Ik vond het zelfs een beetje spannend om iets te reserveren voor deze week in Limburg. Maar de gedachte, dat het academisch ziekenhuis in Maastricht dichtbij is, hielp om het gewoon te doen. En het hoeft natuurlijk niet zo te blijven, dat 1 van ons elke 2 weken iets heel medisch krijgt.
Wij hebben een niet oubollig vakantiehuisje gevonden en dat is in deze regio een niet geringe prestatie. Met uitzicht op de heuvels en goed werkende wifi. (Dat zijn mijn enige 2 harde eisen). Daarbij is het ook nog belachelijk mooi weer. Wat wil je nog meer?
Nou ja. Ik zou wel een lijf willen wat niet op zoveel plekken pijn doet. En een hoofd wat minder vol zit met oude pijnen, en meer kan opzuigen wat er hier en nu allemaal mooi is.
En wat is er dan zo mooi?
Het heldere avondlicht op de heuvels. De hoge ruisende bomen om het huisje heen. De glanzende paarden en koeien die rustig grazen in malse zachtgroene weilanden. De regelmatige stappen die wij zetten op de paadjes vol kiezels en aarde, omzoomd door herbloeiende malva en margrieten. De statige bossen waar je zelden iemand tegenkomt. Het gevoel dat ik wel altijd verder zou willen wandelen.
- Dit alles gezegd hebbende, lukt het mij wel, met een enkel helpend pilletje hier en daar, om elke dag verder te lopen. (Bert had al een nog betere conditie) Ons beider longen kunnen deze heuvels makkelijk aan, jippie! En het geheime wapen voor de vooruitgang is: LANGZAAM LOPEN. in ieder geval langzamer dan ik zou willen (symbolisch he?). Bert vind langzaam lopen helemaal niet erg. We kennen al veel wandelingen hier in de buurt, maar als je weer overnieuw begint met opbouwen, dan voelen ze weer helemaal nieuw aan. Of is het gewoon leuk: o ja, dit kan ook weer, en dat ook! En om te bewijzen dat we er echt waren, hier wij met een paadje, en daaronder, het is per slot Limburg, de heilige maagd Maria en wel met de toevoeging op dat kleine zwarte bordje achter mij: Maria, troosteres der bedroefden. Nou, als dat niet helpt!
blogvansaskia 