Auteur: saskiaboidin

Even wennen voordat je de taal van je lichaam spreekt, schreef een collega mij laatst, naar aanleiding van mijn blog.
Wat een mooie uitdrukking! Dat is precies wat ik aan het leren ben.
Geestelijk gaat het op en af, maar grosso modo steeds beter. Soms voel ik me een uithangbord voor mindfullness-benaderingen! Lichamelijk doe ik (wat ontmoedigende) ministapjes, letterlijk en figuurlijk.

Daarbij geholpen door zo langzamerhand een legertje hulpverleners, zoveel dat ik schroom ze allemaal te noemen.
Elk draagt een steentje bij aan The Big Picture.
In ieder geval nog niet genoemd is een supernuchtere fysiotherapeute uit ziekenhuis Hilversum, gespecialiseerd in (na) borstkanker. De eerste keer dat ik bij haar kwam zei ze: Ik heb een heel goed huwelijk, want ik reageer alles op mijn patienten af. En o nou, dat is een ding wat zeker is, ze is erg hardhandig! doch bekwaam.
Verder ben ik naar de eeehhh vierde? vijfde? hulpverlener voor de voeten gegaan. Iemand die mij aanbevolen werd, orthomanuele arts is en podotherapeut. Die heeft een aantal weken geleden, onder andere, met een HAMER (met rubberen punt hoor) enige vastzittende botjes in mijn voet rechtgeslagen. Met als gevolg, lijkt het vooralsnog, dat de zenuwirritatie daar nu al 50% minder is, voor het eerst in 8 maanden! Kheb nog op 6 andere plekken pijn hoor van onderen, maar geeft de burger wel moed!

Verder nog een Stressmomentje gehad vanwege hele bizarre, dagelijks verergerende, huiduitslag op het behandelde gebied, met kleine bloedinkjes en rare verkleuringen erin. Niemand kon het goed verklaren, maar daags na het nemen van Echte Biopten ging het opeens alras beter, en het was niet iets engs, maar ehhhhh….. niks, kwetsbare bloedvaatjes, volgens de dermatoloog. Nou ja. Kan slechter, niet?

Ik ben bezig mijn blog over te zetten naar kanker.nl. Dat meer mensen misschien er iets aan kunnen hebben, word veel gelezen, al een paar duizend views gekregen! Daartoe kijk ik alle blogs nog een keertje na, en vond ik deze., van ongeveer een jaar geleden. Is per ongeluk nooit gepubliceerd. Doe ik hetnu alsnog, en…….. hij kan vrijwel ongewijzigd gelden voor dit jaar, zelfde periode, zelfde vreugde, zelfde plantjes, en ook uithijgen moet ik nog steeds, alhoewel iets minder dan toen!

Als je het hebt over heilzame invloeden op de gezondheid buiten datgene van de dokters naar je toewerpen, dan staat de moestuin hoog op mijn lijstje.

Vorig jaar deed ik vrijwel alles alleen, maar dat kan ik niet komend jaar.
Bert heeft geen verplichtingen buitenshuis, werkt thuis aan zijn nieuwe product (en kan zich sinds kort daarop ook weer goed concentreren!) en daardoor kunnen .wij samen zeer flexibel en frequent naar de moestuin.
Dan gaat het ons nog lukken ook om die weer zo mooi en productief te krijgen als vorig jaar!

Ik vind het nergens zo makkelijk om in het hier en nu te zijn als tussen mijn groenteplantjes. Mijn wereld verkleint tot groene en overzichtelijke probleempjes: oogsten van een echt maaltje verse spinazie uit de kas, losmaken en egalisteren van een stukje grond, verdelen van zaadjes in een geultje,  vullen van een emmertje compost, en tussen al deze activiteiten een paar minuutjes uithijgen. Ja, dat uithijgen is een zeer frequent toegepaste moestuinbewerktechniek geworden van mij! Maar al die knoestige mostuinmannetjes staan ook om de haverklap geleund op hun schoffel voor zich uit te staren ,dus ik pas prima in dat plaatje.

