blogvansaskia

---

Ik ben het boek aan het lezen : beter worden is niet voor watjes. Twee journalisten krijgen allebei kanker en schrijven elkaar brieven waarin ze hun persoonlijke ervaringen delen op indringende en humoristische wijze. Erg prachtig. Natuurlijk andere kankers, andere personen, andere processen, maar ook veel overlap.
Al heb ik zelf weinig last gehad van stilvallende sociale omgevingen (zij wel, na een eerste golf van medeleven). Tot op heden dan, want nu is mijn leven wel wat stiller, in de winter al helemaal niet gevuld met moestuin, geen kinderen in huis meer om je mee bezig te houden en minder werkuren. Wle nog allerlei therapeuten, dat leidt lekker af en geeft me ook het gevoel dat ik nuttig bezig ben. Maar ik verveel me wel regelmatig een beetje. Al roepen mensen dat dat dat zo heilzaam is (zal ook wel) het is ook wel wat saai soms. Vooral ook, omdat het waarschijnlijk niet anders kan want energie om het veel drukker te hebben dan nu heb ik ook niet.

Daarbij had ik een prachtig workout-schemaatje opgesteld, dagelijks of sportschool, of stukkie zwemmen, of hometrainer in combi met een miniwandelingetje. Maar mijn onrustige arm zegt misschien wel dat dat toch weer teveel is. Zo moeilijk om te verstaan wat die zegt, hij is niet erg spraakzaam en komt soms pas een stuk later met reacties. niet zwemmen? Met steunkous om zwemmen? Minder sportschool? Volgens mijn oedeem – energietherapeute moet ik vooral vriendjes worden met mijn arm, en dat het dan beter zal gaan. Arme arm. Dat gaan we proberen….

Jaja,  echte spreekuurtjes gedaan…..van wel drie patienten! Toevallig had ik, bij de paar patienten die ik tot op heden gezien heb, steeds symptomen of omstandigheden die ik nog nooit was tegengekomen (ja het blijft een beroep met een uitgebreide range….). Dat helpt natuurlijk niet direct bij het opbouwen van vertrouwen. Maar afgelopen week was het anders. Ik kon de antwoorden en adviezen zo uit mijn losse mouw schudden, want eindelijk eens bekend terrein betreden. Zodra ik in de spreekkamer zit, glijdt de artsenrol soepeltjes om mijn schouders.

En zelfs heb ik een diagnose gesteld voor een patiente na het lezen van een specialistenbrief. Zij had al maanden klachten, die twee specialisten niet konden verklaren. Ik liet 1 extra bloedtestje doen via de waarnemer, en hupsakee, de longembolien  werden onthuld! Dat was wel weer erg goed voor mijn professionele zelfvertrouwen……

Maar het ijs is dun. Een paar uur later kan ik me weer helemaal onthand voelen, zwak, labiel, kwetsbaar, tobberig (het lymfoedeem van mijn arm word wat erger, dat kan maanden na de bestraling alsnog ontstaan, o jee, moet ik nou minder gaan doen en wat dan? Waar gaat dat nou weer eindigen? En het voelt ook rottig, of je afknellende kleding aanhebt) Gelukkig is Sam weer helemaal on speaking terms met ons.

Dus ga ik maar gewoon door met de hele langzame opbouw van enige conditie, en met mijn mini-spreekuurtjes!

Deze week ga ik weer spreekuurtjes proberen. Nu in mijn eigen gezondheidscentrum, dat scheelt! Ik heb er echt zin in, alleen voel ik me nog zo verschrikkelijk onzeker….. over van alles. En is het duidelijk, dat ik nog niet fully functional ben. Daarom heb ik een lijstje gemaakt van welke patienten NIET om te beginnen (enge dingen, psychische dingen enzovoort)

Maar als kuiken omringd door een gummi laagje, met overigens toegevoegd een zwaarder (metalen?) VOETstukje om niet steeds om te vallen) beweeg ik mij aardig voort in het algemeen. (ja ik oefen regelmatig met het visualiseren van mijn gummi laagje, helpt wel!)

En ik ben beginnen in de Gewone Sportschool Om de Hoek, nadat ik de oncofysio ben uitgeduwd. Enerzijds vond ik dat niet fijn, want vertrouwde omgeving met veel begeleiding, anderzijds is het inderdaad ook wel goed. Ik werd soms ook wel een beetje benauwd van die stiltes die regelmatig vielen in een gezelschap met sommige uitgezaaide lotgenoten.
Ook hier ben ik de eerste keer weer Super Onzeker. Ach. Moet ik gewoon doorheen blijkbaar. Ik ben ook wel een krakemik natuurlijk, dus moet ook heel voorzichtig al die nieuwe apparaten veroveren.

En zoon Sam is in een fase waarin hij minder bemoeienis wil van zijn ouders. Nou, er is weer genoeg te beleven hier!

