MEDISCH:
Nou nog steeds niks. Gek hé. Pas op 21 maart is er weer iets, de chemo-embolisatie!.
VERDER
Ik ben een paar dagen naar Vlieland geweest naar vriendin Claudia. Zorgen waaien soms het hoofd uit maar soms ook weer in. Voorlopig is wandelen, liefst in prettig gezelschap nog erg goed medicijn, en dat heb ik dan ook ruim gedaan.
Meest uitzonderlijke was feitelijk een korte wandeling in mijn eentje in het donker. Het huisje dat Claudia altijd huurt, ligt pal aan de duinopgang naar het strand. Dus die kant op is er geen bebouwing en geen licht. Omdat ik het pad al goed ken, vinden mijn voeten toch de weg, ook al zien ze eigenlijk nauwelijks waar ik loop. En daarna een stuk over het strand. Vallen is niet erg in het zand, dus loop ik gewoon lekker door terwijl ik nog steeds ongeveer niet zie waar ik loop.
En wat is dat symbolisch, niet? Geen idee waar mijn leven heengaat, en dan toch maar doorlopen met of zonder vallen.
Mijn werk doe ik nog graag, alleen kan ik mij maar een paar uur concentreren. Ook dat is onzeker hoe dat verder zal gaan.
Bert heeft het intussen Heel Erg Druk. Met leuke uitjes die iedereen voor hem verzint, met sporten, met schilderen en met voorbereiden voor zijn expositie in het streekmuseum Vredegoed in Tienhoven vanaf 1 april (geen mopje). Die voorbereidingen moet hij wat mij betreft (als zijnde zijn organisatie- en efficientiecoach) liefst allemaal voor 21 maart doen. Want het is zeer ongewis hoeveel energie hij heeft vlak na die datum. We gaan het meemaken.
blogvansaskia 