Categorie: Uncategorized

Je komt jezelf steeds tegen.

Mijn directe collega heeft gemene borstkanker, ook met chemo enzo, net ontdekt. Buiten veel meeleven voel ik ook weer de losgeslagenheid van het bestaan en de chemo-buik, dat zware, weeë gevoel diep van binnen…..
En over twee weken heb ik oncologie controle. Controleren doen ze niks, maar wel wordt mij dan een nieuwe antihormoonpil voorgesteld, met als bijwerkingen heel vaak pijnen in spieren, botten en gewrichten en botontkalking! brrrrr.
(maar ja de huidige antihormoonpil had vaak beroertes, en baarmoederkanker, ook wel brrr niet? Alleen je kunt er wel lekker mee wandelen)

Gisteren een mooie film gezien, shadowlands, waarin afscheid nemen en dit open onder ogen zien een belangrijk thema is. Zegt de vrouw tegen de man: de liefde van nu draagt de pijn van straks in zich (want zij gaat dood) maar ja dat hoort erbij. Zegt de man na haar dood tegen zichzelf: De pijn van nu draagt de liefde van toen in zich. En zo is het.

Laatst weer iemand horen zeggen, dat zelfdoding van je kind het ergste is wat je kan overkomen.
Dat vind ik toch een rare zienswijze.
Ten eerste kan ik best dingen bedenken die erger zijn (maar die zijn behoorlijk morbide, dus zal ik de lezer daar niet mee afschrikken).
Ten tweede helpt het niet bij wat dan ook relativeren.
Ten derde is het gewoon klote, en vreselijk, en naar. Daar heb ik geen vergelijking voor nodig. Maar ja, shit happens. Zo is het ook.

Ja, ondanks de sneeuw
(best wel mooi in combi met die bloesem trouwens met Pasen…….)
Lijkt het of het Grote Verdriet toch langzaam een beetje minder…. inbeslagnemend word.

Ik durf het haast niet te zeggen, ten eerste omdat het dan misschien Heel Erg Terugkomt, ten tweede, ja, omdat ik Sam niet wil vergeten.

En dan vraag ik mijzelf af: Ja, kan ik gelukkig wezen?
Voelt als kinderverwaarlozing.
Maar dan zegt Sam ook steeds:
“Ach Mamsie, natuurlijk moet je dat doen! Dat zeg ik toch de hele tijd?”

Nou. Nog een beetje door-oefenen dan.

Helemaal het blog vergeten. Goed teken? Ik was veels te druk met…..

Bij het ervaren van kwetsbaarheid komt het besef van vergankelijkheid. Alles kan zomaar opeens anders worden. Sterker nog: alles wordt langzaam anders, maar vaak zo langzaam dat we het niet echt merken.
In deze corona-tijden lijkt het of de hele wereldbevolking zich opeens bewust is geworden van dit fenomeen. Individuele rampen van anderen, die natuurlijk ook dagelijks op de aardbol plaatsvinden, raken niet echt van binnen. Voelt toch heel anders als je bang ben zelf te overlijden.

Het echt ervaren van de eigen vergankelijkheid is het derde niveau van bewustzijn in de boeddhistische leer, als ik mijn zwager goed begrepen heb.

En aangezien ik geen zin heb om schuldige bevolkingsgroepen te zoeken, of zoveel mogelijk boos te worden, of wat dan ook te ontkennen, ben ik gewoon bang soms (kanker) of verdrietig (zoon). een eventuele angst voor corona is een beetje over, sinds ik gevaccineerd ben (jippie!) (nou alleen Bert nog)

Volgens die boeddhisten is het vast ook de bedoeling om dat mild en rustig te observeren en voorbij te laten glijden. Dat is dan de grote uitdaging. Voor mij. En voor de hele wereld. Nou ja. Laat ik maar eens met mezelf beginnen……

Die kou. Het is volgens mij een vrij gewone winter, lekker vaak vijf graden, met wel vooral veel regen. Maar hij hakt er dit jaar echt heel erg in. Nu althans, nu die al vier maanden duurt.
Nog nooit was ik zo gevoelig voor temperatuur en licht. Een dag grauwe motregen en ik ben ook zo van binnen. Een dag fris zonnetje en heldere luchten en ik ben van binnen fris, helder, bevrijd.
ik heb het zo snel zo koud als ik even stilzit. Kan dan alleen warm worden met elektrische dekens en dubbele dekbedden. Echt volkomen raar.
Ik hoop maar, dat dat van de rouw komt, en dat dat dus volgende winters (waarvan er hopelijk nog veel komen) weer wat beter is.
Maar ja. Half maart. Die lente die zal nu toch echt wel snel komen…….

Deze week was ik weer eens mijn lichaam aan het onderzoeken (mentaal dan he). Een beetje lymfoedeem in de rechter bovenarm—- voelt als vitale energie die lekker wil stromen. En die wordt tegengehouden. Waar? O ja, in de oksel, waar mijn lekker trekkende litteken zit met de bestraalde huid.
Ik durf het niet te laten stromen, als een konijntje in de autolamp starend blijf ik stokstijf zitten, en durf ik het niet te laten stromen. Waarom niet? tjaaaaa…. gewoon bang dat de kanker dan door mijn lichaam gaat stromen denk ik! Wat natuurlijk waarschijnlijk grote onzin is.

Maar als ik daar aandacht en warmte heendenk, dan werkt dat veel beter dan het vanuit de arm door laten stromen.
Gewoon de zon een beetje laten schijnen daar.
En wat gebeurt er dan?
dan wil ik opeens heel erg veel droge mopjes gaan maken! Ik heb er altijd zo’n plezier aan, om de humor van alles in te zien, adrem te zijn, en andere mensen daar ook een heel klein beetje mee te plagen.

