Ten eerste: als het allemaal goed is, dan is er de komende tijd een heel stuk minder te vertellen, want dan word ons leven hopelijk…..saai doch opbouwend.
Dan is er dus geen frequente blog meer. Je kunt je wel, als je wil, heel makkelijk abonneren op het blog, als je op de hoogte wil worden gebracht op het moment dat er een nieuwe is.
Thuiszitten is honderd keer beter dan in het ziekenhuis. Maar ook thuis is het leven niet meer hetzelfde. Met Bert gaat het wel een beetje. Hij is erg vaak moe en moet langzaam conditie opbouwen en slaapt ook slecht, maar is verder gelukkig en tevree.
Mijn lijf is bezig met een grondige renovatie na de guerilla-aanval op dit onderkomen. Bizar hoe elk stukje lijf is beïnvloed door dit gebeuren, naast een conditie van 5x niks. Ik ga geen compleet lijstje opsommen want dat word saai. Maar dagenlang had ik paarse handpalmen die aanvoelden of ze verbrand waren en dan hoeps opeens zijn ze weer normaal. Ik kon mijn polsen dagenlang niet strekken en dan hoeps opeens weer wel. Ik had dagenlang gemene steken in alle gewrichten (omdebeurt) en dan hoeps opeens zijn die ook verdwenen. Zo’n mysterieus gebeuren! De enige juiste term hiervoor is alles-is-in-war-deritis.
En wij hebben allebei het nogal verbijsterende besef langs de drempel van de dood te zijn geschoven. Daar ben je wel stil van.
blogvansaskia 