Categorie: Uncategorized

Geplaatst op

Nog een beetje DOORWERKEN

Ik doe zaterdag 13-1 nog een triagedienst  zijn altijd superleuk en niet zo vermoeiend. Dat red ik nog wel. Het is ook samen met Anja de huisarts in opleiding, dus extra gezellig.
Het is wel een beetje bizar, ik voel me twee personen, de gezonde saskia en die met de kanker. Alsof ik een beetje aan het spijbelen ben.  Concentratie is wat minder, ik ben wat langzamer, maar valt niemand op want normaal ben ik supersnel. Af en toe even heel onwerkelijk, als iemand het heeft over dat we elkaar volgende maand weer zien op de triagepost. Maar er gladjes omheen praten gaat me toch wel goed af. En ik hou het vol.
Aan het einde van de dienst Anja vertelt, gek moment, maar ook oke.
Want ik zie haar maandag weer.
Ik werk nog halve dagen deze week op het gezondheidscentrum.
Ik stuur zondagavond een mail aan mijn collega’s met het slechte nieuws en dat ik graag een knuffel of een arm om de schouder wil, maar liever niet teveel hun eigen schrik en andere emoties wil meemaken ( goeie tip Linda!!)
Ik ga met lood in mijn schoenen. Juist omdat mijn collega’s me zo na staan.
Ik zie Addy en ze begint gelijk helemaal te huilen, maar zo puur, zo oke, gaan we samen even lekker helemaal janken (klopt dat van die emoties toch niet helemaal..). En dan  Sandra met natte ogen, en Fouk en Ruth en Linda. Linda is helemaal opgelucht dat ze het al wist. Ja, the first cut is the deepest.
Het A-moment is geboren! (= Addy moment, voor Bert omgedoopt in  Aai-moment, effe helemaal losgaan, op zo’n manier dat het oplucht)
En dan nog veel andere collega’s. De eerste confrontatie is elke keer heftig.  (Af en toe een man ertussendoor, even iets nuchterder, is ook wel weer prettig, alhoewel, zelfs van Qadir een knuffel)
Een spreekuurtje doen gaat nog wel, maar toch vertel ik diverse malen aan patienten wat er is, als het beleid een vervolg moet hebben wat ik niet zal kunnen geven. Ik kan ook niet goed smoesjes vertellen nu.
En dat is ook wat hoor. Ik moet het even zeggen, gelegenheid geven tot een reactie, maar ook de regie houden en na een kort moment van verwerking weer de focus op de patient krijgen en op de spreekuurplanning.
De meeste patienten zijn superlief, eentje gaat er huilen, een ander trillen, en bijna allemaal gaan ze bidden voor mij. Nou, nooit gedacht dat ik dat nog eens echt fijn zou vinden!
Eentje is het moeilijkste. Een meneer van mijn leeftijd die net klaar is met zijn chemo en over 2 weken uitslag krijgt of het echt weg is. Gaat ook voor mij bidden. En dan ik voor hem.
Eentje er heel erg. Moppert maar door over hoe moeilijk het was om een afspraak te krijgen met mij, dus na twee keer voorzichtig aanstippen roep ik maar: ja maar ik heb kanker hoor! Dan meld ze, dat haar neef het ook had vorig jaar en dat die nu dood is. GRMBLLL. Ik word gelijk lekker kortaf en afstandelijk.
Goed om te doen, allemaal, maar ik hou het niet lang vol.
Geplaatst op

De grote REORGANISATIE

Wat is er een hoop te doen, te bedenken en te regelen op zo’n moment!

