Categorie: Uncategorized

Ben ik de blog vergeten? Nee hoor. Ik denk er vrijwel dagelijks aan. Maar ik ben van zins om dit blog te staken als de diagose 2 jaar oud is, dat is 12 januari. Dus is dit de een-na-laatste. En volgens mij hik ik daar tegenaan.
Ik word steeds meer in beslag genomen door mijn dagelijkse leven (goed ding), maar ben ook nog heel erg veel bezig met…… van alles. Het is niet alleen de kanker. (Al is dat ook een belangrijk aspect van mijn leven. Zelfs komt De Eerste Keer de laatste tijd weer naar boven, waar ik toen toch zo weinig mogelijk aandacht aan besteed heb. Dat heeft geresulteerd in een dofgrijs stukje van mijn ziel, waar tegenslag en rampen normaler gevonden worden dan geluk en voorspoed)
Het lijkt wel of ik nu alleen maar door kan leven als ik grote schoonmaak hou (van binnen) en veel dingen echt anders aanpak. Veel meer bewust zijn van mijn emoties en die rustig laten passeren, (en o wat zijn dat er veel), veel meer bewust zijn van wat goed voor mij is en daar ook naar handelen, veel meer rustperiodes inlassen in mijn bestaan.  Enerzijds een noodzaak voor enigszins redelijk functioneren, anderzijds een geschenk voor alle komende dagen van mijn leven.

Mijn dagelijkse rugzakje met energie wordt aangewend voor part time werken, uitrusten, oefenen, gewoon een beetje huishouden, mediteren, nog steeds proberen om een kern van rustig accepteren te vinden die mij lekker laat doorslapen. En er is altijd meer te verzinnen om te doen doen dan ik kan. Het is een uitdaging om dat gelijkmoedig te  accepteren, blij te zijn met wat wel kan en blij te zijn dat niet alles hoeft, in plaats van gefrustreerd te wezen. En om dagelijks te kiezen wat voorrang heeft en wat moet wachten of helemaal niet kan gebeuren.  Als ik niet luister naar mijn rugzakje, krijg ik weer veel meer pijnen of slapeloze nachten. Dus staan de winterpenen rustig dagen te wachten tot ze naar de kelder mogen om daar de begraven te worden in emmers zand, een klusje van een kwartiertje. Maar kost kracht, dus op rantsoen.
En verder blijven er laagjes oud zeer bovenkomen in het hele proces.  Werk aan de winkel dus!

Maar tot mijn grote vreugde is er wel een nieuwe taak bijgekomen, die mogelijk is geworden door een cocktail van dagelijks ontspannen oefenen met relaxen op onze vakantie in La Palma. Dagelijks een kwartiertje wandelen in de natuur! Op onverharde wegen loop ik vele malen beter, liefst een onregelmatig pad en nog beter iets op en neer (gek he). Zie je me al lopen? Op sandalen, want dichte schoenen verdraag ik nog niet, en als het regent schoenenhoesjes eroverheen, rugzakje met een kussentje mee voor de halverwege-rustpauze als meeneemstoeltje, en ik kan overal heen!  Maar zoals de goede lezer begrijpt, betekent een nieuwe taak dat andere zaken moeten wachten of minder gedaan worden. Toch is dat vooruitgang, want deze bezigheid leidt tot bijspijkeren van ernstig achterstallig onderhoud in het bewegingsapparaat.
En nu maar hopen dat dit bestendig is, want je weet maar nooit…….

Ja ze gaat vooruit. Homeopathisch tempo is echt de best mogelijke omschrijving!
Als ik ongeveer constant goed naar mezelf luister (heb ik dus blijkbaar nooit voldoende gedaan) dan kan ik nog steeds zonder krukken lopen en kan ik sommige oefeningen voor het eerst in meer dan een jaar ietsje opbouwen, zonder veel toename van klachten.
En als iets beetje moeilijk gaat of pijn doet dan moet ik dus NIET het sneller gaan doen en even doorbijten,  maar WEL datgene rustiger,  langzamer en misschien minder doen….
En mijn afgemeten beker met dagelijkse energie is ietsje groter geworden.
Maar ik moet niet door willen drinken als hij leeg is, dan lig ik gelijk snachts wakker, of ik ben helemaal uitgeput, of ik krijg weer meer pijnen overal.
Het is gewoon een kwestie  (nou ja, gewoon) van de hele tijd luisteren naar…… en dan word het moeilijk, want ik ken alleen maar Zweverige Namen: Inner voice, Intuitie, Hogere Zelf, I AM (echt waar, google het maar) God?
Laatst opperde iemand Theewater (van je voelt het aan je theewater). Ik denk dat ik die er maar inhoud, die vind ik wel leuk!

