Categorie: Uncategorized

Vandaag naar een zeer mooi uitkijkpunt gegaan. Heeft alleen zin als er geen wolken hangen daar en je moet de parkeerplaats tevoren reserveren.
Wij zijn dus erg gelukkig dat we uitzicht hebben als we langs de hellingen vol statige pijnbomen op geel naaldtapijt stijgen tot waar het in de schaduw koud is.

En daar heb ik een hele wandeling gemaakt, wel 500 meter gelopen en dan steil omhoog en omlaag  met behulp van stok en schouder van Bert. Record! Naar de rand van de enorme krater vol natuurschoon die het centrum van het eiland vormt, duizend meter wand, overzijde stijgt tot 2400 meter, wolkenflarden, enorme stilte. Perachtig.

Wie weet hoeveel van mijn loopstoornissen veroorzaakt worden door innerlijke stress, dat ik heel vaak niet ontspannen loop. Wie weet hoeveel hardnekkige weerstand tegen mijn situatie en rol speelt! In het kader daarvan heb ik nu besloten niet meer te streven naar verdragen van mijn existentiële onzekerheid (klinkt teveel als moeizame last torsen met veel moeite) maar naar echte acceptatie.
Wat een woord hé, acceptatie. Er zijn vele parallelle wegen die daarheen leiden, maar soms moet je net de juiste smaak tegenkomen, zoals ik laatst op internet struikelde over the Work. Principe is simpel, je stelt jezelf vragen over je eigen (liefst lastige) gedachtes: 1. Is die gedachte waar? 2. Is die echt, 100% waar? 3. wat doet die gedachte met jou? 4. Hoe zou het zijn om vrij te zijn van die gedachte? (hulpmiddel :draai de gedachte om) . Geeft mij geregeld een heerlijk rustig en vrij gevoel.
Voor de liefhebber: http://thework.com/sites/thework/nederlands/.      Stukje over kanker – impressive! Boekje gratis te downloaden.

Wat is dit toch een prachtig eiland. Bloemen, steile hellingen vol rotsen en knalgroene bomen (tamme kastanje, pijnbomen, laurier, eucalyptus), palmen, suikerriet, agavetoortsen, ananas, kloven, kliffen, gekleurde huisjes, sinaasappelbomen, veelteveel bananen, lavahellingen en zwarte lavastranden, cactussen van drie meter hoog, kleine duitse reformwinkeltjes en overal drakebloedbomen.
Vandaag laatste dag, halve eiland overgecrosst, van 24 naar 16 graden en weer terug naar een gratis vijftig jaar oud betonnen zwembad inclusief stijlvolle wit met blauwe kleedhokjes, wat gevuld word door de zee. Fonkelgroen rustig water in zwarte basaltrotsen met een halve meter verder grote schuimende kolkende witte golven. Very impressive.

En laat nu de winter maar komen!

---

Zo heetten vroeger spannende dingetjes die we met de jongens deden. Onbekend paadje inlopen, slangenhuid vinden, hele rare smaak ijs kopen……

Nu hebben wij onze eigen mini – avontuurtjes. Chicharrones proeven ( varkenshuid met gofio =geroosterd meel). Mini wandelingetje maken in de Kloof der Angsten (hoe lang geleden alweer dat ik wat voor wandelingetje dan ook maakte?) (ja angsten sta je wel uit als je een tegenligger tegenkomt al afdalend over het afbrokkelende asfalt in de Kloof). 7 ons verse tonijn kopen in de mini markthal (5,75 per ons? Nee, per kilo! Per kilo? Nee toch ! Eerst denken we dat de vissoort dan een listado moet zijn,  omdat het zo goedkoop is en dat erop staat,  totdat ik ontdek, dat dat canarisch is voor aanbieding! )

Twee keer per dag zwemmen is feitelijk al een mini avontuurtje voor mij. Naar het strand lopen,  niet omvallen in de smalle doch krachtige branding, af en toe dobberen tussen de schoolslag door, avondzon in de ogen, jurk over het kletsnatte badpak aan, (want op het strand ontborsten is wat te gortig) alle grove zwarte zand verwijderen van de arme voetjes opdat ze de sandalen weer kunnen verdragen.