De kamer van Sam is een perfecte kamerkas geworden. Er staan nu voor het raam op het zuiden paprika’s, tomaten, kerstomaten, yakon, knolkapucien en prei. Genoeg licht, lekker warm met de middagzon erop en s’avonds lekker koud.
Ik begroet ze tweemaal per dag,  ook op mijn slechtste dagen!
Plantje draaien naar het licht, aarde beetje aandrukken, in grotere potjes zetten, beetje water geven niet teveel………

En beneden op het warme modem staat de baarmoeder van de zaadjes, in vochtig gewoon koffiefilterpapier kiemt, volgens de denomethode, alles het snelst en overzichtelijkst tot een babyplantje met twee miniblaadjes en een worteltje en dat kan dan hup in de aarde.
Voor de liefhebber:

Deno-methode

Dan gebeurt er toch weer van alles in zo’n maand.

Ik heb, als ik het goed zie, deze maand een ommezwaai gemaakt.
Of liever:  ik ben opgehouden met duwen. Niet meer pushen om meer te gaan werken of conditie op te bouwen, nu echt emoties als angst en geluk gewoon lekker laten stromen, oefenen in luisteren naar die Innerlijke Wijze Stem die bijna altijd het juiste zegt.
Eigenlijk vooral door het laatste duwtje: de feldenkrais-mevrouw (dat is bewegingstherapie met als uitgangspunt: pijnloos bewegen, alles langzaam en bewust).
Volgens mij heb ik de afgelopen……. vijfitg jaar bijna alles net een heel klein beetje geforceerd gedaan, net iets te lang doorgaan, net iets teveel uitsloven, net iets gespannen blijven, constant…..

En wat gebeurt er als je ophoudt met tegen de stroom op duwen?
Juist, ik dobber!

Hoe ziet dat er dan uit?
Ik voel me echt rustiger.
Ik ben eeeecht heel erg snel heel erg moe. Lijkt wel veel meer dan de afgelopen maanden. Of is dat uitrusten?
Daarbij ben ik, naast mijn werk, echt minder productief op een dag dan afgelopen maanden. (uiterlijk, maar innerlijk gebeurt er heeeel veel zegt mijn energietherapeute Erika)
Ik ben minder bezig met de toekomst in welke dimensie dan ook.
Ik dobber regelmatig echt in een warm zwembad met een drijfding en probeer daar welke bewegingen ik nog kan doen die geen extra pijnen veroorzaken hier of daar.
Ik ga voorlopig niet verder opbouwen met werken (nou ja, op vrijdag ga ik het wel iets uitbreiden vanwege de nieuwe huisarts-in-opleiding)
Emotioneel ben ik een weerspiegeling van het (vroegere!) Hollandse klimaat: een afwisseling van langdurige mist of regelmatig tranenbuien uit grauwe bewolking waar geen einde aan lijkt te komen, met dagenlange opklaringen, waarin er alleen maar helder innerlijk licht is en ik helemaal zen ben (mindfull? compassievol? you name it!)

De conditie is er niet beter op geworden laatste maand en iets slechter.
Ik log wat minder thuis in op mijn werk.
Wel heb ik, grosso modo, wat minder pijnen in voet en al die Andre plaatsen en meer dagen waarop ik mij echt goed voel.
Is dit dan de goede weg naar genezing en heling, op wat voor level dan ook?
Ik denk het wel. En waar die heengaat, of uitkomt, weet ik geheel niet. Maar dat is dan ook niet echt erg.

Na de herbelevingen bij mijn controle bij de chirurg, een golf emoties die aanrolde toen het water werd beroerd (zelfde jaargetij zelfde omgeving zelfde dokter) lijkt mijn geest snel weer rustig. Is dat echt zo?
Ik ben niet (meer?) speciaal bang voor borstkanker, ik ben gewoon sowieso onzeker over mijn hele existentie en wil echt niet binnenkort dood….  Maar wel blij met een winter zonder noodzaak tot Levensreddende  Behandelingen!