WERK AFBOUWEN
Wat meld ik aan mijn patienten, aan mijn directe collega’s,  aan mijn minder directe collega’s.
Welke patienten ga ik aktief op de hoogte stellen (maar vier)
Iemand verzinnen om het dienstrooster te controleren, om de facturen van het gezondheidscentrum goed te keuren, om mijn meest speciale patienten te gaan begeleiden, om patientgebonden mail door te sturen, waar moet mijn dokterstas blijven, mijn papieren??
Coach AFZEGGEN (die was voor begeleiding werk, en ik ga niet werken….).
Mensendieck voor de benen AFZEGGEN.  In plaats daarvan afspraak maken met een onco- fysiotherapeut. (goede conditie handhaven door bewegen is een bewezen heilzame manier om minder last van chemo tehebben.
Wrang detail: wordt vaak WEL langdurig vergoed als je bestraling hebt of hebt gehad, en NIET als je chemo krijgt. Wie vind dit logisch?
Dan maar zelf betalen eventueel.
MAIL bedenken voor vrienden en familie, wie, wat, wanneer.
Got, wat zijn dat er een hoop, toch wel. Is fijn, maar betekent ook x maal een slecht bericht moeten geven, is elke keer moeilijk.
(Sommigen weten al dat ik in onderzoek was, die kunnen niet wachten, sommigen weten van niets, die stel ik een weekje uit tot de definitieve uitslag inclusief prognose, hoef ik maar 1x zwaar nieuws te brengen.
O nee maar Marja kan ik niet uitstellen, die moet nu al, o ja en die moet telefonisch) Nadenken over bewoordingen van dit alles.
Moet ik mijn nieuwe PERMANENT over 2 weken nu afzeggen???
Wil ik een PRUIK?
Hoesje voor mijn  nieuwe MOBIEL ruilen.
LIJST maken van later zorg:
Diensten.
Mijn minibijbaan bij de huisartsenpost.
Mijn huisartsen-opleiders-opleiding.
Vakantiehuisje in limburg van mei afzeggen?
Kan ik naar Katja vandezomer?
LIJST vragen aan de CHIRURG, en later de ONCOLOOG.
Denken aan alsnog doorgeven allergie voor nsaids, niet weer een shock!
BLOG! bedenken, leuk! Had Bert ook al aan gedacht.
Geplaatst op

MAMMAPOLI diagnose

Wat een mooie nieuwe poli bij Tergooi in Hilversum! Rustgevende aardetinten, een soort kunstwerk van een verticale wand vol plantjes. Iedereen friemelt eraan of ze wel echt zijn. Ik kan niet uitvinden hoe ze die nou van water voorzien, zo knap.
Heeft ook allerlei prijzen gekregen voor beste poli van nederland, of zoiets. Nou ja, daar zal het niet aan liggen.
En, nog mooier, hele poli zit vol mensvriendelijke hulpverleners!
Tijd en aandacht, uitleg en betrokkenheid….
Hele wachtkamer vol ongeruste vrouwen, en opeens zie ik voor me hoeveel ongeruste borsten er wel niet aanwezig zijn in deze ruimte!
Uitleg, weer een pannekoekensessie, echo, cellen uit mijn verkalkinkjes halen  met een dun naaldje, en o er zijn ook een paar klieren die misschien wat groot zijn.
Nou ja.
Na een paar uur al uitslag.
De dokter doet er wel lang over om to the point te komen, dat lijkt een slecht teken en ja hoor dat is het ook.
Hele echte kanker, en ook in minstens 1 klier. (Er is er maar eentje onderzocht).
Dokter legt te veel uit, tot ik haar vriendelijk meedeel dat ik als patient allang niets meer hoor, ik moet eerst huilen en nog meer huilen. Gelukkig hebben ze grote voorraden zakdoekjes op de poli.
Ruime mogelijkheden tot het opdoen van praktijkervaring in onderzoeken ondergaan
(zal ik ooit nog kunnen functioneren aan de andere zijde van de tafel?)
MRI, PET scan, uitslag van dit alles al 7 dagen na heden. Of het uberhaupt een geneesbaar stadium is.
Ze doen direct een weefselbiopt, nou ja, na een uurtje wachten in een door mij verzocht apart kamertje, waar ik de verdere zakdoekenvoorraad aanval.
Dat biopteren is ook een  belevenis! Ze doen eerst alles netjes steriel afdekken, zo ook het echo-apparaat……..
De lange dunne dokter kan niet om mijn mopje lachen, maar het is toch echt een maf gezicht hoe hij de echokop eerst helemaal volkwakt met kledder en dan in iets stopt wat ik niet anders kan omschrijven als een condoom van een meter lang!
Nouja dan lacht er nog iemand…..
Hij vangt wel vier weefselpijpjes door in mijn  voorgevel te SCHIETEN. Echt waar. Tak, tak, als een nietpistool. Het is verdoofd hoor dus het is niet erg, maar wel unheimisch.
En dan word het even echt erg.
Dit soort nieuws meedelen aan mijn dierbaren is wel het naarste wat ik ooit gedaan heb in mijn leven (tot op heden dan)
Zo verdrietig.  Maarten voelde het al aankomen, had voor de zekerheid zijn werk afgezegd, en dan kwamen we ook nog later thuis dan verwacht.
Hij laat niet zoveel emoties zien, maar dat is oke. Hij deelt het volgens mij wel met anderen en ik wens hem toe, dat hij wel gewoon door kan gaan met zijn studie, die net zo lekker op stoom is.
Sam zit op de fiets op weg naar zijn werk. Moet afstappen van mij
(dat zie ik altijd alleen in films: please sit down, your husband is shot down, of zo)
Hij weet niet wat hij moet zeggen,  en dat is wel heel uitzonderlijk voor zijn doen maar ook oke. Ook gaat hij van de weeromstuit een beetje ongemakkelijk grinniken, maar ja wat moet je ook?
En mijn werk. En nog zeker 7 andere mensen die ook weten dat ik die mammapoli deed omdat ik ze deze week gezien heb. Hoe  moet je zulk nieuws brengen? Hoe wil ik zulk nieuws brengen? Linda helpt op verfrissende wijze mijn gedachten hierover te ordenen.
Het ondergaan van alle schrik en ongerustheid van eenieder die ik het zou vertellen is mij echt teveel nu, ik heb daar al overmatige voorraden van in eigen huis aanwezig. Dan zeg ik dat gewoon, in appjes en mails.
Ik vind het wel een heerlijk gevoel dat er zo veel mensen virtueel met mij meelopen (lijkt wel Harry Potter in deel 7, Dat de geesten van zijn ouders en Sirius enzo om hem heen staan, en hem bijstaan als hij zich moet laten doden door Voldemort, nou ja niet helemaal doden….afijn, heel ander verhaal.)
Maar die emoties, die moeten gedoseerd worden, dat is de enige manier om dit aan te kunnen.
Nou zo doen we het dan maar. Paar telefoontjes, apps en mails bedenken. Thuis janken en soms lachen en veel handen vasthouden. 
Lijstjes maken van wie het allemaal nog moet gaan horen en wanneer, wat ik moet afzeggen, wat ik wil vragen bij een volgend ziekenhuisbezoek.
Zorgvuldig milde vriendelijke feelgood movie uitgezocht om te kijken als afleiding. En Maarten een grote bak fastfood geven. Ieder zijn eigen manier van verwerken!
Geplaatst op

