Auteur: saskiaboidin

Deze week was ik weer eens mijn lichaam aan het onderzoeken (mentaal dan he). Een beetje lymfoedeem in de rechter bovenarm—- voelt als vitale energie die lekker wil stromen. En die wordt tegengehouden. Waar? O ja, in de oksel, waar mijn lekker trekkende litteken zit met de bestraalde huid.
Ik durf het niet te laten stromen, als een konijntje in de autolamp starend blijf ik stokstijf zitten, en durf ik het niet te laten stromen. Waarom niet? tjaaaaa…. gewoon bang dat de kanker dan door mijn lichaam gaat stromen denk ik! Wat natuurlijk waarschijnlijk grote onzin is.

Maar als ik daar aandacht en warmte heendenk, dan werkt dat veel beter dan het vanuit de arm door laten stromen.
Gewoon de zon een beetje laten schijnen daar.
En wat gebeurt er dan?
dan wil ik opeens heel erg veel droge mopjes gaan maken! Ik heb er altijd zo’n plezier aan, om de humor van alles in te zien, adrem te zijn, en andere mensen daar ook een heel klein beetje mee te plagen.

Dus wat er vast zit zijn normen: als je zoveel hebt meegemaakt als ik laatste jaren, dan moet je eigenlijk default een beetje serieus en tobberig voor je uitkijken. En als je glimlacht, moet je erdoorheen laten schemeren, dat daar toch wel heel veel leed achter schuilt.
Nou, daar heb ik, eigenlijk, helemaal geen zin in!

Dus vanaf nu is mijn streven om heel erg vaak grappig te doen, en dan soms daarnaast even helemaal triest en bedrukt te zijn.
En dan gaan we kijken hoe het dan verder door gaat stromen……..

Het leven zit vol mooie en ook nare dingen, en soms beleven sommige mensen meer nare dingen dan anderen.

En nare dingen zijn naar. (Is dit nu een hele wijze uitspraak,
of gewoon een beetje too obvious?)

Maar mijn ervaring is, dat ik elke keer het meeste lijd, als ik dat nare niet wil accepteren.
En ik merk, dat ik dat zoooooooo vaak doe. Als ik mijn eigen blogs zou lezen, zou ik misschien een beeld krijgen van mijzelf, dat ik Zo Bewust bezig ben en alles Zo Goed onder ogen wil zien.
Maar……intussen hoor!
Dan is er een deel van mij, wat gewoon verdrietig is, ofzo. En een ander deel (liefst stiekem in een hoekje verscholen) wat dat gewoon niet wil zijn.

Elke keer weer tuin ik erin. Elke keer weer moet ik mijzelf helpen herinneren, gaan zoeken of die weerstand zich stiekem schuilhoud.
Want nare gevoelens en weerstand samen leiden tot emotionele stilstand.
Als het me dan, weer eens, gelukt is om de weerstand te vinden, een aai over de bol te geven en te zeggen: O ja, daar ben je weer!
en dan, bijvoorbeeld: ach ja, ga maar gewoon verdrietig wezen hoor, hoort er nu eenmaal bij…..
dan stroomt die emotie vaak verder,
en blijf ik doorgestroomd maar rustig achter.
elke keer weer.

Het is nu zondagavond, en ik zou nog een blog schrijven.
Maar mijn emmertje energie is alweer gebruikt dit weekend.
Wel met (joechee!) de moestuin weer een beetje ontwinteren en met het Lekker Warm Hebben buiten, en wandelen, en de laatste pastinaken invriezen (wat zijn die modderig en al vol slechte plekjes!) en de keukenkruk schilderen en de tuindeur ontmossen en de protocollen bijwerken voor de accreditatie op mijn werk en het bed verschonen en oefeningen doen en Harry Potter nummer 6 weereens kijken
enzo
en niet eens met Rouwen
maar het is toch altijd snel op. oppelepop. Zoals nu. En dan kan ik gewoon niet meer nadenken. Of soms nog wel, maar dan kan ik straks niet meer ophouden met nadenken in bed. Of het doet weer ergens extra pijn van o jee, relaxen jij!!!
dus
is dit geen echt blog.

Maar nog wel even de doperwten voorkiemen….