Alhoewel……mijn voeten nu niet echt meewerken. Fysio nummer 3, een manuele maakte prima mijn rug los, maar maakte door ruw onderzoek van het been de zaak er langdurig erger op.
Vorige week heeft fysio nummer 4. (aanbevolen fysio EN podotherapeut) met kennis en een echo eindelijk de diagnose gesteld die ik al maanden riep naar diverse voetonderzoekers: tarsale tunnelsyndroom! (een zenuw die knel zit bij de enkel). En peesontsteking.
Gewapend met adviezen en hoop heb ik gelijk andere schoenen gekocht en andere oefeningen gedaan, en nu is het nog een beetje erger.

Ik probeer nu dan maar echt zo veel mogelijk pijn te ontwijken, loop langere stukken met krukken en oefen veeeeeel langzamer en lichter. Zo gaat de steeds moeizaam (en misschien geforceerd) vastgehouden conditie echt omlaag! En heb maar vast een afspraak gemaakt bij orthopeed 2, een tarsale tunnelexpert, die begin april eens een kwartiertje tijd heeft voor mij. En ben regelmatig de wanhoop nabij.

Of is het gewoon De Terugslag?

Maar ik doe zowel yoga-slaaptraining als een compassietraining (zelfde smaak en opvolger van mindfulness) voor artsen. Om met of zonder voeten meer rust en zachtheid in mijn leven te brengen.

Ook een flinke bijbaan, die saskia-revalidatie……

Dit moet toch even van mijn…… boezem af. Ik heb net controle gehad bij de chirurg. Stelt op zich weinig voor, ze doet alleen lichamelijk onderzoek of ik rare bulten ergens heb, nee dus. Maar om twee redenen betekent het toch heel veel. Ten eerste is het jaar nu rond, van 12 januari 2018 tot nu, en om dan op dezelfde tijd op dezelfde afdeling terug te komen.. … . Word ik geroerd van en verdrietig en  kwetsbaar en blij. Ten tweede is er, in feite op mijn verzoek, een echo gemaakt van de plek bij het sleutelbeen waar 1 foute klier zat. Die zat dichtbij de hele bloedsomloop en is wel bestraald,  maar kon niet worden weggeopereerd. Dus was ik daar wel het meest bezorgd over: zou die wel lamgeslagen zijn? Maar: ja hoor, hij is van 8 mm naar 3 mm gegaan, wat voor een klier volgens mij een normale afmeting is, dus hij lijkt verslagen door het chemo-bestraling-tamoxifen bombardement. Joepie!!!

En Bert heeft een baan gevonden  als programmeur  eindelijk, na keer of driehonderd solliciteren in 5 maanden….. en Sam heeft ook een leuke nieuwe baan gekregen,  die eindelijk eens niet ontzettend slecht betaalt. Nog twee keer joepie!!!

Wat is er allemaal veranderd aan en rond mij door afgelopen jaar?
Een gepaste vraag voor mijn jaar-afsluitende blog!

—Ik blijf twee keer per dag mijn tanden poetsen.

—Ik kom nu op de meeste afspraken vijf minuten te vroeg in plaats van twee minuten te laat. Scheelt stress! Kijken of dat zo blijft….

—Het lukt Bert en mij niet echt meer om een goeie ruzie op stoom te brengen, meer dan lichte irritaties zit er niet in.

—De afwasborstel hangt eindelijk op een net haakje, in plaats van onhygiënisch in de gootsteen te slingeren. (restant van de hygieneroes tijdens de chemo)

—Ik hug veel meer.

—Ik ben veel rustiger geworden. Of dat zo blijft als ik weer harder ga werken?

—-Ik kan denk ik nooit meer zwaar lichamelijk werk doen (met mijn oedeem-armpje), zoals een stuk tuin omspitten. En het is ook de vraag hoeveel loopvermogen zich nog gaat herstellen.

