Wij zijn in de running voor kampioenschap medische toestanden per echtpaar 2025. We gaan vast niet winnen, maar we doen ons best!
Want?
Bert ligt nu in Rotterdam aan de zuurstof en aan een pomp met morfine en ketamine. Nee niet als tijdverdrijf, maar omdat hij zaterdag 19 juli een longinfarct heeft gehad door long embolien. Dat er een stuk van 1 long teveel zuurstoftekort heeft gehad en daardoor niet meer werkt. Dat doet dus heel erg pijn.
Waar komen die longembolien vandaan? Dat is niet duidelijk, soms komen ze zonder oorzaak. Had hij al lang last? Nee, pas 1 dag. Hoe is dat dan precies gegaan? Dat vertel ik in een volgend blog. Hoe gaat het nu met hem? Alweer de goede kant op hoor. Kans is groot dat hij over een paar dagen met bloedverdunners en pijnstillers en al naar huis mag.
Ik merk een drempeltje om dit nieuwtje te delen. Waarom?
Ik heb er eigenlijk een beetje genoeg van om medeleven te krijgen. Dat klinkt een beetje ondankbaar. Ik vind het super lief en fijn dat er zoveel vrienden en kennissen en buren en familie en collega’s betrokken zijn en ik zou niet weten wat ik zou moeten beginnen als ik dat niet kreeg. Maar in overmaat is het een beetje….eenzijdig.
Het is zoveel fijner om mooie dingen te kunnen delen met je omgeving!
Dus lieve omgeving:
Het is heel begrijpelijk als jullie dingen denken en voelen als:
Och, hebben ze nu nog niet genoeg gehad?
Of: het is niet eerlijk toch!
Of: O wat erg, dat dit juist jullie moet overkomen!
Het is natuurlijk allemaal een trieste samenloop van omstandigheden. Zeker. Ik moet zelf ook tijd en ruimte geven aan mijn verdriet en onzekerheden. Maar ik wil het graag niet heel erg vaak horen!
In dit opzicht moet ik terugdenken aan 2018, toen ik borstkanker kreeg en dat ging vertellen op mijn werk. Daar wemelt het namelijk van de lieve meelevende collega’s. Toen heb ik iedereen een mail gestuurd met de volgende wens: zeg alsjeblieft niet tegen mij hoe erg je het vind, dat kan ik niet zo goed verdragen. Maar hugs geven, dat is altijd fijn! En hup iedereen huggen, in het echt of virtueel, soms zonder verder iets te zeggen. Ik vond het geweldig en heel erg steunend.
Wat zou dan nu fijn zijn?
Dat jullie in ieder geval niet gillend weglopen omdat het voor jullie too much is. Dat er natuurlijk aandacht is voor al deze medische avonturen, maar ook voor de mooie dingen om ons heen en voor jullie wel en wee.
En hugs, echte of virtuele, of papieren….. die kunnen er wat mij betreft nooit genoeg zijn.
blogvansaskia 