Iemand zei eens tegen mij dat Sam mij een cadeau gegeven had. Dat vond ik een verschrikkelijke uitspraak, want niemand niemand niemand wil zo’n cadeau. Maar ze meende het goed en ik snap wel wat ze bedoelde.
Je kan een crisis gebruiken om te groeien. Crisis is an opportunity to change.
Door de dood van Sam is het mij een stuk moeilijker geworden om de controlfreak te blijven die ik ooit was. Die was al gedeeltelijk onderuitgehaald door de kanker.
Maar nu zijn er zoveel veronderstellingen, vooroordelen en meningen in mij onderuit gehaald, dat ik achterblijf met een legere geest. Dat voelt een beetje stil en onbekend. En leeg. En nederig.
Maar als je into mindfullness enzo bent, dan zou je zeggen dat het een Open Mind is.
Ik heb een stuk minder meningen. En ben een beetje minder betweterig. Als het mijzelf betreft, dan kan ik op dit moment vrij goed standvastig mijn visie en eigen grenzen verkondigen.
En over andere dingen heb ik nog wel meningen, maar dat competitieve is er uit. Een beetje dan he.
En
Ik heb me altijd al meer aangetrokken gevoeld tot mensen die beschouwend naar de wereld kijken, en liever over zaken nadenken dan snelle oordelen klaar hebben zonder goede onderbouwing.
Maar nu kan ik mensen die zich betweterig of drammerig gedragen echt niet meer goed velen. Als ze respecteren dat ik er anders over denk, dan is het goed, maar als ze geïrriteerd worden of zoiets, nou dan haak ik gewoon lekker af.

Zoals die andere Saskia zei in haar speech de begrafenis van haar zoon:
dit is het grote loslaten.
(zelfde naam, zoon van zelfde leeftijd, zelfde soort levenseinde, zelfde zomer 2020, zo vreemd)
Dat zei ook een collega die te vroeg overleed aan kanker en op het einde een mail rondstuurde: het grote loslaten is begonnen!

Loslaten kan een tevreden gevoel geven.
Het is niet het thuishaven-tevreden gevoel van (willekeurig voorbeeld, maar niet heus) op de heuvel kijken naar je kinderen die heerlijk aan het sleeën zijn.
Maar als ze elkaar dan, zoals het natuurlijk regelmatig ging, van de slee af gingen duwen, tja, dan was dat gevoel geheel gevlogen.
Het is Het Echte Tevreden.

Halleluja!
Volgende week de andere kant van de medaille.

Op deze dag is onze tweeling jarig.
Maar dit jaar wordt er maar eentje 22 jaar.

die zijn er he. Feestdagen, verjaardagen, sterfdagen….
Ik weet steeds geheel niet hoe ik, wij, dat gaan ervaren.

De eerste keer jarig is natuurlijk een Echte Mijlpaal.
Dagen tevoren ben ik er helemaal van slag van, en Bert ook.
Steeds huilen als ik eraan denk.
En nu is het zover. En ach, het is mooi weer. Ik wandel een helder en fris stukje op de hei.
Een heleboel mensen die blijkbaar die verjaardag onthouden (zelfs zonder facebook!), vrienden van Sam die appen en eentje belt zelfs. Elke keer ontroert dat mij. Helpt echt! Bij analyse van de dan loskomende traantjes, denk ik dat het vooral dankbaarheid oproept. En….ontspanning (loslaten?).

Als ik, gewoon, in het algemeen, afscheid moet nemen, dan vind ik dat tevoren vaak heel moeilijk en triest. Het moment zelf vind ik ook heel vaak ernstig ontroerend, maar als het dan echt gebeurd is…… hoeps dan lost het vanzelf direct op! Niks (meer) aan de hand!
Misschien is dat nu ook wel het mechanisme.

Al speelt het hoofdthema van Once upon a time in the West vandaag wel extra door mijn hoofd.
(Dat drie keer werd afgespeeld toen iedereen best lang moest wachten aan het begin van de crematie van Sam.)
Ontzettend mooie muziek, melancholisch, liefdevol. Vanaf dat moment elke keer als ik dat hoor ontroerend.

volgende blog half februari.

Vandaag echo gehad van de met kanker aangedane klier bij het sleutelbeen, die niet weg-geopereerd kon worden. Voor mij de spannendste plek in het lichaam want je zou denken: als het ergens terugkomt dan is het daar.
En:
Helemaal geen afwijkingen. Jippie! Uiteindelijk is het hele leven ongewis natuurlijk en is elke geruststelling symbolisch, maar…..
deze symbolische geruststelling voelt gewoon wel lekker. Weer.

Het blijft verwonderingwekkend. Afgelopen tijd maakte ik mij daar behoorlijk druk over. Maar gisteren en vannacht en vandaag was ik de rust zelve. Helemaal zen. Hoe kan dat toch? Gewoon voorbij de weerstand gekomen van het proberen onder controle te krijgen wat ik niet kan controleren? Open voor wat er maar zou komen? Achteraf wel helemaal blij hoor. Nou, dat moet dan betekenen, dat ik het leven met al z’n ups en downs erg leuk blijf vinden…..