Alle intussen 18 schouder-buikspier-voet-oefeningen achter elkaar doen, en dan ook nog een littekenmassage en een lymfdrainagesessie erbij.

(Vorige week bij een heel leuk mannetje geweest die voet-specialist.nl is,  een aparte, activerende benadering van voetklachten heeft een mij dus zes extra voetoefeningen per dag heeft opgegeven. Als dat nou eens zou helpen ….MRI van voet heeft niets laten zien en na zware onderhandelingen komt er toch nog een echo bij, is volgens diverse bronnen eerste keus bij beknelde zenuwen, maar de nog steeds beleefde maar intussen helemaal niet meer zo’n prettige orthopeed wilde eerst met allerlei smoesjes dit simpele onderzoek weigeren, hij wist 99% zeker dat er geen zenuw knel zit, terwijl ik op thuistestjes toch een aantal karakteristieke symptomen heb. Machtsstrijd? Jeugdige arrogantie? Groentje. Wanneer weet een arts nu wat dan ook 99% zeker?)

Het laagje huis-tuin- en keuken- zelfvertrouwen is echt nog niet dik, ook al voel ik dat niet zolang ik mij in die laag bevind.

Maar een vliegreis naar la Palma, vier en een half uurtjes vliegen, is opeens heel erg spannend. Gek hé. Iedereen roept maar dat ik het heerlijk moet vinden, en erg boeiend is het zeker, maar wat voel ik mij onzeker! Als ik nu gewoon lekker kon lopen dan was het natuurlijk ook veel makkelijker om te doen alsof alles normaal is. Zo in zo’n leen-rolstoel van Schiphol zie je er gewoon kwetsbaar uit. Helaas.

En het is ook wel een uitdaging om de wens om te wandelen op dit wandeleiland-bij-uitstek los te laten. Maar als dat lukt, dan blijft er een ontzettend relaxed kleurig dorpje over aan een zwart strand versierd  met een bescheiden hoeveelheid badgasten, drie snackbars, vijf restaurants, paar winkeltjes, en een appartement op veertig meter van de branding. Dat kan ik nog wel lopen! Twee keer per dag ga ik zwemmen, als mijn voeten niet te boos worden van dat ruwe zand….. Bert loopt intussen de klif op achter ons verblijf, 600 meter omhoog en omlaag …en dan hebben wij mogelijk onze eerste echte slome strandvakantie (nou ja  ik dan) !

Ja, dat is iets hoor.

Als ik ook maar 1 keer met iemand gepraat heb over mijn kanker, dan kan ik daarna weer gewoon Saskia zijn, in plaats van Iemand Met Kanker. Maar het is wel raar als dat niet gebeurt.

De laatste tijd ga ik weer naar allerlei feestjes en bijeenkomsten. Daardoor kom ik steeds vaker in contact met allerlei mensen, die ik wel een beetje ken, maar die mij niet meer gezien hebben na De Diagnose. Dan zie ik de Kankerdrempel opdoemen. Het moet eigenlijk wel even genoemd worden, anders staat die olifant zo in de weg in de kamer. Alleen weet ik niet altijd wat ik moet zeggen  als zo iemand vraagt hoe het gaat.  Ik kan zeggen ach ja, gaat wel, of er drie uur over praten. En soms loopt het gesprek zo, dat dit onderwerp achter allerlei andere onderwerpen verdwijnt, of misschien vermeden word. En dat is dan ook wel weer uncomfortable.

En soms ben ik gewoon heel benieuwd hoe het met iemand anders is, maar als ik daar dan naar informeer dan voelen veel mensen zich toch ook verplicht om aandacht voor mij te hebben. En dat hoeft dan ook niet altijd.

