Maand: september 2025

Ik vond het zelfs een beetje spannend om iets te reserveren voor deze week in Limburg.  Maar de gedachte,  dat het academisch ziekenhuis in Maastricht dichtbij is, hielp om het gewoon te doen. En het hoeft natuurlijk niet zo te blijven,  dat 1 van ons elke 2 weken iets heel medisch krijgt. 

Wij hebben een niet oubollig vakantiehuisje gevonden en dat is in deze regio een niet geringe prestatie. Met uitzicht op de heuvels en goed werkende wifi. (Dat zijn mijn enige 2 harde eisen). Daarbij is het ook nog belachelijk mooi weer. Wat wil je nog meer?

Nou ja. Ik zou wel een lijf willen wat niet op zoveel plekken pijn doet. En een hoofd wat minder vol zit met oude pijnen, en meer kan opzuigen wat er hier en nu allemaal mooi is. 

En wat is er dan zo mooi? 

Het heldere avondlicht op de heuvels. De hoge ruisende bomen om het huisje heen. De glanzende paarden en koeien die rustig grazen in malse zachtgroene weilanden. De regelmatige stappen die wij zetten op de paadjes vol kiezels en aarde, omzoomd  door herbloeiende malva en margrieten. De statige bossen waar je zelden iemand tegenkomt. Het gevoel dat ik wel altijd verder zou willen wandelen.  

• Dit alles gezegd hebbende, lukt het mij wel, met een enkel helpend pilletje hier en daar, om elke dag verder te lopen. (Bert had al een nog betere conditie) Ons beider longen kunnen deze heuvels makkelijk aan,  jippie! En het geheime wapen voor de vooruitgang is: LANGZAAM LOPEN. in ieder geval langzamer dan ik zou willen (symbolisch he?). Bert vind langzaam lopen helemaal niet erg. We kennen al veel wandelingen hier in de buurt, maar als je weer overnieuw begint met opbouwen,  dan voelen ze weer helemaal nieuw aan. Of is het gewoon leuk: o ja,  dit kan ook weer,  en dat ook! En om te bewijzen dat we er echt waren, hier wij met een paadje, en daaronder, het is per slot Limburg, de heilige maagd Maria en wel met de toevoeging op dat kleine zwarte bordje achter mij: Maria, troosteres der bedroefden. Nou, als dat niet helpt!

Bert is alweer bijna helemaal opgeknapt van zijn infectie. Joepie! Deze week ben ik begonnen met de hartrevalidatie. Ik was een beetje bang voor langdurige colleges over gezond eten en afvallen enzo. Maar nee. Het is voor mij 2x per week een uurtje begeleide fysio met,  alweer,  vooral lotgenoten die 2x zo oud en 2x zo traag zijn als ik. En 2 begeleiders die ook al aardig grijsharig zijn. Maar zoveel conditie heb ik nu nog niet, dus een beetje van dat soort geleidelijke opbouw kan vast geen kwaad. 

Verder ben ik naar de reumatoloog geweest in verband met die enge   acute invaliderende gewrichtsklachten. Tja. Doen ze (alweer, en dubbelop) bloed, en verder foto’s enzo. Het leuke is, dat ik daardoor toevallig zelf nu kan zien dat alle afwijkingen in het bloed die er na mijn ontslag uit het ziekenhuis voor de sepsis waren, nu helemaal weer op orde zijn. Helemaal gerepareerd door mijn eigen innerlijke herstelbedrijfje. 

Het zal toch wel pseudojicht zijn zegt de reumatoloog nu al. Kan acute heftige maar kortdurende ontstekingen geven, dan helpt prednison En verder kun je niet veel doen? 

En ook heb ik nog een gesprek gehad (zelf aangevraagd) met een intensive care dokter over mijn sepsis. Ik was gewoon benieuwd wat er nu eigenlijk gebeurd is allemaal op die IC. Wel prettig,  maar ik heb niet heel veel nieuws gehoord. Het blijft een mysterie wat de oorzaak is geweest. Sepsis blijft een rare,  volstrekt niet functionele reactie van het lichaam. Waarbij de medische stand niet meer kan doen dan de symptomen corrigeren en wachten tot het lichaam weer zelf in de pas gaat lopen. En dan hopen dat hart, nieren, longen en hersenen dat volhouden.  Voor die lage bloeddruk hebben ze wel goede doch sterke middelen. Een afwijkende bloedstolling kan leiden tot ernstige bloedingen en/of bloedpropjes op allerlei plekken in het lichaam. Dat word alleen behandeld als het gevaarlijk word, brrrr. Bij mij is die stolling gelukkig vanzelf weer bijgetrokken voor het heel eng werd. 

En nu zijn de belangrijkste medische zaken van Bert en van mij voor dit moment wel zo’n beetje afgehandeld. Gaan we gewoon doorleven.  Hopelijk!!! En volgende week een paar dagen naar zuidlimburg, kijken of we nog een klein beetje tegen die heuvels opkunnen…..

2 dagen geleden kreeg Bert ’s avonds opeens koude rillingen. Echte koude rillingen, dat betekent dat je iemand van 5 meter afstand ziet schudden, precies hetzelfde als ik kreeg aan het begin van mijn sepsis.  Ik zei nog tegen hem: je hoeft echt je best niet te doen om mij na te apen hoor, je hebt zelf al genoeg medische toestanden gehad! (Dit is een heel erg flauw mopje,  en klopt van geen kanten. Maar ik kan het niet laten om even melig te doen en het was ook wel bizar toevallig).

