Maand: juli 2021

Dit is de 1-na-laatste. Helemaal geen tijd voor bloggen, want vandaag is de crematie boven komen drijven. (twas eigenlijk morgen, maar dan hebben wij geen tijd, dus daarom kwam het vandaag).

Hebben Bert en ik samen hem nog eens helemaal bekeken. (Ja, staat gewoon op youtube, he?)
Het lied bij binnenkomen van de baar is weggepoetst door Bert, omdat de auteursrechthouders gingen klagen. Heb ik: “Stand bij me” van Ben E. King gewoon op mijn mobiel erbij afgespeeld.

Het is weer mooi om te zien hoe zoveel familie, vrienden, kennissen en collega’s meeleven daar.
Die rituelen, ze zijn er niet voor niks, het helpt echt!

Werden we allebei wel weer heel verdrietig, net als toen. Ik tranen met tuiten, en Bert doet dat droog. Zelfde als toen, maar toch niet. Nu is het minder overweldigend, dus makkelijker om het gewoon door te laten stromen.
En dan daarna een stukje door het bos in het avondlicht om weer te aarden.
En een potje tafeltennis. Ik win weer eens, dankzij de rouwende staat van Bert, en ik bedank Sam omstandig voor deze gunst.

En dan moeten wij heel erg uitrusten.
Volgende keer meer. 1 augustus….

De volgende is de laatste. Het moet ergens ophouden.
Maar daar moet ik rustig de tijd voor nemen, en vandaag moest ik theedrinken met vrienden die uit Utrecht waren komen fietsen en zwemmen in de Linge en was ophangen en de finish van de Tour de France kijken en uitrusten en het tuinpad ontonkruiden en al veel boontjes oogsten! Dus komt het over een dag of drie.

Mijn leven is natuurlijk helemaal niet bijna rond.
Maar het voelt wel een beetje zo, nu even. Het jaar is bijna voorbij.
Tot eergisteren wist ik niet, of ik me de mijlpalen aan liet praten, of dat het ook echt zo is voor ons: de eerste keer verjaardag, zomer, overlijdensdatum.
Maar sinds zondagnacht ben ik opeens helemaal beland in een staat van labiliteit en verdriet. Daarom is dit blog te laat, excuus!
Ra ra waar zou dat door komen?

Het gekke is, dat het weer heel anders voelt.
Misschien zijn de lagen weerstand en onbegrip er een beetje afgesleten.
En is het denken erover ook, in ieder geval nu, wat minder op de voorgrond. (Dat soort dingen als: hoe heeft het toch zo kunnen gaan? Had ik wat anders kunnen doen? Waarom heeft hij het niet kunnen aanpakken?)

Ik voel alleen maar oeverloos verdriet. Ook weer lastig hoor, want het is zo oeverloos. Geen rivier dus, maar een meer. Een best groot meer.

Ik kan het alleen maar de ruimte en de tijd geven, en soms een valiumpje, meestal in de vorm van wat wandelen (nee, geen records breken zoals nog vorige week een gemiddelde van 5,43 kilometer per uur (voor 3,7 kilometer maar hoor, maar toch!)), lichtverteerbare TV zoals de rijdende rechter (lekker smullen van andermans, in mijn ogen, veelal uitvergroot lekker knullig leed), moestuinieren natuurlijk, koken, af en toe prettig gezelschap.

Want ook meren hebben oevers heb ik mij laten vertellen.
Alleen het stroomt niet lekker door.
Je moet er heen dobberen.

Maar als er echt iets moet gebeuren: werken, koken, boodschappen, dan kan dat wel hoor vooralsnog, ook op dat meer, don/t worry.
In een enigszins aangepast tempo en niveau……..

O ja en die nieuwe anti hormonen. Ik heb meer opvliegers snachts. En overdag wat meer pijn het en der. Maar tot op heden niet invaliderend. En ja, dat gaat sowieso op een neer, en kan ook best door het rouwen komen nu. We gaan het zien.