Mijn leven is natuurlijk helemaal niet bijna rond.
Maar het voelt wel een beetje zo, nu even. Het jaar is bijna voorbij.
Tot eergisteren wist ik niet, of ik me de mijlpalen aan liet praten, of dat het ook echt zo is voor ons: de eerste keer verjaardag, zomer, overlijdensdatum.
Maar sinds zondagnacht ben ik opeens helemaal beland in een staat van labiliteit en verdriet. Daarom is dit blog te laat, excuus!
Ra ra waar zou dat door komen?
Het gekke is, dat het weer heel anders voelt.
Misschien zijn de lagen weerstand en onbegrip er een beetje afgesleten.
En is het denken erover ook, in ieder geval nu, wat minder op de voorgrond. (Dat soort dingen als: hoe heeft het toch zo kunnen gaan? Had ik wat anders kunnen doen? Waarom heeft hij het niet kunnen aanpakken?)
Ik voel alleen maar oeverloos verdriet. Ook weer lastig hoor, want het is zo oeverloos. Geen rivier dus, maar een meer. Een best groot meer.
Ik kan het alleen maar de ruimte en de tijd geven, en soms een valiumpje, meestal in de vorm van wat wandelen (nee, geen records breken zoals nog vorige week een gemiddelde van 5,43 kilometer per uur (voor 3,7 kilometer maar hoor, maar toch!)), lichtverteerbare TV zoals de rijdende rechter (lekker smullen van andermans, in mijn ogen, veelal uitvergroot lekker knullig leed), moestuinieren natuurlijk, koken, af en toe prettig gezelschap.
Want ook meren hebben oevers heb ik mij laten vertellen.
Alleen het stroomt niet lekker door.
Je moet er heen dobberen.
Maar als er echt iets moet gebeuren: werken, koken, boodschappen, dan kan dat wel hoor vooralsnog, ook op dat meer, don/t worry.
In een enigszins aangepast tempo en niveau……..
O ja en die nieuwe anti hormonen. Ik heb meer opvliegers snachts. En overdag wat meer pijn het en der. Maar tot op heden niet invaliderend. En ja, dat gaat sowieso op een neer, en kan ook best door het rouwen komen nu. We gaan het zien.
blogvansaskia 