Hij had een beetje koorts,  maar was van het ene moment op het andere wel een soort doodziek. Dus: toch maar weer naar het Erasmus!! Op de heenweg was ik echt wel bezorgd,  hij zei nauwelijks iets en hing maar een beetje in zijn stoel. Op de eerste hulp bloed en urine nagekeken,  en wat bleek? Een blaasontsteking! En wel zonder alle klachten die een mens daar normaal bij heeft.  Intussen was hij,  zonder enig medisch ingrijpen,  ook weer een heel stuk bijgetrokken ( verbazingwekkend hoor). Maar vanwege die koude rillingen (die kunnen wijzen op bacteriën in je bloed) en vanwege het gebruik van die afweeronderdrukkers moest hij antibiotica per infuus en toch een nachtje blijven. Daartoe werd het hele ziekenhuis afgezocht naar een vrij bed. Wat betekende, dat zowel hij als ik pas diep in de nacht aan slaap toe kwamen. Volgende dag kon hij met een antibioticakuur naar huis. 

Dus helaas,  nog steeds lukt het niet erg goed om ons leven saai te maken!

Vandaag heb ik nog een aspirine-uitprobeer-dagbehandeling gedaan.
Het was al wel duidelijk, dat ik allergisch ben voor 2 soorten ontstekingsremmer. Die zijn allebei een beetje familie van ascal, ofwel acetylsalicylzuur, ofwel aspirine. En die ascal is op zich de eerste keus als bloedverdunner na een stent in je hart.
Dus wilde de internist uitproberen of ik nou ook allergisch ben voor aspirine, of toch niet.
ENG!!
Galbulten vind ik niet zo griezelig. Neem je anti-galbultpilletjes voor en dan gaat het snel weer weg. Maar dan komt de Lage-Bloeddruk-Angst erbij.
De artsen hebben mij bezworen, dat ik een niet zo zware allergische reactie heb gehad de laatste keer, op hetzelfde moment als iets wat echt alleen een sepsis kon zijn, ook al hebben ze geen bacterie in mijn bloed gevonden. Dus 2 dingen tegelijk. Als dokter kan ik dat nog wel snappen. Als patient dacht ik alleen: O nee! niet weer bloeddrukdalingen!

Maar: er is helemaal niks raars gebeurd. Voor niks bang geweest. Ik kan dus blijkbaar tegen die ascal! Maar ook weer even een kleine herbeleving gedaan, wie weet is dat wel goed voor De Verwerking.

Gisteren was ik zo blij met mijn Dappere Hartje. Maar vlak erna voelde ik me zo raar. Duurde even voordat ik het een beetje snapte: de hele Onzekerheid als Gevolg van de Hartaanval kwam weer boven! Verwarrend. Maar ook wel begrijpelijk.
Ik heb per slot van rekening maar 12 dagen gehad na mijn Hart-ontslag om te wennen aan het Leven Na een Hartaanval. Daarna werden wij geheel en al in beslag genomen door Bert ze embolieën. En tussen zijn ontslag en mijn sepsis zaten er maar 8 dagen. En was die sepsis nog een stuk enger en erger dan die hele hartaanval. Waanzin.
Tja. Valt dus onder….. achterstallig onderhoud? De hemel huilt (jippie!) en ik ook. Zal er allemaal wel bijhoren.

Om te beginnen moet ik zeggen, dat Bert en vooral ik nog steeds erg snel erg moe zijn. De conditie is duidelijk achteruit gegaan. Wel is de moeheid langzaam van stress-moeheid naar ontspannings-moeheid aan het overgaan (stressmoeheid is moeheid door stress, waarbij ontspannen echt lastig is. En die andere moeheid-jullie snappen het he) Ook heel moe. Maar makkelijker te verdragen.

En vandaag is er iets leuks te melden.
Dat ik mijn eigen lichaam,  wat toch de laatste tijd een bron van onvoorspelbare verwikkelingen is geweest,  deze keer goed heb aangevoeld. 
Ik leg het uit!
1 dag na mijn hartinfarct is er een echo van mijn hart gemaakt. Daar was toen op te zien,  dat het minder krachtig klopte dan je zou willen.  Een zekere vorm van hartfalen heet dat dan. Ik kreeg gelijk alleen al om die reden een hele bak pillen om het hart zoveel mogelijk te ontlasten tijdens het genezingsproces. 
Van die hele hartfalen-verzameling pillen (die allemaal de bloeddruk verlaagden) is er na de sepsis nog maar eentje over in lage dosis. Mijn bloeddruk is nu volmaakt en moet niet lager worden,  want dan val ik om. 
Maar: ik heb de hele tijd geroepen,  dat ik geen echt hartfalen heb, of misschien alleen een heel klein beetje. Ik heb namelijk helemaal geen klachten gehad,  die daarbij pasten. En tijdens mijn sepsis leek het dappere hartje het ook heel goed te doen. 
En tadaaaaa: vandaag is er een nieuwe echo van mijn hart gemaakt: de hartfunctie is normaal! (wel ondergrens van normaal, maar niet zeuren: normaal is normaal!)

Leuk he.