In dit onbekende land is de enige wegwijzer een steeds zo helder mogelijke communicatie. Moet ik ook nog wel oefenen. Dat als De Olifant nog in de kamer staat, ik iets kan zeggen als: goh, ja, er is wel van een hoop gebeurd sinds dat wij elkaar de laatste keer zagen! Of dat ik bij gelegenheid kan roepen: Nee hoor, nu gaat het even niet om mij!  Ofzo.

En het slijt ook wel een beetje als conversatietopic, en dat is natuurlijk ook helemaal oke. Dat zowel ik als mijn medeconversanten andere onderwerpen weer steeds interessanter gaan vinden.

Laatst was ik op een meeting met allerlei lieden die niets wisten van welke olifant dan ook, en gingen vragen naar mijn beroep. En dat ik dan zonder blikken of blozen uitgebreid ging vertellen, alsof ik mijn laatste patient gisteren gezien had in plaats van 9 maanden geleden. Ging nog vanzelf ook. Alleen achteraf voelde ik me, zoals altijd op zulke momenten, een beetje bibberig en melancholisch. Hoort erbij.

Dat is toch wel een uitdaging, alles verdragen. Natuurlijk betreft het vooral mijn eigen lichamelijke onzekerheden en pijnen, maar daardoor trek ik me alle leed en ziekten ook meer aan, vooral van patiënten. Hoe, hoe, hoe bouw ik weer voldoende eelt op? Waar is de gebruiksaanwijzing daarvoor?

Nou wissel ik af tussen hoopje ellende en ook weer dagen prima gestemd. Dus ik heb er helemaal niet altijd last van. Maar hoe zal dat gaan als ik weer spreekuur ga doen? Is nog moeilijk voor te stellen nu.

Met het onderzoek van de voet gaan spectaculaire hoeveelheden dingen mis. Eerst was de aanvraag voor een MRI drie keer niet aangekomen en moest ik daar steeds zelf achterheen bellen. De derde keer heb ik de zender en ontvanger gesommeerd om dit probleem samen op te lossen, en toen is het wel gelukt. Althans, een half uur voor vertrek naar die afspraak belt men mij, dat het een onderzoek met contrast is  en dat ik daarom naar een andere locatie moet en wel pas vijf dagen later. GRMBL.

Nou gaan er best vaak dingen mis in het leven, ook in mijn werk als huisarts merk ik dat geregeld, en hoe groter de organisatie hoe meer kans erop. Maar nu ben ik patiënt en in die rol ben ik BOOS. Als ik, straks, als huisarts me maar niet al te boos ga maken over al die dingen die in ziekenhuizen verkeerd gaan……

O. O. Ik moet nog weer een hoop wijsheid en mildheid en geduld aanleren.

MAAR: ik kon laatste keer wel 18 baantjes zwemmen, en ik ben gisteren voor de eerste keer met TWEE borsten op pad geweest, nadat ik die op kosten van de verzekering op kon halen bij de Vriendelijke Borstenwinkel. (De speciale dure BH, waar je het afneembare exemplaar in kunt onderbrengen, mag je echter wel zelf betalen…..) Ik voel me niet stom of slecht met 1 borst, maar….. het is toch wel een stuk leuker met twee! En nu kan ik al mijn andere shirtjes en bloesjes weer eens aan. Nu maar eens kijken of het lichte lymfoedeem onder het sleutelbeen niet erger wordt door langere  bh-bandjes-inperkingen…….

Hele week ging het niet slecht. Met de capaciteiten om wat te doen. Ik heb zes avonden achter elkaar Iets Leuks gedaan, en dat ging nog ook. En 3 x een paar uurtjes werken, fysio, zwemmen, beetje moestuin….. Wel moe, maar in proportie. Het voelde bijna of ik aan het spijbelen ben.
Maar dan een heel weekend zonder afspraak, en….. bijna hele weekend heb ik besteed aan liggen, en huilen, en bibberen, waarover? kweet het niet eens goed. Tot zondag vier uur  Dan is het weer over  Dan ga ik snijbonen invriezen en knoflook planten, btw aangifte doen, tomatensoep koken van de laatste tomaten  omelet bakken met  Hoogculinaire eigen salsa verde erop en daarna nog de post verwerken van mijn collega, omdat ik energie over heb.

