MEDISCH
Toen ik eind vorige week even belde met een klein vraagje naar het Erasmus, bleek dat Bert op dat moment opeens al de extra punten had gekregen om hoger op de wachtlijst te komen. Niemand wist waarom, want het zou nog 11 dagen duren. Beetje verwarrend, maar…..Nou ja. Staat hij vanaf zondag 9 februari op iets van nummer 9 op de wachtlijst. Is iets dichter bij de eindstreep. Grove schatting is nu binnen 1 of 2 maanden. Maar ja, kan ook best 3 maanden zijn. Of veel eerder.
Maar: nu wij zijn op wachtlijstpauze in het (tot op heden) ongelofelijk zonnige koele zuidlimburgse heuvelland. Van tevoren keek ik er tegenaan als een paradijs, maar je neemt je verleden en je toekomst toch ook mee (al had ik die niet ingepakt dacht ik!).
Wat een raar leven.
Ik ga niet al mijn kwalen opsommen, dat vind ik te saai klinken, maar ik heb er de laatste maanden (wat een toeval! Sinds het hele wachtlijstgebeuren) al een stuk of….. 9 gehad.
Een aantal is toch snel of minder snel overgegaan of aan het gaan, dus dat is erg prettig.
Een aantal dreigt het intensieve gebruik van mijn handen (Koken! Tuinieren!) in de weg te zitten. Een aantal anderen dreigt het wandelplezier hier in Limburg (en voordien ook) te saboteren. Met kunst en vliegwerk, pillen en een snel aangeschafte kniebandage is de laatste stoorzender weer even gekalmeerd en konden we vandaag toch 10 kilometer in de heuvels voortbewegen. Gelukkig maar.
Daarbij is het vandaag de verjaardag van onze twee zonen, waarvan er maar eentje 26 is geworden en de andere 5 jaar geleden op wilde houden met ouder worden.
Maarten hebben wij op zijn strikte wens al 9,5 kilo paaseitjes gegeven als verjaars kado (zie hieronder), gesorteerd op smaak. Hier gaat hij het hele komende jaar andere mensen blij mee maken.
Aan Sam hebben wij gedacht. Ik heb deze week eindelijk weer een beetje ruimte om aan hem te denken. Ik zat het hele afgelopen jaar te vol met andere zorgen. Dan zei ik af en toe: Sorry Sam, ik heb nu even geen ruimte voor jou in mijn hoofd. Komt wel weer jongen.
Er zijn op deze dag nog steeds allerlei andere mensen die ook aan Sam denken en dat laten weten en dat is heel fijn. Op de socials heb ik een mooie foto van Sam gepost, die staat hier ook onder, de tekst erbij is: Wegvliegen wou hij altijd al in de wijde lucht en het heldere licht.
blogvansaskia 