blogvansaskia

Het blijft onbegrijpelijk.

Hoe ik vlak na elkaar, of tegelijkertijd, erg tevreden kan zijn, gelukkig, enthousiast, vitaal (nou ja, part-time dan), wekelijks records brekend met betrekking tot wandelen (we zitten nu op de 11 kilometer en de snelheid gaat ook omhoog) en prachtige kleuren verzinnend voor het opschilderen van ons trapgat
EN
Zeer verdrietig, losgeslagen, diep treurend om ik weet soms niet eens wat.

Enige term die een beetje in de buurt komt is:
non-dualiteit.

Een term die wordt gebezigd door een aantal vast Hele Wijze Mensen en waar hele verhandelingen achter schuilen.
Voor mij betekent het niet meer dan:
Blijkbaar kunnen tegengesteld lijkende ervaringen, emoties, gemoedstoestanden tegelijk bestaan. Dat kan ik me alleen een beetje voorstellen, als ik ze niet zie als elkaar uitsluitende omstandigheden.
(Blijkbaar heb ik dat tot op heden wel zo gezien.)

Zoals yin en yang geen twee vlakken naast elkaar zijn van tegengestelde kleuren, maar een cirkel met een harmonische inhoud.

Of het nu door het eindeloze vochtige weer komt met vier graden….
Maar alles lijkt een beetje hetzelfde te zijn, en dat is niet zo leuk.
Eindeloos steeds weer een beetje triest, en dan weer gewoon lekker koken of wandelen, dan weer niet zo goed slapen, dan weer wel.

Als ik het al saai vind, hoe kan ik dan er iets zinnigs over zeggen, op zo’n manier dat het nog een beetje interessant is?

Je kunt wel altijd, in tijden van vastzittende grauwheid, even goed bedenken hoe halfvol je glas is.
Dat helpt mij gegarandeerd, en gegarandeerd vergeet ik het ook weer veel te snel.

Wat heerlijk dat ik zo goed kan wandelen. Er zijn zoveel mensen, inclusief mijzelf nog helemaal niet lang geleden, die nauwelijks een stap kunnen zetten.
Wat heerlijk dat ik vandaag geen dodelijke ziekte heb en zelfs geen corona!
Ik heb niet een koud vochtig huis. Ik heb een heerlijke matras met een electrische deken, die mij in al mij rouwkouwkleum altijd weer verwarmt.
Wat fijn dat ik lekker kan nadenken, goed problemen kan analyseren, altijd zo goed aanvoel wanneer de bietjes gaar zijn zonder keukenwekker.
Wat heerlijk dat ik niet omgeven ben door mensen die het liefst alle moeilijke gespreksonderwerpen vermijden, en die nog steeds regelmatig vragen hoe het gaat en ook leuke dingen verzinnen om te doen.
en wat fijn dat ik vorige week witlof kreeg van de buurvrouw (ik geloof uit medeleven, maar zeker weet ik dat niet, afijn, erg lekker)
Nou ja, enzovoort

Altijd de maand waarin het Landelijk Nederlands Peil van stemmingen het laagst schijnt te zijn. Nou dat hebben wij ook wel hoor.
Die mooie kerstkaart van ons, al die lichtjes in de kerstboom, al dat toch een beetje extra lekkere eten, allemaal voorbij en nog steeds is het donker en kil.
Bert is weer regelmatig triest, wat eigenlijk een stuk minder was.
En ik ben soms bang voor terugkeer kanker. 12 januari was de datum van diagnose, zal er vast wel mee te maken hebben. en einde van de maand controle. En die uitzaaiingen, die komen bij borstkanker liefst na 2,3,4 jaar, en daar zit ik nu middenin (alhoewel het ook nog veel later kan)
En dan wordt Sam over een maand geen 22 jaar.

