SCOPIE EN MOED

MEDISCH:
Vandaag krijgt Bert een kijkonderzoek van de slokdarm (ik denk dat ze hele maag bekijken, als ze toch in de buurt zijn). Dat moet volgens protocol, omdat hij cirrose graad 1 heeft van de lever. En dan kun je spataders krijgen in de slokdarm. Merk je niks van, maar die kunnen gaan bloeden en dan moet je snel ingrijpen.
VOORSPELLING: Er zijn geen of alleen hele kleine spataders te zien en daar doen we niks mee.
(O Saskia, dat is wel een moedige voorspelling. Misschien heb je het wel helemaal mis! Ja dat kan. Zien we dan wel weer)
Waarom denk ik dat? Ten eerste is graad 1 cirrose nog helemaal niet echt erg. Ten tweede geef je normaal een bepaald medicijn (beta-blokker, voor de kenners) om de groei van die spataders tegen te houden. Dat medicijn doet dat, door de bloeddruk en de hartslag te verlagen.
MAAR: Bert heeft een hemels lage bloeddruk, en zijn rusthartslag is al jaren 55. En dat is heel langzaam, maar wel normaal hoor. DUS is hij al zijn eigen ingebouwde betablokker! Als je dat middel ook nog erbij zou geven zou hij flauwvallen of zo.
UPDATE na het onderzoek: Geen spataderen. hihi.

VERDER:
De term moedig valt met enige regelmaat als mensen op mij, en ons reageren. Ik snap dat niet helemaal. Voor mij is de prins , die de draak aanvalt moedig (en dan zou ik dus de prins zijn he, en niet de prinses die maar een beetje zit te wachten in dat kasteel). Maar: die prins heeft gewoon een keuze uit aantrekkelijke alternatieven! Die kan denken: weet je wat? Ik zoek gewoon een kleiner draakje vandaag. Of: Kom, ik ga eens lekker een dagje vissen. Of zo. Maar wat zijn dan de aantrekkelijke alternatieven voor mij, en Bert? Dat wil zeggen alternatieven voor de manier waarop wij het doen: zoveel mogelijk de realiteit onder ogen zien, inclusief alle emoties, en daarna zoveel mogelijk positieve zaken opzoeken.
Bert zou in theorie wel wat zien in ontkenning. Dan heb je het minste last van je ziekte. Maar dan wel een goeie, volledige ontkenning. Alleen kun je dat niet afdwingen. En wij kunnen dat ook helemaal niet. En wat zijn er verder voor alternatieven dan? In een hoekje zielig gaan zitten wezen? In elkaar storten? Bungee jumpen?
Dus het is niet moedig van ons vind ik. Het is gewoon de keuze met de meeste voordelen.

En gisteren wandelden wij bij Leusden (mooi daar hoor). Maar wel duidelijke tekenen van een recordhoge grondwaterstand. Overal enorme plassen op de paden en stukjes bos onder water. Zie hieronder 2 foto’s. Eentje van een echt helemaal niet bereikbaar hekje op het pad. En eentje van onze oplossing: Bert rolt gracieus onder een schrikdraad door op onze geïmproviseerde omleiding. Lekker symbolisch, is het niet? Wij komen ernstige obstakels tegen en rollen dan, als het even kan, er een stukje verder gewoon onderdoor!