SCREENING

Nou nou. Wat een toestand.  3 dagen opname,  waarin men Bert aan allerlei onderzoeken onderwerpt met meer of minder praktisch nut. Protocollen vieren hoogtij, dus worden er ook zaken onderzocht waarvan je met je gezond verstand al kan zeggen dat die nog afwijkend zullen opleveren. Bijvoorbeeld: heeft Bert voldoende conditie om de transplantatie te doorstaan? Nou, als je 100 kilometer kunt fietsen op 1 dag en uren in de heuvels kunt lopen,  dan is je conditie echt wel goed genoeg he. Bert blijkt meer dan voldoende spiervolume, spierkracht, hartconditie en longconditie te hebben. Ach, hij vind het wel erg leuk om dat allemaal eens te horen.

Overigens is de afdeling prachtig, prachtig ver uitzicht vanaf de 11e verdieping over het centrum van Rotterdam, iedereen is vriendelijk en er zijn alleen maar mooie 1 persoons kamers…… voor alleen maar ingewikkelde problemen van lever, galblaas of alvleesklier. Waar Bert, zo lijkt het, verreweg de gezondste patient op de afdeling is, maar waar hij ook zal verblijven na de (eventuele) levertransplantatie.

Maar als keerzijde: Bert moest 8 uur sochtends aanwezig zijn (dus kwart over 5 opstaan!).  Hij moet verplicht overal per rolstoel met begeleider heen gaan (want er zijn wel eens patiënten omgevallen). Overigens wordt deze verplichting zeer snel en op zeer effectieve Limburgse wijze gewoon door Bert genegeerd. Dan brengen ze hem per rolstoel ergens heen en dan loopt hij lekker zelf terug.
Ook is er zeer veel onduidelijkheid wie er waar over gaat en wie wat weet. 
En zoals volgens mij in alle ziekenhuizen gaan er wel een hoop kleine dingen mis. Al gaan de echte grote zaken volgens mij meestal goed.  En zoals een verpleegster vrolijk uitriep: het meeste gaat goed!
Hier de 2 meest sappige wat-ging-er-mis voorbeelden:
1. Bert moet een mantoux (= prikje of je tbc onder de leden hebt) op de arm krijgen.  Is eigenlijk onzin, want is ook al in het bloed bekeken (zegt de infectie-arts zelf hoor!) maar tja moet toch wel. Iemand heeft per ongeluk in het dossier gezet dat Bert er eentje gehad heeft (wat niet zo is). Wel 6 keer komen ze vragen of hij hem echt niet heeft gehad. Of hij misschien een slecht geheugen heeft. En ze zoeken zijn armen af of die niet toch ergens te zien is. Inmiddels is het avond en is er in het hele ziekenhuis dan nog 1 zuster die de mantoux kan zetten. Die komt het dan toch om half 10 ’s avonds alsnog doen.  Want dan kunnen ze hem over 2 dagen nog aflezen.
(Wat is hier nou zo belangrijk aan? Tja, wie weet moet dit gedaan zijn voordat je op de wachtlijst kan!) 
2. Er is 1 afspraak,  met de maatschappelijk werkende,  waar ik perse bij moet zijn. Die staat woensdag om 11.30 in het schema.  Om kwart over 9 belt die persoon,  dat het half 11 word. Bert zegt nog, dat hij kwart voor 11 een afspraak heeft ergens anders,  maar dat word niet opgepikt. Ik zit nog thuis en rij met haastige spoed naar Rotterdam. Ik ben er om kwart voor 11 en Bert komt om 11 uur. Maar er komt geen maatschappelijk werkende meer opdagen. Ben ik dus voor niks gekomen. Nou ja, gezellig met mijn echtgenoot gebabbeld, dat dan weer wel. Het enige advies is, dat er een andere keer een afspraak gepland moet worden. Waaat?  Zonder dat gesprek geen wachtlijst! En het moet dus met mij erbij. Kost een halve dag,  met reistijd erbij en volgende week werk ik ook weer. Grmbl! Poe.

 Wat Bert gehoord heeft tijdens de onderzoeken en wat we kunnen nalezen klinkt allemaal positief. Er zou wel een cyste gezien zijn in zijn keel. maar die is vast en zeker goedaardig (zegt de KNO-arts). Wel moet die gecontroleerd worden na 2 maanden (o jee. moet dat dan eerst worden afgewacht?) Pas op 16 oktober horen wij of Bert op de wachtlijst kan of (nog) niet, na nog een paar afspraken komende weken en een MDO (multidisciplinair overleg) tussen alle belangrijke specialisten.

Nou ja. Morgen schijnt de zon en gaan we naar de moestuin.