Maar ook, tegelijkertijd, komt er steeds ietsje meer ruimte voor het leven naast deze gebeurtenissen.
We gaan het digitale fotolijstje weer neerzetten met al die Leuke Foto’s van vooral de jeugd van onze kinderen. (was tot op heden nog te triest) Ik werk steeds ietsje meer, Bert loopt records hard op zijn loopband. Het traphekje in het halletje wordt door mij geschilderd (Au,Au! dat zou Sam hebben gedaan vorig jaar, had hij beloofd maar toen niet gedaan)
En wandelen is nog steeds een erg goed antidepressivum, en we breken record na record voor de afstand (mijn records he). Gisteren weer 9,3 kilometer over de Leersumse Heide.

De kerstdagen zijn we redelijk zonder emotionele kleerscheuren doorgekomen. Maar ja, dan Oud en Nieuw….

Het schijnt, dat meer mensen er last van hebben. Een gevoel van overweldigende melancholie gedurende de jaarwisseling.
Ik heb dat al vanaf dat ik mij kan herinneren. als kind stond ik om 12 uur op het balkon, om mijn emoties te kunnen laten vliegen en om maar niet te hoeven feliciteren. Mijn buurmeisje stond op het buurbalkon. Die had hetzelfde.

Nou dit jaar had ik dat maal honderd. Poe.
Oudjaarsmorgen nog heerlijk gewandeld in de duinen met zelfs overal witte vegen winter door een verdwaalde sneeuwbui. Maar met het ondergaan van de zon ging ook mijn moed onder en de rest van de avond was ik een wrakje. Bert ook wel, maar die probeerde nog een beetje boven water te blijven. We mochten om een uur of 11 nog wel naar vrienden 1 straat verder gelukkig (hadden hun bezoek verdeeld om nog een beetje coronaproof te zijn) die ons onderdompelden in gastvrijheid en toastjes.
Bert deed erg zijn best om feestelijk te drinken en te babbelen. Ik was een beetje stil.
En naderhand zei Bert ook moeite gehad te hebben om de stemming erin te houden. Elk jaar. Maar nu nog meer. Maar zijn strategie is voor het oudjaar: schouders eronder en doorbijten.

En ja, waarom dit moment?
Het echt onontkoombaar voortschrijden van de tijd met het verleden echt definitief achter ons?
Alle opkikkers ten einde? (sinterklaas, kerstkaarten, lampjes ophangen?)
Of gewoon een beetje tijd extra hebben met al die feestdagen om het Proces te ondergaan?

Nou ja.
Deze golf moet ook gewoon bereden worden.
En dan wordt het 1 januari. En dan 2 januari.
En dan vind de golf altijd wel weer zijn strandje.
en wij weer een mooi nieuw wandelpad!

Er zijn allerlei zaken die ik niet meer in mijn hoofd krijg. Het is een stuk erger geworden sinds Sam het leven verliet. 

Allerlei informatie op medisch gebied, nieuwe platforms, nascholingen over visie op de eerstelijns gezondheidszorg…. Bert luisterde net naar een podcast over microsoft, waar ze heel veel woorden gebruiken om te bespreken of het programma paint nog bij de tijd is, of zo.

En wat is nu het meest intrigerende? Ik kom er maar steeds niet achter of dit een gevolg is van veroudering, dat ik het allemaal niet meer bijbeen doordat ik teveel stress ben tegengekomen, of omdat ik nu eindelijk wijs ben geworden en ik alle niet relevante ballast kan uitfilteren. Er is eigenlijk geen absolute manier om dit onderscheid te kunnen maken. 

Ik ben wel een beetje slordiger geworden, maak iets meer foutjes. En ik werk nog helemaal niet zoveel als dit voorjaar. Maar ik maak geen grote fouten. Er gaan geen grote dingen mis. Ik loop niet dramatisch achter ten aanzien van nieuwe ontwikkelingen. Ik blijk toch voldoende punten te gaan halen voor diensten en nascholingen om gewoon opnieuw te worden geregistreerd als huisarts (dat moet elke vijf jaar).

En Bert heeft hetzelfde, sommige zaken interesseren hem gewoon niet meer. En andere Saskia (van overleden Lukas) heeft ook hetzelfde.

En ik zou ook niet weten wat er gedaan of nagelaten kan worden om hier iets te veranderen. 
Dus gaan we het gewoon zien, en houden we beide opties open! 