Dus wat er vast zit zijn normen: als je zoveel hebt meegemaakt als ik laatste jaren, dan moet je eigenlijk default een beetje serieus en tobberig voor je uitkijken. En als je glimlacht, moet je erdoorheen laten schemeren, dat daar toch wel heel veel leed achter schuilt.
Nou, daar heb ik, eigenlijk, helemaal geen zin in!

Dus vanaf nu is mijn streven om heel erg vaak grappig te doen, en dan soms daarnaast even helemaal triest en bedrukt te zijn.
En dan gaan we kijken hoe het dan verder door gaat stromen……..

Het leven zit vol mooie en ook nare dingen, en soms beleven sommige mensen meer nare dingen dan anderen.

En nare dingen zijn naar. (Is dit nu een hele wijze uitspraak,
of gewoon een beetje too obvious?)

Maar mijn ervaring is, dat ik elke keer het meeste lijd, als ik dat nare niet wil accepteren.
En ik merk, dat ik dat zoooooooo vaak doe. Als ik mijn eigen blogs zou lezen, zou ik misschien een beeld krijgen van mijzelf, dat ik Zo Bewust bezig ben en alles Zo Goed onder ogen wil zien.
Maar……intussen hoor!
Dan is er een deel van mij, wat gewoon verdrietig is, ofzo. En een ander deel (liefst stiekem in een hoekje verscholen) wat dat gewoon niet wil zijn.

Elke keer weer tuin ik erin. Elke keer weer moet ik mijzelf helpen herinneren, gaan zoeken of die weerstand zich stiekem schuilhoud.
Want nare gevoelens en weerstand samen leiden tot emotionele stilstand.
Als het me dan, weer eens, gelukt is om de weerstand te vinden, een aai over de bol te geven en te zeggen: O ja, daar ben je weer!
en dan, bijvoorbeeld: ach ja, ga maar gewoon verdrietig wezen hoor, hoort er nu eenmaal bij…..
dan stroomt die emotie vaak verder,
en blijf ik doorgestroomd maar rustig achter.
elke keer weer.

Het is nu zondagavond, en ik zou nog een blog schrijven.
Maar mijn emmertje energie is alweer gebruikt dit weekend.
Wel met (joechee!) de moestuin weer een beetje ontwinteren en met het Lekker Warm Hebben buiten, en wandelen, en de laatste pastinaken invriezen (wat zijn die modderig en al vol slechte plekjes!) en de keukenkruk schilderen en de tuindeur ontmossen en de protocollen bijwerken voor de accreditatie op mijn werk en het bed verschonen en oefeningen doen en Harry Potter nummer 6 weereens kijken
enzo
en niet eens met Rouwen
maar het is toch altijd snel op. oppelepop. Zoals nu. En dan kan ik gewoon niet meer nadenken. Of soms nog wel, maar dan kan ik straks niet meer ophouden met nadenken in bed. Of het doet weer ergens extra pijn van o jee, relaxen jij!!!
dus
is dit geen echt blog.

Maar nog wel even de doperwten voorkiemen….

Iemand zei eens tegen mij dat Sam mij een cadeau gegeven had. Dat vond ik een verschrikkelijke uitspraak, want niemand niemand niemand wil zo’n cadeau. Maar ze meende het goed en ik snap wel wat ze bedoelde.
Je kan een crisis gebruiken om te groeien. Crisis is an opportunity to change.
Door de dood van Sam is het mij een stuk moeilijker geworden om de controlfreak te blijven die ik ooit was. Die was al gedeeltelijk onderuitgehaald door de kanker.
Maar nu zijn er zoveel veronderstellingen, vooroordelen en meningen in mij onderuit gehaald, dat ik achterblijf met een legere geest. Dat voelt een beetje stil en onbekend. En leeg. En nederig.
Maar als je into mindfullness enzo bent, dan zou je zeggen dat het een Open Mind is.
Ik heb een stuk minder meningen. En ben een beetje minder betweterig. Als het mijzelf betreft, dan kan ik op dit moment vrij goed standvastig mijn visie en eigen grenzen verkondigen.
En over andere dingen heb ik nog wel meningen, maar dat competitieve is er uit. Een beetje dan he.
En
Ik heb me altijd al meer aangetrokken gevoeld tot mensen die beschouwend naar de wereld kijken, en liever over zaken nadenken dan snelle oordelen klaar hebben zonder goede onderbouwing.
Maar nu kan ik mensen die zich betweterig of drammerig gedragen echt niet meer goed velen. Als ze respecteren dat ik er anders over denk, dan is het goed, maar als ze geïrriteerd worden of zoiets, nou dan haak ik gewoon lekker af.

Zoals die andere Saskia zei in haar speech de begrafenis van haar zoon:
dit is het grote loslaten.
(zelfde naam, zoon van zelfde leeftijd, zelfde soort levenseinde, zelfde zomer 2020, zo vreemd)
Dat zei ook een collega die te vroeg overleed aan kanker en op het einde een mail rondstuurde: het grote loslaten is begonnen!

Loslaten kan een tevreden gevoel geven.
Het is niet het thuishaven-tevreden gevoel van (willekeurig voorbeeld, maar niet heus) op de heuvel kijken naar je kinderen die heerlijk aan het sleeën zijn.
Maar als ze elkaar dan, zoals het natuurlijk regelmatig ging, van de slee af gingen duwen, tja, dan was dat gevoel geheel gevlogen.
Het is Het Echte Tevreden.

Halleluja!
Volgende week de andere kant van de medaille.

Op deze dag is onze tweeling jarig.
Maar dit jaar wordt er maar eentje 22 jaar.