Volgende week het tweede mijlpaaltje, verjaardag van mijn zonen. Nog nooit een Eerste Verjaardag van Overleden Zoon meegemaakt. Ben benieuwd hoe dat gaat zijn. Volgende blog gaat daarom zijn over 9 dagen, op 4 februari.
Als het mij lukt, kan ik er ook maar het beste open instappen.
En dan zien hoe dat gaat zijn. En daarna is het al bijna lente.

Het blijft onbegrijpelijk.

Hoe ik vlak na elkaar, of tegelijkertijd, erg tevreden kan zijn, gelukkig, enthousiast, vitaal (nou ja, part-time dan), wekelijks records brekend met betrekking tot wandelen (we zitten nu op de 11 kilometer en de snelheid gaat ook omhoog) en prachtige kleuren verzinnend voor het opschilderen van ons trapgat
EN
Zeer verdrietig, losgeslagen, diep treurend om ik weet soms niet eens wat.

Enige term die een beetje in de buurt komt is:
non-dualiteit.

Een term die wordt gebezigd door een aantal vast Hele Wijze Mensen en waar hele verhandelingen achter schuilen.
Voor mij betekent het niet meer dan:
Blijkbaar kunnen tegengesteld lijkende ervaringen, emoties, gemoedstoestanden tegelijk bestaan. Dat kan ik me alleen een beetje voorstellen, als ik ze niet zie als elkaar uitsluitende omstandigheden.
(Blijkbaar heb ik dat tot op heden wel zo gezien.)

Zoals yin en yang geen twee vlakken naast elkaar zijn van tegengestelde kleuren, maar een cirkel met een harmonische inhoud.

Of het nu door het eindeloze vochtige weer komt met vier graden….
Maar alles lijkt een beetje hetzelfde te zijn, en dat is niet zo leuk.
Eindeloos steeds weer een beetje triest, en dan weer gewoon lekker koken of wandelen, dan weer niet zo goed slapen, dan weer wel.

Als ik het al saai vind, hoe kan ik dan er iets zinnigs over zeggen, op zo’n manier dat het nog een beetje interessant is?

Je kunt wel altijd, in tijden van vastzittende grauwheid, even goed bedenken hoe halfvol je glas is.
Dat helpt mij gegarandeerd, en gegarandeerd vergeet ik het ook weer veel te snel.

Wat heerlijk dat ik zo goed kan wandelen. Er zijn zoveel mensen, inclusief mijzelf nog helemaal niet lang geleden, die nauwelijks een stap kunnen zetten.
Wat heerlijk dat ik vandaag geen dodelijke ziekte heb en zelfs geen corona!
Ik heb niet een koud vochtig huis. Ik heb een heerlijke matras met een electrische deken, die mij in al mij rouwkouwkleum altijd weer verwarmt.
Wat fijn dat ik lekker kan nadenken, goed problemen kan analyseren, altijd zo goed aanvoel wanneer de bietjes gaar zijn zonder keukenwekker.
Wat heerlijk dat ik niet omgeven ben door mensen die het liefst alle moeilijke gespreksonderwerpen vermijden, en die nog steeds regelmatig vragen hoe het gaat en ook leuke dingen verzinnen om te doen.
en wat fijn dat ik vorige week witlof kreeg van de buurvrouw (ik geloof uit medeleven, maar zeker weet ik dat niet, afijn, erg lekker)
Nou ja, enzovoort

Altijd de maand waarin het Landelijk Nederlands Peil van stemmingen het laagst schijnt te zijn. Nou dat hebben wij ook wel hoor.
Die mooie kerstkaart van ons, al die lichtjes in de kerstboom, al dat toch een beetje extra lekkere eten, allemaal voorbij en nog steeds is het donker en kil.
Bert is weer regelmatig triest, wat eigenlijk een stuk minder was.
En ik ben soms bang voor terugkeer kanker. 12 januari was de datum van diagnose, zal er vast wel mee te maken hebben. en einde van de maand controle. En die uitzaaiingen, die komen bij borstkanker liefst na 2,3,4 jaar, en daar zit ik nu middenin (alhoewel het ook nog veel later kan)
En dan wordt Sam over een maand geen 22 jaar.

Maar ook, tegelijkertijd, komt er steeds ietsje meer ruimte voor het leven naast deze gebeurtenissen.
We gaan het digitale fotolijstje weer neerzetten met al die Leuke Foto’s van vooral de jeugd van onze kinderen. (was tot op heden nog te triest) Ik werk steeds ietsje meer, Bert loopt records hard op zijn loopband. Het traphekje in het halletje wordt door mij geschilderd (Au,Au! dat zou Sam hebben gedaan vorig jaar, had hij beloofd maar toen niet gedaan)
En wandelen is nog steeds een erg goed antidepressivum, en we breken record na record voor de afstand (mijn records he). Gisteren weer 9,3 kilometer over de Leersumse Heide.