December is van oudsher een maand met veel bijzondere taken en (leuk) gedoe.
Sinterklaas verzinnen, kerstboom en kerstlichtjes installeren, etentjes organiseren (nu iets minder), dienstrooster maken, kerstkaart maken en rondzenden (dit jaar 115 ofzo).

Veel prikkels en deadlines maken mij altijd al een beetje onrustig en nu meer dan anders.
En Bert en ik zijn opeens een poosje helemaal in mineur en melancholisch.
Waarom?
Niet echt vanwege dat het voorheen zo fijn was met het gezin.
Oudjaar wilden de jongens al jaren doorbrengen al drinkend met vrienden. En kerst? Vorig jaar had Sam al veel weerstand tegen verplicht familie-gedoe.
Waarom dan wel?
Misschien door het maken van de kerstkaart, erg mooi maar ook symbolisch met Sam die wegvliegt als vlinder.
Misschien gewoon door de duisternis en vochtige kou en lockdown.
Misschien doordat er steeds meer leven zich vult met Geen Sam.
Misschien omdat we opeens Sam z’n oude kamer aan het herinrichten zijn.

Wij zijn niet heel erg van de opruimerige en vinden derhalve op zijn kamer nog van alles. Een rondslingerend stapeltje mooie beoordelingen van zijn verpleegkunde-opleiding, huiswerk in Sams karakteristieke nauwelijks leesbare handschrift, en zelfs 1 onbetaalde rekening uit 2017.
Het wegdoen van zijn (oude, gehavende) bed en simpele bureautje is toch ook weer een stap. Verdwijnt hij weer een beetje meer uit ons leven.

Het wordt nu een loopband-plantenopkweek-kamer.
Er stond al een tafel voor het raam op het zuiden met daglichtlamp voor de paprika’s en tomaten, potjes, aarde, enzovoort. Mooi tafelzeiltje op gedaan.
En Bert heeft na de start van de nieuwe lockdown gelijk een loopband gekocht en die staat daar nu ook.
Alleen het omhoogslepen van dat loeizware ding is al voldoende sport voor een heel weekend. Daarbij nog een nieuw vloertje leggen, kasten versjouwen en monitortje monteren voor de broodnodige afleiding.

Het resultaat is, zoals zo vele zaken in ons leven, tegelijkertijd droevig en mooi en…….levend!

Nooit eerder kon ik mijzelf zo slecht warmhouden. Mijn temperatuur regulatie is al jaren behoorlijk labiel, dan hardnekkig te koud, dan te warm. Maar nu ben ik nog veel kouwelijker. En Bert ook een beetje.
Is vast heel symbolisch. 

Wandelen gaat eigenlijk geweldig en dan blijf ik ook goed warm. 
Vandaag 17.785 stappen gelopen in het modderige prachtige Limburgse (en belgische) heuvelland. Zie ook foto’s hieronder. 
De laatste keer dat ik zoveel heb kunnen lopen is…. Zomer 2017! 
Op je ouwe dag waar dan ook flink in vooruit komen – heerlijk. 

Maar dan na dat wandelen, als ik even ophoud te bewegen, is de enige manier om binnen afzienbare tijd te ontkleumen onder drie dekbedden met een kruik, en dan nog mis ik mijn Electrische Deken…. 

Symboliek van het level: van dik hout zaagt men planken?
Zo iets:
Zo lang we blijven bewegen stroomt het leven door ons heen.
En is het ook mooi.
En als we dan, daarna, echt stilstaan, dan….. voelen we de warmteloosheid van ons verlies…. 
Zo iets? 

Ja we hebben het gevoerd. in gezamenlijk familie-overleg besloten dat wel vieren in ieder geval veel minder naar is dan niet vieren.
Ja ja. Met gedichten. en zelfs verstoppen. en zelfs ingepakte sokken!

