Om te beginnen moet ik zeggen, dat Bert en vooral ik nog steeds erg snel erg moe zijn. De conditie is duidelijk achteruit gegaan. Wel is de moeheid langzaam van stress-moeheid naar ontspannings-moeheid aan het overgaan (stressmoeheid is moeheid door stress, waarbij ontspannen echt lastig is. En die andere moeheid-jullie snappen het he) Ook heel moe. Maar makkelijker te verdragen.
En vandaag is er iets leuks te melden.
Dat ik mijn eigen lichaam, wat toch de laatste tijd een bron van onvoorspelbare verwikkelingen is geweest, deze keer goed heb aangevoeld.
Ik leg het uit!
1 dag na mijn hartinfarct is er een echo van mijn hart gemaakt. Daar was toen op te zien, dat het minder krachtig klopte dan je zou willen. Een zekere vorm van hartfalen heet dat dan. Ik kreeg gelijk alleen al om die reden een hele bak pillen om het hart zoveel mogelijk te ontlasten tijdens het genezingsproces.
Van die hele hartfalen-verzameling pillen (die allemaal de bloeddruk verlaagden) is er na de sepsis nog maar eentje over in lage dosis. Mijn bloeddruk is nu volmaakt en moet niet lager worden, want dan val ik om.
Maar: ik heb de hele tijd geroepen, dat ik geen echt hartfalen heb, of misschien alleen een heel klein beetje. Ik heb namelijk helemaal geen klachten gehad, die daarbij pasten. En tijdens mijn sepsis leek het dappere hartje het ook heel goed te doen.
En tadaaaaa: vandaag is er een nieuwe echo van mijn hart gemaakt: de hartfunctie is normaal! (wel ondergrens van normaal, maar niet zeuren: normaal is normaal!)
Leuk he.
blogvansaskia 