemen. Behalve de trap opkomen daarna, dat was wel een beetje veel gevraagd, hihi. En ik bedwing een grote indrukwekkende kloof.
Dagen erna nog naar kasteel Neuschwannstein (absurd kasteel, sterke Disney-associaties en veels te veel bezoekers maar toch byzonder), naar prachtige watervallen, weides vol margrieten, havikskruid, geranium, Zeeuws knoopje, boterbloem, klaver, distels, wikke, trollius en hogerop alle alpiene dwergvarianten en heel veel gentianen, bossen vol machtige naaldbomen en rivieren in machtige kloven. Wat vinden we het hier mooi.
Algemene opmerking: ik heb eigenlijk wel zin om eens een poosje helemaal geen problemen of probleempjes tegen te komen. Die wens leeft wel in mij de laatste tijd. Maar ja, zo is het leven niet. Zo moeten wij in het huisje weer uitvinden hoe de tv werkt, de senseo, de oven, de afwasmachine, en dat lukt dan met wisselend succes. En moeten wij, zoe hierboven, onze bergroute twee keer omgooien. En op het kleine parkeerplaatsje bij het begin van mijn solo kloofwandeling, kun je het parkeergeld alleen betalen met contant geld of met een creditcard. En de optie contant geld werkt niet. Tja! Wat nu? Ik loop maar af op een stuk of 9 middelbare heren in onderbroek (de enige andere aanwezigen zo vroeg op de dag) die zich in het wetsuit aan het hijsen zijn om te gaan canyonnen, om te vragen of zij een oplossing weten of een credit card hebben. Zij wijzen mij op het bestaan van een tweede automaat een heel stuk verder. Weer een probleem overwonnen! (Canyonnen, is dat een woord, trouwens? Het is spannend en sportief door de rivier onderin de kloof afdalen, glijden, springen.)
En ik lag deze week nog snachts wakker te wezen. Ben ik bang? Ja ik ben bang. Bang om het niet aan te kunnen als het een levertransplantatie traject word, al die stress die daarmee gepaard zal gaan? Nou…… ik denk eigenlijk dat ik dat wel een beetje aankan, bij nader inzien, op 1 of andere manier. Zo zo. Weer een nieuw inzicht!
Moraal: Er zijn onontkoombaar grote en kleine problemen in het leven. (Van Morrison: I’m satisfied with my life, because I made it the way it is. En in talloze wijze teksten: acceptatie van het leven in alle aspecten is de sleutel tot geluk.) Alles wat niet te veranderen is dan hé.
blogvansaskia 