Raar natuurlijk, want anders als ooit tevoren zo met z’n drieeën.

ik kon het niet laten 1 Gevoelig Gedicht te maken voor Maarten. En die mag ik hieronder weergeven. Kreegtie 2 chocoladeletters: een M en een S.
don’t worry, de rest van de gedichten was licht vermakelijk, enigszins prekerig, en licht plagend, dus heel normaal.

Lieve Maarten,

Wij zijn heel blij met jou als zoon,
maar dat is echt niet zo gewoon,
want wij hadden er eerst wel twee
en nu maar 1, dat valt niet mee.

Met liefde en ook zeer gedreven
gaven wij graag jullie het leven.
En zelfs met hulp van IVF
maar: Sint, maak het nu niet te klef!

Door handicap en ook door pech
sloop Sam echt van het leven weg.
En wat jij nu niet delen zult:
Voor Sint is dat niet Sam z’n schuld

Het leven was hem gwoon te zwaar,
dat klinkt raar maar dat is vast waar.
Hij had niet de skills en was ook kwijt
de voeling met de realiteit

Maar hij blijft wel deel van ons leven,
Steeds ons kind, al was ‘t maar even.
En al vind jij dat misschien knetter
Sint geeft jou nu…..een tweelingletter!

Sint en Piet.

Ja dat vragen mensen (is ook heel goed natuurlijk)
Maar wat is daarop het antwoord?
Eigenlijk steeds hetzelfde: soms goed en dagelijks enige malen helemaal niet goed. Dan lopen de tranen over mijn wangen. Een minuut, vijf minuten. Toch meestal als ik alleen ben, dat huilt makkelijker. In bed. Tijdens tandenpoetsen is ook een favoriete. Tijdens boswandelingen in me eentje ook. Is niet erg, valt helemaal niet op tussen al die bomen en op 1 of andere manier combineert dat wel met wandelen.
Ik moet alleen oppassen, dat ik dan in gezelschap niet teveel Mooie Sterke Uitstraling doe, want een overmaat daaraan maakt erg eenzaam.

Maar, als je er een centimeter naast legt , dan zie je dat het aantal minuten huilen van de laatste weken, gedeeld door het aantal twee maanden geleden, maal het aantal uren wat ik nu werk, opgeteld bij het aantal minuten wandelen, en dan gecorrigeerd met het percentage tijd dat ik niet goed slaap…… Eeehhhh Ben je er nog? 
Dan ga ik vooruit, grosso modo. 
Al is deze tijd van het jaar, altijd al, en beetje buuuh met al die grijze luchten zo vaak en grauwe ochtendschemeringen… 

Ik zag laatst The Singing Club, feelgooedfilm waar o jee wel een Zoon in Gesneuveld is. Gewoon lekker huilen in de bioscoop, dat is het punt niet. Maar ik was ook wel een beetje trots: die Moeder van de Gesneuvelde slaagt er pas op meer dan halverwege de film in, om eens lekker te gaan instorten. Dan is mijn drempel toch een stuk lager en daar ben ik wel tevreden mee.

Maar ook lees je dat nabestaanden melden dat het allemaal Wel een Beetje Gaat en dat ze dan na maaaaanden opeens verschrikkelijk instorten. Die optie hou ik maar steeds in mijn achterhoofd, dat dat altijd nog kan. Maar niet te voorzien is. En mogelijk te voorkomen door te streven naar niets achterhouden.
Gisteren dacht ik even: O daar komtie! Ik zal het uitleggen:
Ik wilde nog zo graag een keer naar La Palma, net als vorig jaar. In november dus niet gelukt want geen vliegtuig vloog. Vanaf januari kun je weer elke week direct vliegen.
(Wandelen en vooral Wandelvakanties hebben op dit moment een hoog level van heilzaamheid voor mij en ook wel voor Bert. )
Ik kijken, vliegtickets te krijgen, in ons lievelingsdorpje in de beschutte baai aan zee nog een paar mooie appartementjes vrij (het dorpje is onder andere zo lief omdat er heel weinig toeristische opties zijn). Ik direct vrij vragen in een week in januari dat dat makkelijk zou kunnen, maar geen reactie gekregen van de roosterbeheerder.
1 dag later kijk ik: mooiste, voordelige, rustige appartement weg! Paar uur later: alle vliegtickets tot half februari verdwenen! Wie weet wel dankzij de Black Friday Voordeeldeals op vliegtickets!
En dan stort ik helemaal in. Kan niet ophouden met verdriet hebben.
Uiteindelijk heb ik met morele steun van Bert dan gewoon maar in februari buiten de schoolvakantie tickets en een appartement gereserveerd, zonder toestemming vooraf van de Vakantietoebedeler. Dat moet dan maar. Volgens mij betrof het hier geen vakantie, maar een geneesmiddel!