Zo uitdagend, om steeds maar tevreden te zijn met de hoeveelheid zaken die ik kan doen op een dag, hetgeen altijd minder is dan ik zou willen.
Maar mijn wil is niet meer de baas. Mijn angst meestal ook niet. Als het goed is, wel……. mijn theewater!

zessetig geworden! Tot vorig jaar een schrikbeeld, en nu ben ik, een beetje, blij dat ik nog leef.
Wel heb ik mij vorige week verbrand aan een in de hitte van een vlam staand stoom mandje, heet metaal dus, aan de rechter hand. Dat was even schrikken! spookbeelden van Hele Dikke Lymfoedeemarm en dramatische bewustwordingen van de Algehele Kwetsbaarheid!
Maar….. wel dikke blaren, maar geen dikke arm, joepie!

Intussen, tezamen met een behulpzame partner met twee funtionele benen en twee functionele armen, wel heel veel sperziebonen geoogst, snijbonen, rode paprika ‘s, tomaten, basilicum.
Invriezen, Courgettesoep, ratatouille, pesto, tomatenjam…

Oeps weer een maand voorbij, veel gebeurd of helemaal niet…..
en dan ook nog bijna 60 jaar. Vroeger vond ik dat alleen maar ernstig duister, om zo oud te worden, tegenwoordig ben ik ook wel weer een beetje blij dat ik dit gehaald heb.
Verandert er nu iets? Jawel hoor, ik heb sinds een dikke maand opeens een default goede bui, die wel kan ondersneeuwen door stress op het werk van mij of Bert, of door zorgen om de toekomst van Sam nu de opleiding niet lekker gaat, maar gelijk sneeuw smelt dat na enige tijd altijd weer weg en hups komt de goede bui weer boven.
Waarom zou dat nu zijn? Door het op proef stoppen van de tamoxifen, nu ook een dikke maand geleden? Zal ik pas weten als ik het weer ga proberen, wat in goed overleg met de oncoloog gaat gebeuren na onze vakantie naar Katja in Frankrijk komende maand. Of toch door de body stress release massages? Of omdat al het harde werken aan herstel van de ziel eindelijk wordt uitbetaald?

Tja. We gaan het zien. Voorlopig kan ik vaak gewoon gelukkig zijn met wat er allemaal is en wat ik doe. En dat is helemaal niet veel meer dan eerst. Maar dat geeft dus niet echt. Lichamelijk knap ik nog niet heel duidelijk erg veel op, maar ik ben wel wat minder snel moe en kan dus iets meer werk-uren aan. En ik doe meer dingen ernaast, Vooral inmaken, wecken, diepvriezen (is ook veel werk hoor) tot groot genoegen!

In de moestuin is alles erg levend en voortgroeiend.
En in mij…….misschien ook?
Eigenlijk voelt het nu al maanden of ik een soort van stilsta. In ieder geval lichamelijk. Geestelijk bereik ik elke keer nieuwe horizonten van inzcht, en wijsheid, alleen dan denk ik elke keer:  ja, maar waarom gaat mijn lichaam dan niet mee in de Vaart der Verwerkingen?

Maar nu heb ik (weer eens een) nieuwe therapie geprobeerd. BSR. Dat is Body stress release. Via een methode van hele speciale massage is het de bedoeling dat Vastzittende Spanningen in Diepe Spieren (veroorzaakt door oa stressvolle gebeurtenissen) los kunnen komen, Waarna dat het lichaam zelf z’n natuurlijk aanwezige genezingsvermogen kan aanwenden om weer in balans te komen.
Klinkt aardig, niet? En niet eens erg zweverig. Ik heb het nu vier keer gehad. De eerste keer was ik daarna dagen Verschrikkelijk Huilerig de hele dag met nog meer pijnen. Maar dat kan, dan komen de spanningen los en dan ga je ze soms pas echt voelen, ofzo.
En nu lijkt het……… of ik een beetje opknap. Ik kan twee keer zoveel lopen als eerst (dat klinkt heel veel zo he? Veel meer dan 2x 100 meter!).Ik kan oefeningetjes doen (rustig, voorzichtig,vooral niet teveel) die maandenlang direct tot meer pijnen leiden, en nu opeens niet meer.
Ik kan spieren aanspannen die maandenlang eigenlijk niet werkten.
Ik durf het haast niet te zeggen, want het is al zo vaak weer misgegaan. Dus hou me ten goede, voor hetzelfde geld zijn we zo weer terug bij af. Maar laat mij voorlopig maar even lekker genieten hiervan, en een beetje hopen……