—Vroeger ging ik een probleem altijd direct ernstig aktief te lijf, nu heb ik heel vaak dat ik niet direct de oplossing weet—-dan is het even leeg in mijn hoofd—–en dan komt er vaak als vanzelf een oplossing omhoog! Is niet slechter hoor.

—Ik ga naar twee keer per week naar de sportschool (invaliden-niveau)

—Ik ben veel eerder tevreden. Vooralsnog. Heb ik een paar uurtjes nuttige dingen gedaan en iets aan mijn conditie, kan ik erg content op de bank een leuke serie kijken tegen Bert aan.

—Ik ga gemiddeld een dik uur eerder naar bed.

—Dat haar hou ik kort, in ieder geval zolang ik mijn chemokrullen mag behouden!

—Ik huil nog megavaak, verdriet of ontroering, maakt niet uit!
Hopelijk gaat dat wel wat slijten……

—Ik voel me veeeeel langzamer (geestelijk), maar andere mensen valt dat helemaal niet op. Waarschijnlijk ben ik van zoef-zoef-eigenlijk-veel-te-snel naar een normaal (?!?) level gegaan?

—Ook ben ik veel eerder kwijt waar ik mee bezig was, als ik gestoord word. Maar ook dat…..is misschien nu ook wel een normaal-gemiddeld-level.

—Als ik snachts wakker word, ga ik nu als een generaal in oorlogstijd alle potentiële stoorzenders af: Koud? Warm? Plassen? Pijn? En is er een schuldige aan te wijzen, commandeer ik mijzelf: hup, bed uit, oplossen, NU! ( anders blijft luie Saskia toch in bed hangen maar niet slapen door die stoorzender, heb ik geleerd afgelopen slaapmoeilijke maanden)

—Ik voel me veel vriendelijker.

—Ik kan echt niet meer bang zijn om dement te worden.
Als ik die leeftijd nou eens zou halen…..

—Ik ben een nieuwe versie van Saskia. Nieuw lichaam, nieuwe geest, nieuwe spirit!

12 januari is het een jaar geleden dat ik de diagnose borstkanker te horen kreeg.
Nu gaat het leven (hopelijk) rustig verder. Maar er zijn wel steeds minder frequent (gelukkig maar?) dramatische ontwikkelingen, dus wordt het minder blogwaardig, of het moet het laten vallen van een bietensmoothie zijn op het wollen tapijt (teveel bieten gemaakt voor al onze kerstdiners en ook nog eens vergeten mee te nemen naar mijn zus, dus ja ik dacht dan doe ik ook eens iets Heel Gezonds…..) (en ja met dat weer schoon krijgen ben je wel een half ochtendje bezig)

Mijn lichaam blijft heel veel tijd en aandacht vragen,  herstel van conditie gaat echt megalangzaam. Maar dat hoor je vaker dus ach. Er is een dagelijkse strijd gaande tussen tevreden zijn met wat ik wel heb en moeite hebben met wat ik niet kan of weet. En mijn Gezonde Wijze Ik probeert dagelijks mild te zijn naar haar huisgenotes Controlfreakje, Uitsloveritisje, Eenzaamzieltje en Koppigkindje.
Ik ga binnenkort een cursus Compassietraining voor artsen volgen (waarin je vooral geleerd wordt compassie voor jezelf te  hebben, want compassie naar patienten toe dat lukt meestal makkelijker) en ook een slaaptraining met yoga en stressrelease. Vast allebei heel nuttige aanvullingen op mijn Selfmade-revalidatie-treatment.

Derhalve maak ik nog 1 evaluerende blog deze week en ga ik verder de frequentie terugbrengen tot 1 x per maand,  begin van de maand.
Eens kijken hoe dat bevalt.
Natuurlijk kunnen  alle trouwe lezers en af-en-toe-bijlezers altijd gewoon aan mijzelf vragen hoe het gaat, op het moment dat ze dat willen weten!

