8 dagen na de eerste oproep van het Erasmus kwam, weer om half 9 smorgens, toen ik weer met mijn eerste patient bezig was, weer het telefoontje van Bert dat er een lever aan zat te komen. Ben ik weer snel naar huis gegaan (wel iets minder overstuur als de eerste keer, ja, alles went) en hup weer samen op weg.
We waren nog een paar minuten af van de parkeergarage bij het Erasmus toen Bert gebeld werd, dat de beoogde lever direct al was afgekeurd. Die was niet goed genoeg om te transplanteren.
Tja.
Maar weer naar huis gereden.
We zijn best rustig tijdens zo’n tocht. Maar nu allebei zooooo mega, wat is het, verstrooid. Ons kortetermijngeheugen werkt echt een heel stuk minder. Zal wel vol zitten met wachtlijst-aandacht. Of zo.
Klein voordeeltje is, dat Bert een beetje verkouden was. Niet ziek, maar wel beetje hoestje en snufneus. Was geen beletsel volgens de dokter aan de telefoon, maar zo’n virusje zou toch na de operatie misschien best wel in de weg kunnen zitten. Dus wat dat betreft is het goed, dat het weer is uitgesteld.
Dan is het nu weer wachten op het volgende telefoontje!
Is nog niet helemaal definitief besloten, maar ik denk dat ik na vrijdag maar niet meer moet gaan werken. Mijn hoofd is te vol. Of te leeg.
De Grote Life-events van Saskia Boidin en Bert
blogvansaskia 