Zo kan ik het wel noemen, meer wordt het niet. Het voelt of ik helemaal niet vooruit ga, niet in energie, niet in lichamelijke klachten. grmbl. Is het dan een kwestie van Heel Heel Veel Geduld hebben? Of moet ik mij gaan instellen op een leven met Halve Energie en Halve Voeten?
Zelfs een officiele helemaal-in-voeten gespecialiseerde orthopeed bezocht, die dacht aan geirriteerde pees met lichte irritatie zenuw (ja ik ook, maar waarom ging het de vorige keren wel beter, en nu niet?) en zij kan er meer van zeggen na een MRI—- over TWEE maanden. nounou.
Maar toen zei de hamertherapeut weer, dat zij vover heel veel patientenvoeten zegt dat die speciale pees geirriteerd is, dat ze dan wil opereren maar dat dat ook weer allerlei nadelen heeft. Hij is vooralsnog erg kreatief met originele aanpassingen aan zooltjes. Maar ook hij heeft wachttijd van weken elke keer.

Misschien heb ik uiteindelijk nog het meeste aan iemand als de Feldenkrais-therapeute. Die kijkt naar het Gehele Lichaam, hoe zit je? hoe sta je? hoe voelt dat? hoe kan je het meer ontspannen doen?

Want in het lichaam zitten vele verstopte restjes stress. Van een heel leven niet goed relaxed doen, met als Existentiele Kers op de Taart nu een ernstig groot besef van mijn sterfeljkheid.
Dat is opeens boven komen drijven als nieuw level van Verwerken. Denk je net dat je nu eens kunt gaan beginnen aan beetje lekker doorleven, word er weer een diepere laag aangeboord!
Ik wilde het angst noemen, maar ergens midden in een nacht bedacht ik, dat onzekerheid een veel beter woord is. Angst vind ik moeilijk om vrede mee te hebben, dat neigt steeds naar vluchten. Maar onzekerheid, dat zou je wel kunnen leren te verdragen. Nog even achterkomen hoe.

Even wennen voordat je de taal van je lichaam spreekt, schreef een collega mij laatst, naar aanleiding van mijn blog.
Wat een mooie uitdrukking! Dat is precies wat ik aan het leren ben.
Geestelijk gaat het op en af, maar grosso modo steeds beter. Soms voel ik me een uithangbord voor mindfullness-benaderingen! Lichamelijk doe ik (wat ontmoedigende) ministapjes, letterlijk en figuurlijk.

Daarbij geholpen door zo langzamerhand een legertje hulpverleners, zoveel dat ik schroom ze allemaal te noemen.
Elk draagt een steentje bij aan The Big Picture.
In ieder geval nog niet genoemd is een supernuchtere fysiotherapeute uit ziekenhuis Hilversum, gespecialiseerd in (na) borstkanker. De eerste keer dat ik bij haar kwam zei ze: Ik heb een heel goed huwelijk, want ik reageer alles op mijn patienten af. En o nou, dat is een ding wat zeker is, ze is erg hardhandig! doch bekwaam.
Verder ben ik naar de eeehhh vierde? vijfde? hulpverlener voor de voeten gegaan. Iemand die mij aanbevolen werd, orthomanuele arts is en podotherapeut. Die heeft een aantal weken geleden, onder andere, met een HAMER (met rubberen punt hoor) enige vastzittende botjes in mijn voet rechtgeslagen. Met als gevolg, lijkt het vooralsnog, dat de zenuwirritatie daar nu al 50% minder is, voor het eerst in 8 maanden! Kheb nog op 6 andere plekken pijn hoor van onderen, maar geeft de burger wel moed!

Verder nog een Stressmomentje gehad vanwege hele bizarre, dagelijks verergerende, huiduitslag op het behandelde gebied, met kleine bloedinkjes en rare verkleuringen erin. Niemand kon het goed verklaren, maar daags na het nemen van Echte Biopten ging het opeens alras beter, en het was niet iets engs, maar ehhhhh….. niks, kwetsbare bloedvaatjes, volgens de dermatoloog. Nou ja. Kan slechter, niet?

Ik ben bezig mijn blog over te zetten naar kanker.nl. Dat meer mensen misschien er iets aan kunnen hebben, word veel gelezen, al een paar duizend views gekregen! Daartoe kijk ik alle blogs nog een keertje na, en vond ik deze., van ongeveer een jaar geleden. Is per ongeluk nooit gepubliceerd. Doe ik hetnu alsnog, en…….. hij kan vrijwel ongewijzigd gelden voor dit jaar, zelfde periode, zelfde vreugde, zelfde plantjes, en ook uithijgen moet ik nog steeds, alhoewel iets minder dan toen!

Als je het hebt over heilzame invloeden op de gezondheid buiten datgene van de dokters naar je toewerpen, dan staat de moestuin hoog op mijn lijstje.

