Op vrijdag 18 juli was er nog niets aan de hand, Bert heeft 60 kilometer gefietst. Snachts sliep hij wat onrustig en ik dacht o jee, straks krijgt hij een virusje. Smorgens om 6 uur had hij pijn in zijn rechter zij op de ribben bij ademen. Ik heb hem onderzocht en er was niet veel te vinden aan de borstkas. Hij kon niet diep inademen en had een klein beetje keelpijn, maar was verder niet erg ziek. De temperatuur was 38.1. Dan moet je bellen naar het Erasmus ziekenhuis en vervolgens zaten we om half 8 daar op de eerste hulp.
Hij is daar onderzocht ( had toen een beetje drukpijn op de ribben), er is bloed geprikt en een longfoto gemaakt. Er zaten wat wazige plekjes op de foto en in het bloed was alles goed, behalve een licht verhoogd CRP van 28 (dat stofje raakt verhoogd door van alles, waaronder infecties). Er is 1 stofje in het bloed niet bepaald, dat prik je bij verdenking op een longembolie (de D-dimeer).
De jonge dokter zei, dat het wel een virus zou zijn. Ik vroeg waarom het D- dimeer niet bepaald was en dat ik toch ongerust was of het geen longembolie kon zijn (daar kun je pijn bij ademen van krijgen). Nee dat kon niet, want dan had je geen drukpijn op de borstkas. O, nou ja, dat zal dan wel. Met paracetamol ging het wat beter en hup weer naar huis.
Ik de loop van de dag werd de pijn erger. Op een gegeven moment kon hij geen seconde meer platliggen. Ik weer bellen naar het ziekenhuis en ik kreeg dezelfde dokter aan de lijn. Ja, hij heeft nu duidelijk meer pijn bij het ademen en nu ook pijn bij bij bewegen. Verder heeft hij alleen een beetje verhoging en verder niks nieuws. Ik vroeg: weet u echt zeker dat het geen longembolie kan zijn? Nee, alles was nagekeken vanmorgen (niet dus) en dat was allemaal goed, dus….. Of ik dan een tabletje morfine mocht geven wat we nog in huis hadden. Nou, moet dat echt, liever niet, nou vooruit dan.
Een uur later was de pijn ondraaglijk geworden. Bert liep luid kreunend door de kamer, ik mocht niet meer praten en hem niet aanraken, het was echt vreselijk. Weer in paniek gebeld en toen direct met de ambulance nog een keer naar Rotterdam gevlogen.
Daar namen ze het nu wel serieuzer en op de ct- scan waren meerdere grote longembolieen te zien met een infarct in de onderkwab van de rechter long. (ja, precies waar de pijn begon) Een longinfarct krijg je als de bloedtoevoer daar helemaal is afgesneden en kan heel erg pijn doen.
Nu was de diagnose duidelijk. Hij kreeg morfine (ja nu mocht het wel) en ik lag om 4 uur snachts in bed. Het heeft op en af meer dan anderhalve dag geduurd voordat de pijn goed onder controle was te krijgen met fentanyl en ketamine, en voordat hij weer wat wilde eten. Op dit moment heeft hij nog steeds zuurstof nodig en is hij raar en in de war van de ketamine. Maar daar is even niets aan te doen, want het is het enige wat helpt samen met fentanyl.
Op maandag 21 juli is de dokter van ons eerste, tevergeefse bezoek langs geweest bij Bert, toen ik er nog niet was. Ze heeft, zoals ik begrijp, een beetje onhandig geprobeerd om excuses te maken. Op de gegeven moment liet Bert uit zijn mond vallen dat ik 2,5 week geleden een hartaanval heb gehad en toen begon Bert een beetje te huilen (nou, wat ontzettend jammer dat ik dat niet heb gezien. Ik heb hem maar 1x eerder 1 traan zien laten, bij de geboorte van de jongens!) En toen….. ging zij ook een beetje huilen!
Mijn eerste reactie was: Ha, lekker, dat komt ervan! Daarna heb ik een prachtige, milde en uitgebreide mail naar haar gestuurd met 8 punten vol opbouwende feedback, wat zij kon verbeteren een volgende keer, en dat ik niet boos ben (nou ja, niet boos genoeg om haar af te branden. Ik heb zelf ook wel eens domme dingen gedaan als dokter hoor)
Ze hebben overal gekeken of ze een specifieke oorzaak konden vinden voor de embolieen, maar nee. Het kan een zeldzame bijwerking zijn van de medicijnen en soms is er geen enkele speciale oorzaak te vinden, dan is het gewoon pech).
Ze hebben ook de lever driedubbel gecheckt, maar nee, die is helemaal fris en fruitig!
Bert kreeg gelijk bloedverdunners. Die moeten voorkomen dat er nieuwe stolsels komen en het lichaam moet de oude stolsels gaan opruimen. Met het oplossen van die stolsels zal naar verwachting binnen een paar dagen het infuus en de zuurstof niet meer nodig zijn. Het blijft even afwachten hoeveel schade de longen hebben opgelopen. Gelukkig hebben longen goede herstel-kwaliteiten en kun je ook wel een kwabje missen.
Wij zijn allebei uitgeput van al deze gebeurtenissen en Bert is suf en een beetje in de war (van de medicatie tegen de pijn). Vannacht werd ik geplaagd door de zinloze vraag, waarom ik de eerste keer niet harder heb aangedrongen op bepalen van de D-dimeer. Ik heb geprobeerd net zoveel compassie te hebben voor mijzelf als ik voor die falende dokter van de eerste hulp heb.
Wij zouden graag weer eens alleen maar meeleven met andere mensen, in plaats van omgekeerd! Maar de buurvrouw heeft pasta met walnotensaus gebracht en we krijgen heel veel virtuele hugs en iedereen leeft mee en dat helpt toch ook wel heel erg.
blogvansaskia 