Alweer thuis!

MEDISCH:
Alles blijft maar goed gaan vooralsnog. Zodat Bert ook eerder dan de minimaal aangegeven periode van 10 dagen naar huis kan gaan. Ja, als je op en neer kan lopen naar het kunstdepot (1600 stappen, zie foto ) dan kun je ook wel naar huis ,he? Nu krijgt Bert een periode met heel veel controles in langzaam afnemende frequentie. Eerst een maand lang op elke maandag en donderdag. Inclusief reistijd en wachten op de bloeduitslagen zijn we daar wel dik een uur of 6 per keer mee kwijt.

OVERIG (EN EEN BEETJE MEDISCH):
Ik heb de nacht van 6 op 7 maart even gespijbeld, nachtje thuis geslapen, moestuin in de zon mogen bezoeken. Het is pas op het laatste moment zeker, of het ontslag doorgaat. Dan wil ik ook heel erg graag weg. We gaan met zo’n ziekenhuis patientstoeltje (voor alle bagage! hoe krijg je anders 4 tassen, 2 winterjassen en een man die niet mag tillen naar de auto, die wel 500 meter verder staat?)
Eerst weer wachten bij de apotheek op nog een tas, vol met dozen medicijnen. Dan moet ik toch nog een keer op en neer naar de afdeling want 1 drankje zit er niet bij. Ik wil weg!
Maar: waarschijnlijk dankzij mijn ongeëvenaarde verstrooidheid van de laatste tijd is de accu van de auto leeg! (lampje laten branden?) Dus toch weer wachten, nu op de ANWB. Ik heb nog schaamteloos gebruik gemaakt van Bert zijn ziekzijn: komt u alstublieft snel, mijn man is net ontslagen uit het ziekenhuis en we zitten allebei al in de auto (niet gelogen! Maar wat ik eigenlijk bedoelde was: ik wil niet meer wachten!!!. Daarbij heb ik Bert wel instructies gegeven om er zo ziek mogelijk uit te zien.) en ja hoor, de ANWB kwam snel en de auto kon in een wip weer rijden. De vader van ANWB-meneer had ook een levertransplantatie voor leverkanker gehad (gezellig!). Dat was allemaal goed gegaan, maar hij was na 2 weken toch overleden aan een bacterie-infectie (iets minder gezellig)
Thuis zijn we allebei zoooo moe en heel erg toe aan een dagje geen verplichtingen. Ik heb het gevoel dat misschien voor het eerst in maanden vrij heb, vrij van wachten op de lever, op dokters, op uitslagen. Pfoe.
MAAR: de volgende ochtend is het litteken een beetje rood, een beetje geirriteerd en er komt vocht uit. Als ongeruste echtgenote bel ik direct het ziekenhuis (wat ook geadviseerd werd, in verband met die grotere gevoeligheid van Bert voor infecties door de afweeronderdrukkende medicijnen) Op zondagmorgen krijg je dan alleen indirect contact met een hepatoloog via een SEH-zuster of de jongste arts-assistent. Het eerste advies is: kom maar even langs de eerste hulp dan. O nee! Weer een halve dag kwijt! Maar gelukkig ben ik nu eens een keertje op tijd assertief. Ik stel voor om foto’s op te sturen van de 2 plekken waar het over ging. Dat mocht, en ja hoor, na anderhalf uur (wachten) was het advies: geen gevaar, gewoon rustig aankijken. Dus daarna echt eventjes een beetje vrij!