En dat zorgt dan, toch, voor opdrogen van de tranen. Dus viel dat Verschrikkelijke Instorten uiteindelijk weer verschrikkelijk mee…..

Laatst zocht ik een A4-envelop in mijn bureau, en vond ik (naast die envelop)….. een hele stapel verslagen over Sam van een psycholoog, ergotherapeut enzovoort. Daterend van 2006 tot 2011.
En wat kun je daarin dan lezen?
Ze beschrijven soms griezelig nauwkeurig een beeld van Sam dat nauwelijks is veranderd in de loop der jaren.
Hieronder enige citaten:

“Sam is verbaal behoorlijk intelligent, maar op sommige onderdelen van de intelligentietest scoort hij heel laag. Hij kan heel moeilijk en alleen heel langzaam sommige informatie omzetten naar schrijven of tekenen. Daardoor scoort hij op moeilijk lerend niveau, zodat leren voor hem of te moeilijk is, of te weinig uitdagingen biedt. Sam heeft nog moeite om zelf de juiste balans te vinden tussen wat hij kan en wat hij moeilijk vind. Aan de ene kant merkt hij dat hij de hele dag zijn best moet doen, z’n hersens moet laten kraken en hij geen rust ervaart. Aan de andere kant vind hij, dat ze op school niet inzien welk niveau hij aankan en voelt hij zich ondergestimuleerd.”

“Naast alle leerproblemen ervaart Sam ook een planningsprobleem. Hij moet eigenlijk voortdurend gestuurd worden in de stappen, zowel denkstappen als uitvoeringsstappen, die hij moet doen. Dit kost hem veel moeite. Met al zijn goede wil is hij toch steeds kwijt wat hij eigenlijk moest doen en waar hij gebleven is.”

“In zijn vertellen valt op dat hij van de hak op de tak springt. het geheel komt chaotisch over en het is lastig de lijn in zijn verhaal te volgen. Hij geeft vaak geen antwoord op een gestelde vraag. De vraag moet meerdere keren gesteld worden. Hij geeft vaak impulsief antwoord voordat de vraag of opdracht volledig is gesteld of gegeven.”

“Op sociaal emotioneel niveau gebied is Sam een kwetsbare jongen. In zijn emotiebeleving schiet hij van pieken naar dalen. Wanneer hij in een dal zit, is hij volhardend, zeer negatief en lijkt zijn verdriet oneindig groot. Sam is door zijn humor en taalvaardigheid goed in staat om zijn negatieve gevoel te verbloemen, waardoor het ophoopt en ineens uit kan barsten. Op dat moment heeft hij een negatief zelfbeeld en voelt zich slachtoffer van de wereld om hem heen.”

Tja. Dat was 10 jaar later dus nog steeds zo. Triest. Maar ook maakt het iets makkelijker om te aanvaarden dat het is gegaan zoals het is gegaan.

En als toetje nog 2 citaten, toen was hij 10 jaar. Voor de leuk. Zie ik de unieke Sam voor me.

Bij de zinnen-aanvultest zegt hij onder andere:
Het is net alsof….. ik soms fantaseer, zo vreemd kan het leven zijn.
Waarom mag ik niet weten….. wat de geheimen zijn van het leven.

En wat vind je van deze:
Als Sam 3 dingen mocht wensen, dan zou hij wensen:
1. het ultieme geluk (10 jaar!)
2. nog 2 wensen.
3. een leuk striptekenboek om in te schetsen