MEDISCH:
gisterenavond om 6 uur werd Bert gebeld, of hij vanmorgen om 8 uur in Rotterdam wilde komen. Weer een potentiele lever. De derde keer in 11 dagen. Weer alle onderzoekjes gedaan en weer uren wachten.
Om 1 uur kwam de chirurg nonchalant (maar vriendelijk en deskundig) binnen: Meneer, ik stel voor dat ik u ga opereren. Er is een lever voor u. En Bert maar rustig blijven. Nou ik niet hoor! De operatie gaat 6 tot 12 uur duren. Als hij klaar is en naar de IC gaat, dan bellen ze mij. Dus uiterlijk half 2 vannacht.
VERDER.
Ongelofelijk hoor, hoe rustig Bert bleef. Maar misschien heb ik tranen voor 2 geplengd. Opeens word het helemaal echt. En zo ontzettend onomkeerbaar. Ons leven zal hierdoor echt anders worden vanaf vandaag. Al weet ik nog niet hoe.
Tijdens deze 6 tot 12 uren kan ik helemaal niks doen en niks zien, en ik hoor ook niks. Heeft ook wel iets rustigs. Nou ja, rustig. Mobiel vergeten in het ziekenhuis dus gauw weer ophalen, eten kopen, allerlei afspraken afzeggen voor de komende dagen, appen en bellen.
Mijn zus Marja is langsgeweest om het wachten te verlichten, heerlijke kleffe pizza gegeten in de rustige gezellige huiskamer van het familiehuis. (waar ik in ieder geval 2 dagen mag verblijven en misschien langer) Dat heeft echt geholpen om de tijd door te komen.
Gevoelsmatig is dit een hele zware dag. Maar als ik verstandig ben, dan is deze operatie misschien niet eens het riskantste deel van het hele proces. Komende dagen zijn in ieder geval ook spannend. Bert z’n hele systeem moet zich instellen op deze definitieve gast in zijn lijf.