Nou ja, is ook niet echt erg verder, maar dan valt dat spijbelen toch wel weer mee.

En minder mank word ik ook  niet. Is dat nou een teken? of toch gewoon pech? we gooien er nog een MRI tegenaan komende week, waar ik weinig van verwacht, en nog een andere fysio met hopelijk een deskundige blik en een behulpzaam antwoord op de vraag, wat er nu toch is…….

Zwemmen lijkt heilzaam te zijn, ik zit nu op 12 baantjes, trekt als de ziekte tijdens de schoolslag, maar daarna lijkt de ruimte in de oksel echt groter te zijn. Laatste keer althans. Lijkt me zo heerlijk om eens iets lekker, en met zichtbare snelheid op te bouwen, en me daar dan sterk over te voelen. Ik word behoorlijk wee van dat eindeloos geduld hebben en alles de tijd te geven. Maar ik weet intussen ook heel goed dat het echt nergens goed voor is om te snel te gaan. GRMPFFFFF.

Vandaag ben ik mijn nieuwe borst gaan passen, want eindelijk kan het hele gemaltraiteerde gebied mogelijk een bh verdragen.

Speciale afspraak gemaakt in de speciale winkel in een speciaal afgesloten hokje bij een echt heel erg aardige mevrouw. Ze wist niet van ophouden in het aandragen van bh’s, en ook mocht ik kennis maken met mijn borstprothese. Echt een heel vriendelijk zacht aaibaar ding!

Ik heb echt geen trauma over het verdwijnen van de helft van mijn voorgevel, en ook geen hekel aan mijn platte boezemdeel, maar toen ik mijzelf zag met intact silhouet vond ik het toch opeens wel weer veeeel leuker. Kan ik tenminste weer eens iets anders aan dan die vier ruime bloezen, waar ik nu toch echt een beetje op uitgekeken raak! Nou maar hopen dat mijn nog wat opgezette en gevoelige lijf de bh kan verdragen……

En ook mocht ik op bezoek bij een orthopeed voor mijn voet. Hij was aardig en zelfs een beetje geduldig….maar had geen idee wat er was met mijn voet. Hij laat een mri maken met lage verwachtingen op belangrijke bevindingen. Ik had zelf nog een idee wat er kon zijn, een zenuw die beetje in de knel zit, maar daar had hij geen oren naar en hij was ook niet gemotiveerd om dat verder te onderzoeken. GRMBL!

Nee  die opvliegers vallen best mee, al slik ik nu al een flinke poos tamoxifen, dat antihormoon. Ik ben nu bezig aan de overgang van patiënt naar…… Gewoon (?) persoon.

En dat vind ik echt een nieuwe, lastige fase. Geen behandelingen meer om vorm te geven aan het willen laten verdwijnen van de kanker, of als handvat om erover te vertellen. Nu gaat het echt om het verdragen van de onzekerheid tijdens doorleven. Alsof je je handvatten kwijt bent. Ik weet niet of dat de reden is, dat ik mij nog steeds best vaak Moeoeoe voel en ook dagelijks huilerig (ik weet niet eens waardoor, het is geen duidelijk verdriet, misschien wel grotendeels….. ontstressen? Of wiebeligheid omdat zoveel vanzelfsprekende dingen nu niet meer (nooit meer?) vanzelf spreken?

En lichamelijk word ik nog dagelijks herinnerd aan de behandelingen. Vooral de oksel wil hier graag een hoofdrol in spelen, kan wel steeds verder bewegen maar trekt nog als de ziekte (eehh….nou ja) en in bepaalde richtingen gaatie nog vrijwel direct knelzitten. Dat ik door diecstomme voet ook niet langer dan een paar minuutjes kan wandelen helpt ook niet echt om je vitaal te voelen.

