Toch weer teruggeveerd

De vorige blog was vrij dramatisch. Dat was ook zo, een paar dagen lang. Eerst die aanvallen en daarna daar weer van slag van zijn.
MAAR
3 dagen prednison en al mijn gewrichten deden weer gewoon, een beetje krakemikkig maar dat was altijd al zo.
Daarna 2 dagen wakker liggen en overstuur zijn en bang zijn dat het terugkomt en denken dat dit nu misschien toch de genadeslag is voor ons incasseringsvermogen, alleen…. dat is niet zo.

Tot onze eigen verbazing waren wij binnen een paar dagen weer een beetje zen. Hoe is dat toch mogelijk? De moestuin en het weer helpen om van het moment te kunnen genieten. Mijn lijf is geheel op eigen kracht rustig aan het doorgaan met allerlei herstellen. Gisteren bijvoorbeeld, was het spijsverteringsstelsel voor het eerst in 3 weken helemaal op orde, en had ik weer eens Echte Honger. Heerlijk. (Zo van: hmmm, ik heb wel zin in nog iets!). Nog wel dagelijks snel uitgeput, maar daat schijnt normaal te zijn.
Bert is voor het eerst weer naar de sportschool gegaan. Rustig begonnen, maar potverdrie hij kon 20 minuten een intervaltraining doen op de loopband met stukjes hardlopen erbij! Wie had dat nou zo snel gedacht.
Onze manieren om met dit alles om te gaan zullen wel in orde zijn dan.
Niet echt iets heel bijzonders hoor.
Als we van slag zijn, dan van slag zijn. Beetje praten. Mogen huilen (ik dan he). En dan ook af en toe een slaappil. Zoveel mogelijk accepteren wat er is. En als het te erg is om te accepteren, dan dat (trachten te) accepteren.