Die pijnaanvallen in mijn lichaam hebben er wel ingehakt hoor. Ik ben nu gered door de goeie ouwe prednison, (raar geneesmiddel, een ontstekingsremmer, soort allemansvriend, op korte termijnen soms erg werkzaam, maar als je het vaak neemt krijg je er een groot boeket bijwerkingen bij).
De pijnen waren een soort acute gewrichtspijnen (vooral beide polsen en tegelijk beide knieën). Eigenlijk hetzelfde als tijdens de eerste dag van mijn ziekenhuisopname. Alleen dan zonder koorts en zonder ziekenhuis. En ook nu, na een dag of 3 dan, weer helemaal verdwenen.
Wij zijn allebei van slag door deze nieuwe kronkel in onze levensrivier.
Want het was wat hoor. Dat je weer heel nieuwe problemen maar hebt op te lossen. Hoe krijg ik de tube tandpasta open? Hoe kom ik de trap af? En op? Hoe kom ik van het toilet, van de stoel, van het bed af? (oplossing: mijn Bert mag dan nog niet zulke hele sterke longen hebben, maar sterke armen had hij en heeft hij nog steeds! Daarmee tilde hij mij hoeps overal in en uit en op. Heeft hij gelijk weer een beetje krachttraining gedaan)
Hoe kom ik daar nou weer aan? Vooralsnog heeft niemand een antwoord en heb ik een verwijzing naar de reumatoloog.
In ieder geval moeten we nu maar even goed gaan bidden dat het niet terugkomt. Op sommige momenten is het moeilijk om de moed erin te houden. Ik zal toch niet nog weer een ziekte erbij hebben?
O ja en deze week ook nog een rustig en heilzaam gesprek gehad met de artsen, die dienst hadden toen Bert 2x naar het Erasmus is geweest met die uiteindelijke longembolieen. Goed gesprek. Genuanceerd. Conclusie is dat er geen grote fouten zijn gemaakt (behalve toen ik smiddags belde dat het erger was geworden, toen had hij direct weer gezien moeten worden). Maar het is een verzameling geweest van kleine onduidelijkheden en miscommunicaties, die achteraf gezien van beide kanten helderder hadden gekund. Nou ja. Er was in ieder geval veel begrip en empathie voor onze kant van de zaak en dat is toch uiteindelijk wat je het meeste nodig hebt.
blogvansaskia 