2 dagen geleden kreeg Bert ’s avonds opeens koude rillingen. Echte koude rillingen, dat betekent dat je iemand van 5 meter afstand ziet schudden, precies hetzelfde als ik kreeg aan het begin van mijn sepsis. Ik zei nog tegen hem: je hoeft echt je best niet te doen om mij na te apen hoor, je hebt zelf al genoeg medische toestanden gehad! (Dit is een heel erg flauw mopje, en klopt van geen kanten. Maar ik kan het niet laten om even melig te doen en het was ook wel bizar toevallig).
Hij had een beetje koorts, maar was van het ene moment op het andere wel een soort doodziek. Dus: toch maar weer naar het Erasmus!! Op de heenweg was ik echt wel bezorgd, hij zei nauwelijks iets en hing maar een beetje in zijn stoel. Op de eerste hulp bloed en urine nagekeken, en wat bleek? Een blaasontsteking! En wel zonder alle klachten die een mens daar normaal bij heeft. Intussen was hij, zonder enig medisch ingrijpen, ook weer een heel stuk bijgetrokken ( verbazingwekkend hoor). Maar vanwege die koude rillingen (die kunnen wijzen op bacteriën in je bloed) en vanwege het gebruik van die afweeronderdrukkers moest hij antibiotica per infuus en toch een nachtje blijven. Daartoe werd het hele ziekenhuis afgezocht naar een vrij bed. Wat betekende, dat zowel hij als ik pas diep in de nacht aan slaap toe kwamen. Volgende dag kon hij met een antibioticakuur naar huis.
Dus helaas, nog steeds lukt het niet erg goed om ons leven saai te maken!
blogvansaskia 