FOUT TELEFOONTJE van de huisarts

Mijn huisarts belt 5 dagen na de foto om half zeven ’s avonds op mijn mobiel.
O o dat is niet pluis, als dat zomaar gebeurt!
Ik zit net in een calamiteitenbespreking van de huisartsenpost in amsterdam. We bespreken de gebeurtenissen rond een patient, die na diverse contacten met artsen en na zelf geweigerd te hebben met een ambulance mee te gaan toen hij al in shock aan het raken was, uiteindelijk overleden is.
Hoe bizar kun je het combineren?
BIRADS 4 is de uitslag, dat is zoiets als 60 % kans op GEEN kanker. Dat is nog wel te doen.
Ik maak gewoon de bespreking af (gek hoe sommige hersenfuncties gewoon blijven functioneren, al zijn andere al lang bezig met iets heel anders).
Dan ga ik ook nog speciale sushi halen in amsterdam, zoals ik Maarten had beloofd, en tijdens het smullen vertel ik mijn helemaal niet gezellige bericht aan hem en Bert. Afijn, even afwachten maar.
Later belt Sam, is ingeseind door Maarten dat hij mij moest bellen maar Maarten had niet gezegd waarvoor, attent he?
Ik slaap beter dan Bert, ik ben helemaal zen, living in the moment, tot de afspraak op de mammapoli, 3 dagen later al gelukkig…..
Geplaatst op

MAMMA-BUS

Bevolkingsonderzoek was 9 jaar geleden,

Toch maar weer eens een keer doen, ook omdat er enige oncomfortability optreedt in de betreffende zone.
Oef, worden je borsten als een zielig pannekoekje geplet, maar ja,  alles voor het goede doel!
Ik ben echt niet bezorgd……..
Geplaatst op

Klik hier voor INTRODUCTIE blog over Sam en over Saskia

Dit blog heb ik in 2018 en 2019 geschreven om andere mensen deelgenoot te maken van mijn borstkanker-reis.
Het is gere-activeerd door de dood van onze zoon Sam Boidin. Hij is 14 juli 2020 overleden door zelfdoding.
Ik zal dit komende weken/maanden minimaal wekelijks bijwerken.

In het algemeen staat de meest recente blog bovenaan. Als je meerdere blogs wil lezen, moet je van dus onder naar boven lezen. De blogs staan soms in een wat domme volgorde, die ik niet kan aanpassen. Je kunt ook altijd op datum kijken
Reageer gerust, alleen kan ik niet beloven dat ik ga reageren. Het leven heeft mij een survivalcursus prioriteiten stellen voorgeschoteld, en mijn eigen welbevinden heeft gewonnen.