Vorig jaar deed ik vrijwel alles alleen, maar dat kan ik niet komend jaar.
Bert heeft geen verplichtingen buitenshuis, werkt thuis aan zijn nieuwe product (en kan zich sinds kort daarop ook weer goed concentreren!) en daardoor kunnen .wij samen zeer flexibel en frequent naar de moestuin.
Dan gaat het ons nog lukken ook om die weer zo mooi en productief te krijgen als vorig jaar!

Ik vind het nergens zo makkelijk om in het hier en nu te zijn als tussen mijn groenteplantjes. Mijn wereld verkleint tot groene en overzichtelijke probleempjes: oogsten van een echt maaltje verse spinazie uit de kas, losmaken en egalisteren van een stukje grond, verdelen van zaadjes in een geultje,  vullen van een emmertje compost, en tussen al deze activiteiten een paar minuutjes uithijgen. Ja, dat uithijgen is een zeer frequent toegepaste moestuinbewerktechniek geworden van mij! Maar al die knoestige mostuinmannetjes staan ook om de haverklap geleund op hun schoffel voor zich uit te staren ,dus ik pas prima in dat plaatje.

De kamer van Sam is een perfecte kamerkas geworden. Er staan nu voor het raam op het zuiden paprika’s, tomaten, kerstomaten, yakon, knolkapucien en prei. Genoeg licht, lekker warm met de middagzon erop en s’avonds lekker koud.
Ik begroet ze tweemaal per dag,  ook op mijn slechtste dagen!
Plantje draaien naar het licht, aarde beetje aandrukken, in grotere potjes zetten, beetje water geven niet teveel………

En beneden op het warme modem staat de baarmoeder van de zaadjes, in vochtig gewoon koffiefilterpapier kiemt, volgens de denomethode, alles het snelst en overzichtelijkst tot een babyplantje met twee miniblaadjes en een worteltje en dat kan dan hup in de aarde.
Voor de liefhebber:

Deno-methode

Dan gebeurt er toch weer van alles in zo’n maand.

Ik heb, als ik het goed zie, deze maand een ommezwaai gemaakt.
Of liever:  ik ben opgehouden met duwen. Niet meer pushen om meer te gaan werken of conditie op te bouwen, nu echt emoties als angst en geluk gewoon lekker laten stromen, oefenen in luisteren naar die Innerlijke Wijze Stem die bijna altijd het juiste zegt.
Eigenlijk vooral door het laatste duwtje: de feldenkrais-mevrouw (dat is bewegingstherapie met als uitgangspunt: pijnloos bewegen, alles langzaam en bewust).
Volgens mij heb ik de afgelopen……. vijfitg jaar bijna alles net een heel klein beetje geforceerd gedaan, net iets te lang doorgaan, net iets teveel uitsloven, net iets gespannen blijven, constant…..

En wat gebeurt er als je ophoudt met tegen de stroom op duwen?
Juist, ik dobber!

Hoe ziet dat er dan uit?
Ik voel me echt rustiger.
Ik ben eeeecht heel erg snel heel erg moe. Lijkt wel veel meer dan de afgelopen maanden. Of is dat uitrusten?
Daarbij ben ik, naast mijn werk, echt minder productief op een dag dan afgelopen maanden. (uiterlijk, maar innerlijk gebeurt er heeeel veel zegt mijn energietherapeute Erika)
Ik ben minder bezig met de toekomst in welke dimensie dan ook.
Ik dobber regelmatig echt in een warm zwembad met een drijfding en probeer daar welke bewegingen ik nog kan doen die geen extra pijnen veroorzaken hier of daar.
Ik ga voorlopig niet verder opbouwen met werken (nou ja, op vrijdag ga ik het wel iets uitbreiden vanwege de nieuwe huisarts-in-opleiding)
Emotioneel ben ik een weerspiegeling van het (vroegere!) Hollandse klimaat: een afwisseling van langdurige mist of regelmatig tranenbuien uit grauwe bewolking waar geen einde aan lijkt te komen, met dagenlange opklaringen, waarin er alleen maar helder innerlijk licht is en ik helemaal zen ben (mindfull? compassievol? you name it!)

De conditie is er niet beter op geworden laatste maand en iets slechter.
Ik log wat minder thuis in op mijn werk.
Wel heb ik, grosso modo, wat minder pijnen in voet en al die Andre plaatsen en meer dagen waarop ik mij echt goed voel.
Is dit dan de goede weg naar genezing en heling, op wat voor level dan ook?
Ik denk het wel. En waar die heengaat, of uitkomt, weet ik geheel niet. Maar dat is dan ook niet echt erg.