Ik wou al een poos een blog maken met een update, zo van: het gaat z’n gangetje, we komen langzaam bij, ik veel langzamer dan bert. Hij is nog wel sneller moe, maar traint nu voor een fietsvakantietje met nieuwe lichte tent en alle controles blijven volmaakt. Ik probeer mijn loopafstand te vergroten, wat matig gaat, maar was wel alweer steeds meer aan het werken, en was druk bezig om mij te verbijsteren over de extreem geweldig groeiende moestuin.
MAAR
Alweer haalt de werkelijkheid ons in.
Ik lig hier nu op de hartbewaking van het Tergooi, voorzien van een gisteren zeer gestroomlijnd ingeworpen stent. Vanwege een echte, maar relatief gunstige hartaanval met dus 1 verstopte kransslagader ( die nu niet meer verstopt is).
Ik kon het niet laten. Ik moest 1 keer aan de aardige cardioloog zeggen wat wij de afgelopen 8 jaar hebben meegemaakt voor een beetje extra meeleven, en dat het daarom nu extra naar was. Zij noemde gelijk het begrip niet eerlijk. Dat gaf mij dan weer de gelegenheid om een kleine levensles te mogen presenteren: dat niet eerlijk geen rol hoeft te spelen, sommige mensen gewoon meer pech dan anderen.
Maar kut is het wel natuurlijk!
En hoe ging dat dan?
Als een echte eigenwijze dokter- patiënt heb ik er toch wel flink mee doorgelopen. Ik had al een…weekje? Druk op de borst snachts. Ik dacht aan slokdarmirritatie, en dat ging over bij rechtop zitten en een maagpilletje. Die snappen we nog wel he. Maar het werd erger, de laatste nacht zat ik uren daarmee op, griesmeel en een spannende film leken uiteindelijk wel te helpen. Volgende ochtend dacht ik: kom, laat ik toch maar een wandelingetje gaan maken (in me eentje), misschien ontspant dat. Alleen: bij dat wandelingetje werd de pijn na een paar minuten lopen elke keer erger. Bij stilstaan zakte het af in 10 seconden. (ik nog googelen, daar op de hei: als het je hart is, duurt het vaak een paar minuten voordat het zakt. En slokdarmkrampen kunnen ook erger worden door inspanning.)
Maar ook probeerde een stemmetje in mij zich te laten horen: wat zou jij doen als er een patiënt bij jou kwan met zo’n verhaal? Moet je dan niet eerst uitsluiten dat het van het hart komt?
En verder had ik zo’n weerstand tegen het idee dat ik iets ECHTS zou mankeren, dat ik dacht: Nou als ik hier neerval dan is het ook goed hoor. Niet nog iets erbij in ons leven nu!!!
Wel ben ik snel omgedraaid en terug gelopen naar de auto. Daarna nog de zaak uitgesteld met maagtabletten en paracetamol op proef, maar het werd eigenlijk alleen maar erger, en om kwart over 4 kon ik er niet meer omheen. Huisarts gebeld, gelijk daarheen, en daarna ook gelijk door naar de eerste harthulp. Daar aangekomen om kwart over 5. Hartfilmpje was niet echt goed en de bloedwaarde van het hart was ook duidelijk afwijkend (troponine 2000). Ik helemaal overstuur, en Bert helemaal stil ervan.
Om kwart over zes lag ik op de catheterisatiekamer met zeer nuchtere en humoristische hulpverleners, en om 7 uur was het al gefikst! (als toetje mocht ik aan de meest humoristische medewerker een hele foute schuine mop vertellen toen het klaar was) Wat ze toch niet allemaal kunnen tegenwoordig, he?
Er was 1 bloedvat helemaal afgesloten. Maar je kon zien dat dat langzaam was gegaan, want er waren al allerlei omleidingsbloedvaatjes door mij aangemaakt de afgelopen tijd. ( daarom waren de klachten niet heel erg, als het patsboem in 1 x dicht was gaan zitten, was ik veel slechter geweest en mijn hart ook)
Toen het eenmaal gefikst was, was ik ook gelijk een heel stuk opgeluchter en beter gestemd. En als het goed is mag ik morgen naar huis.
Heel vriendelijk is mij wel gisteren diverse malen verteld dat ik toch beter wat eerder aan de bel had kunnen trekken. Ja. Groot gelijk!
Dus
Hebben we weer iets om van bij te komen.
blogvansaskia 