Revalidatie betekent weer op orde en krachten en conditie komen, maar eehhh… dan heel langzaam.
En zo gaat het. Ik heb eens genoteerd wat ik nu precies aan oefeningen en conditie doe, voor de geinteresseerde lezer hieronder weergegeven. Is niet niks, maar allemaal hele hele lichte kleine oefeningen…..

ALGEMEEN:
—knieen van het slot bij staan.
—linker schouder iets naar beneden
—grote nekschouderspier ontspannen houden
—tong ontspannen in de mond
—regelmatig diep in- en uitademen door de buik.
Soms ook borstkas daarbij uitzetten, dan wordt het borstlitteken uitgerekt.
—manuele lymfdrainage van arm, borstkas en hals naar behoefte
—ongeveer alle bewegingen proberen LANGZAMER (=meer gecoordineerd) te doen.

Ik ben het boek aan het lezen : beter worden is niet voor watjes. Twee journalisten krijgen allebei kanker en schrijven elkaar brieven waarin ze hun persoonlijke ervaringen delen op indringende en humoristische wijze. Erg prachtig. Natuurlijk andere kankers, andere personen, andere processen, maar ook veel overlap.
Al heb ik zelf weinig last gehad van stilvallende sociale omgevingen (zij wel, na een eerste golf van medeleven). Tot op heden dan, want nu is mijn leven wel wat stiller, in de winter al helemaal niet gevuld met moestuin, geen kinderen in huis meer om je mee bezig te houden en minder werkuren. Wle nog allerlei therapeuten, dat leidt lekker af en geeft me ook het gevoel dat ik nuttig bezig ben. Maar ik verveel me wel regelmatig een beetje. Al roepen mensen dat dat dat zo heilzaam is (zal ook wel) het is ook wel wat saai soms. Vooral ook, omdat het waarschijnlijk niet anders kan want energie om het veel drukker te hebben dan nu heb ik ook niet.

Daarbij had ik een prachtig workout-schemaatje opgesteld, dagelijks of sportschool, of stukkie zwemmen, of hometrainer in combi met een miniwandelingetje. Maar mijn onrustige arm zegt misschien wel dat dat toch weer teveel is. Zo moeilijk om te verstaan wat die zegt, hij is niet erg spraakzaam en komt soms pas een stuk later met reacties. niet zwemmen? Met steunkous om zwemmen? Minder sportschool? Volgens mijn oedeem – energietherapeute moet ik vooral vriendjes worden met mijn arm, en dat het dan beter zal gaan. Arme arm. Dat gaan we proberen….

Jaja,  echte spreekuurtjes gedaan…..van wel drie patienten! Toevallig had ik, bij de paar patienten die ik tot op heden gezien heb, steeds symptomen of omstandigheden die ik nog nooit was tegengekomen (ja het blijft een beroep met een uitgebreide range….). Dat helpt natuurlijk niet direct bij het opbouwen van vertrouwen. Maar afgelopen week was het anders. Ik kon de antwoorden en adviezen zo uit mijn losse mouw schudden, want eindelijk eens bekend terrein betreden. Zodra ik in de spreekkamer zit, glijdt de artsenrol soepeltjes om mijn schouders.

En zelfs heb ik een diagnose gesteld voor een patiente na het lezen van een specialistenbrief. Zij had al maanden klachten, die twee specialisten niet konden verklaren. Ik liet 1 extra bloedtestje doen via de waarnemer, en hupsakee, de longembolien  werden onthuld! Dat was wel weer erg goed voor mijn professionele zelfvertrouwen……

Maar het ijs is dun. Een paar uur later kan ik me weer helemaal onthand voelen, zwak, labiel, kwetsbaar, tobberig (het lymfoedeem van mijn arm word wat erger, dat kan maanden na de bestraling alsnog ontstaan, o jee, moet ik nou minder gaan doen en wat dan? Waar gaat dat nou weer eindigen? En het voelt ook rottig, of je afknellende kleding aanhebt) Gelukkig is Sam weer helemaal on speaking terms met ons.

Dus ga ik maar gewoon door met de hele langzame opbouw van enige conditie, en met mijn mini-spreekuurtjes!