MEDISCH
Gisteren heeft Bert een microwave-ablatie gehad. De 2 recidief-plekjes die gevonden waren op de CT scan zijn aangeprikt met een lange naald, en toen met magnetrongolven uit de punt van die naald opgelost (dat woord klinkt minder erg dan verbrand en minder raar dan gekookt, niet?). Is onder narcose
Dan doen ze ook een angiografie erbij (de lies-slagader aanprikken, dan een slangetje opschuiven tot in de lever en dan de bloedvaatjes rond de plekjes precies o het goede moment opspuiten, zodat ze nauwkeurig kunnen zien waar ze moeten magnetronnen).
Het prikgaatje in de lies word met een soort kurkje dichtgemaakt. Je moet een poosje voorzichtig zijn met bukken en tillen en inspannen, omdat dat kurkje nog moet vastgroeien. Als het daar gaat bloeden kan dat, met zo’n grote slagader, een flinke grote bult vol bloed worden waar je weken last van hebt. Dus hij moet in ieder geval daarvoor een week rustig aan doen.
Na de ingreep was hij slapperdepap en misselijk en buikpijn, maar na een paar uur was dat al een stuk minder. Gelukkig maar! Wat een verschil met de vorige keer! (ook andere behandeling wel he, en minder ingrijpend) Nu is hij alleen nog slapperdepap.
De specialist kwam al vertellen, dat het goed gelukt was. De plekjes zijn behandeld. Er was nog een heel klein misschien-ander-recidief vlak naast 1 van de 2 bekende plekjes, heeft hij voor de zekerheid gewoon maar even meegenomen. Dus voor de korte termijn: jippie!
Voor de komende tijd: vakantie gaat helemaal door, ook voor Bert, misschien wel met een mini-fietstochtje erbij bij Katja. Verder 18 september opname Erasmus voor screening levertransplantatie. En waarschijnlijk over 3 maanden, dus eind november, een controle CT scan of er nieuwe reicidieven zijn ontstaan.
VERDER:
Was allemaal wel spannend hoor, voor ons allebei. Ten eerste, vanwege de heftige periode na de eerste behandeling dus oei hoe zou het nu gaan? Ten tweede was in ieder geval ik de laatste dagen behoorlijk ongerust of de plekken nog wel te verwijderen waren. De CT scan van 17 juli liet 2 plekken zien van 2 cm, die er op de CT scan van april nog niet waren. De behandeling is, door een soort samenloop van omstandigheden, pas na 6 weken uitgevoerd. Hoe hard kan het dan groeien in die tijd? Plekjes van meer dan 3 cm kunnen niet met ablatie behandeld worden namelijk!
Op beide punten dus een geruststelling.
Vooraf sliep ik slecht door ongerustheid en achteraf sliep ik slecht door…..opluchting?
en heb ik overal pijn en wat afgevallen door alle emoties, maar wel met een razende honger. Helaas is dat in mijn geval alleen op te lossen door grove maatregelen: pannekoeken, twix, ijs, gebakken aardappels. Nu ja. Ik geloof, dat er ergere dingen zijn in het leven hihi……
Ik schrijf nog een blog binnenkort over wat interessante details va de behandeling en de ziekenhuisopname. En daarna misschien een leuke vakantie-editie en daarna…. de screening! Nu eerst tomatensaus maken.
blogvansaskia 