Wat doet het ons?

MEDISCH

Na een weekje met verhoging en wat uit te houden buikpijn is Bert nu weer aan het opbouwen. Gisteren voor het eerst weer een stuk gefietst in de heuvels en belachelijk veel stappen gezet in Parijs. Verder niks medisch tot de hele screening volgende week. Dan 3 dagen opname, vele onderzoeken, week erna nog 2 afspraken, dan wo 16 oktober officiele uitslag van dit al, en…. als er niks raars word gevonden, vanaf dan al op de wachtlijst! Oe wat snel.

VERDER

Waar moet ik beginnen? Eerst maar Bert. Die wil best praten over alle komende medische uitdagingen, maar het liefst denkt hij zoveel mogelijk aan andere dingen. En hij kan zich niet goed voorstellen wat er gaat gebeuren, dus doet hij dat niet, en ook dat is een hele rustige eigenschap.

En dan ik. Na een drukke week met werken en behandeling Bert en oogsten verwerken en voorbereiden vakantie volgen een paar boeiende en hectische dagen in Parijs met Maarten. Nu zijn wij bij Katja in Zuid-Frankrijk en na een paar dagen krakemikken en moe zijn daalt langzaam de te verwachten komende periode neer in mijn hoofd, liefst om 4 uur snachts. Niet eens of Bert op de wachtlijst kan komen (die kans is groot). En ook niet eens de niet denkbeeldige kans dat hij die hele operatie niet overleeft (die kans is niet zo groot).
Maar hoe hoe hoe moet het allemaal daarna? Wat voor leven kunnen wij samen leven na een hele zware operatie en daarna een leven met altijd afweer-onderdrukkende medicijnen, dus altijd oppassen voor infecties en veel meer geduld hebben als die infecties toch optreden?
Samen zijn Bert en ik min of meer goed door onze voorgaande levensstormen gezeild, met als belangrijke geneesmiddelen: moestuin, samen wandelen en beiden de conditie goed op orde houden. En ik heb de laatste jaren ook nog tot mijn voldoening enigszins kunnen doorwerken.
Maar dit is weer een heel andere soort storm met, moet ik zeggen, weer heel andere en hoge levels van stress. Mijn lichaam kan op stress reageren met soms ernstige lichamelijke mankementen en o o o dat kan er nu helemaal niet bij!!!
Nu dolen er vooral een hele hoop vragen door mijn hoofd:
Wat kun je wel en niet doen op die wachtlijst? Ze willen dat je liefst binnen 2 uur in Rotterdam kunt zijn als er een lever beschikbaar komt. Hoe moet het dan met files? Of moeten wij dan de trein nemen? En als ik dan werk, of een afspraakje heb, moet Bert dan alleen met de trein? en ik er achteraan? Kunnen we nog wel samen wandelingen maken, of kunnen we nog apart wandelingen maken?
Hoe zorg ik ervoor dat ik niet bij elk (onschuldig) anoniem telefoontje tegen het plafond schiet? Hoe moet het met de moestuin volgend jaar als Bert met zo’n verse lever in ieder geval een hele tijd een stuk minder vitaal blijkt te zijn? Ander moestuinregime verzinnen wat minder tijd en moeite kost? systematische hulp vragen? (klinkt ver weg, maar planning en zaden aanschaffen en knoflook planten moet ik in herfst en winter doen)
En kunnen wij nog wel met 1 verse lever samen in de heuvels wandelen, samen moestuinieren, via dit soort lichamelijke ontspanningen ons evenwicht bewaren?
(ik weet het, dat is later zorg in principe, maar ik heb zoveel steun gehad aan dit soort activiteiten dat verlies ervan een hele uitdaging is, en op onze leeftijd is het niet onwaarschijnlijk dat de vitaliteit niet meer word zoals die was. Noem het Anticiperend Rouwen.

Nou ja. Het helpt om al deze zaken rustig rond te laten tollen in het hoofd. Het helpt mij in ieder geval, om de hele persoonlijke zorggids van 57 pagina’s die wij gekregen hebben over dit onderwerp door te lezen. Het helpt om hier een soort retraite te houden. En dan gaan we het verder allemaal zien gebeuren!