In het sociale contact is de overgang ook al gaande. Ik ben maanden verwend in de omgang, maar nu ben ik niet meer default een belangrijk gespreksonderwerp, en dat is even wennen. Ik moet de aandacht voor de onderwerp  en voor mijzelf  desgewenst weer veroveren, bij mijn vrienden, op het werk. Maar je kunt ook zeggen, dat ik langzaam weer wat volwaardiger word.

Wel kwam ik 1 kennis tegen op straat, die na het eerste, natuurlijk beladen contact over mijn ziekte helemaal niets meer had laten horen.  Ze viel in mijn armen, luidkeels excuses makend, dat ze niet gedurfd had om contact op te nemen omdat ze het te naar vind om te zien als het slecht met mij ging. Ach, ik heb haar vergeven, maar kon het niet laten te vragen hoe het dan zou moeten gaan als zij zoiets kreeg? Maar ja, daar denkt ze natuurlijk niet over na.

Er is zeker nog steeds genoeg blogwaardigs, al word het minder intensief. Ik denk dat ik voorlopig een quotum van minstens 1 x per week nastreef, en dan meestal rond het weekend. Doordeweeks heb ik het soms…… een beetje druk hihi, voor mijn doen dan. Regelmatig even naar mijn werk, de moestuin, allerlei therapieën, soulsearching en ook nog extra uitrusten.

Ik heb ook de eerste echte controle gehad. Maar dat stelt niet veel voor hoor. Wat wordt er gecontroleerd?  Hoe het met mij gaat enzo, en of er lokale recidieven zijn. Dus of de kanker bij litteken, in de oksel of bij het sleutelbeen terugkomt. Uitzaaiingen ergens anders worden niet gezocht. Dat is, omdat je die niet meer kan genezen en je ook nog evenlang overleeft als je uitzaaiingen pas gaat behandelen bij klachten. Lokale recidieven kun je soms nog wel genezen. Ik geloof 1x per jaar bij de chirurg en 1x per jaar bij de internist. Tja. Dan maakt dat ook niet zo heel veel uit. Word ik niet meer of minder onzeker van. Tja.

 

 

Lezers die jeukende uitslag krijgen bij teveel gepsychologiseer moeten deze blog maar even overslaan!

Ik heb al eerder vermeld, dat ik lijd aan uitsloveritis, en ook dat mijn linkervoet weer opspeelt sinds een aantal weken, en mij enorm beperkt in sta- en loopvermogen.
Nu heb ik geen enkel idee of het ergens op slaat, maar het is natuurlijk wel erg symbolisch:
Ik, die altijd te snel vooruit wil, word nu gedwongen om alle beweging langzaam en gerantsoeneerd te doen.

En voor het geval het dan wel ergens op slaat, ben ik ook maar eens een goed gesprek begonnen met de voet. Ik moet zeggen, het is niet echt makkelijk converseren met een voet, maar uiteindelijk leek hij (zij?) wel terug te communiceren. Zo’n beetje.
En misschien wil de voet mij wel beschermen. Tegen weer te hard gaan lopen. Maar doetie dat niet vanuit wijsheid, maar vanuit angst voor een herhaling van fouten uit het verleden. Toen ik, de Vorige Keer, mijzelf zo voorbijgelopen ben, of al die jaren ervoor en erna.
Dus heb ik mijn voet een belofte gedaan. Dat ik voortaan zal proberen altijd te luisteren naar mijn Innerlijke Rustige Stem, die heel goed weet wanneer ik op zou moeten houden, maar dat zo rustig meld dat je er altijd overheen kunt schreeuwen of lopen. En ik ben dat ook uitgebreid aan het oefenen nu.  En dat als ik dat doe, ik dan geen ontzettend vervelende voetkwalen meer nodig heb om mij af te remmen.

Misschien is dit allemaal wel echte lariekoek. Maar het klinkt in ieder geval wel aardig. En wie weet slaat het ergens op. En in ieder geval kan het geen kwaad om mijzelf zo te trainen.

Zo, en nu moet ik  weer ophouden met bloggen.
Zegt mijn inner voice.
Nu moet ik even relaxen, koken mag ook.
Oke!