Om in de sfeer van heden ten dage te blijven:
ik voel me net een paasei zonder schil.
Mooie avondluchten en bomenkleuren, gevoelige voeten,  een zoon die onder de vleugels uitwil zodat hij vrijer kan vliegen, geen patienten om mijn talenten op te kunnen afreageren, en in het midden van dat alles een ziel zonder enig eelt (meer).  Veel te snel ontroerd en geroerd en beroerd, dat ik zelfs lieve vriendinnen moet storen op een zonnige winterochtend om de weg weer te vinden. En man wat word je daar moe van!

Maar wel maak ik de meest interessante gerechten. Rode bietenchips, appelwortel met zelfgemaakte indiase groentenchutney, nieuwzeelandse spinazie met room en oude kaas, gebakken knolkapucien!

Om er weer een beetje tegen te kunnen zal ik iets nieuws moeten gaan krijgen om het ei heen. Een schil lijkt me niet meer zo fijn, is veel te hard en onflexibel.
Ik denk aan iets lekker dik en veerkrachtigs, dat ik dan een soort ovalen gummibal word, kun je wel indeuken maar niet kapotkrijgen en als ik nou nog een beetje vaart krijg, kan ik weer helemaal de hoogte in stuiteren!

Na de vakantie voel ik me eerst echt goed. stukje wandelen in het bos, energie. Maar na paar dagen de terugslag, allerlei pijnen in de gewrichten, boe. Het gaat toch ook ernstig op en af.

En ik heb mijn eerste spreekuurtje gedaan, in een ander gezondheidscentrum. Viel niks mee. Ander centrum blijk ik heel naar te vinden (iedereen is aardig maar ik voel me een vreemde eend) onbekende patienten ook. En misschien wel patienten uberhaupt zien. Na het spreekuurtje ben ik een volle dag in crisis, huilen, moe. En een dag later opeens een nieuwe zeer mankmakende pijn in de heup. Duidelijke signalen, of niet? Ik zeg de spreekuurtjes voor volgende week maar gauw even af. En ga nadenken en overleggen of en wanneer ik dan toch spreekuurtjes in eigen centrum ga proberen.

En naar Den Haag geweest voor een theatervoorstelling door ex-militairen over hun eigen ervaringen in Srebrenica rondom de traumatische gebeurtenissen van juli 95 (uitmondend in moord op 8000 Bosniers door de Serven)
Marleen wou mij meenemen naar Iets Leuks ter opwekking, maar kwam toen opeens deze voorstelling tegen. Eeehh ja, eigenlijk wel maf, je hebt kanker gehad en gaat leuk naar oorlogstrauma’s kijken, maar toch zie ik zo’n nieuwe impuls wel zitten. Temidden van futuristische kantoorgebouwen vind ik mijn weg naar een zeer integere en indrukwekkende voorstelling.
En achteraf blijkt die ervaring mij ook weer een stapje verder te brengen in mijn eigen proces.
Ook al zijn sommige gebeurtenissen rot en naar, eigenlijk te erg voor woorden, ook al ben je soms niet altijd trots op wat er gebeurd is of hoe je het gedaan hebt, als je die zaken moedig en eerlijk in de ogen kijkt……… dan kan er toch de schoonheid ontstaan van compassie.

Vandaag naar een zeer mooi uitkijkpunt gegaan. Heeft alleen zin als er geen wolken hangen daar en je moet de parkeerplaats tevoren reserveren.
Wij zijn dus erg gelukkig dat we uitzicht hebben als we langs de hellingen vol statige pijnbomen op geel naaldtapijt stijgen tot waar het in de schaduw koud is.

En daar heb ik een hele wandeling gemaakt, wel 500 meter gelopen en dan steil omhoog en omlaag  met behulp van stok en schouder van Bert. Record! Naar de rand van de enorme krater vol natuurschoon die het centrum van het eiland vormt, duizend meter wand, overzijde stijgt tot 2400 meter, wolkenflarden, enorme stilte. Perachtig.

Wie weet hoeveel van mijn loopstoornissen veroorzaakt worden door innerlijke stress, dat ik heel vaak niet ontspannen loop. Wie weet hoeveel hardnekkige weerstand tegen mijn situatie en rol speelt! In het kader daarvan heb ik nu besloten niet meer te streven naar verdragen van mijn existentiële onzekerheid (klinkt teveel als moeizame last torsen met veel moeite) maar naar echte acceptatie.
Wat een woord hé, acceptatie. Er zijn vele parallelle wegen die daarheen leiden, maar soms moet je net de juiste smaak tegenkomen, zoals ik laatst op internet struikelde over the Work. Principe is simpel, je stelt jezelf vragen over je eigen (liefst lastige) gedachtes: 1. Is die gedachte waar? 2. Is die echt, 100% waar? 3. wat doet die gedachte met jou? 4. Hoe zou het zijn om vrij te zijn van die gedachte? (hulpmiddel :draai de gedachte om) . Geeft mij geregeld een heerlijk rustig en vrij gevoel.
Voor de liefhebber: http://thework.com/sites/thework/nederlands/.      Stukje over kanker – impressive! Boekje gratis te downloaden.

Wat is dit toch een prachtig eiland. Bloemen, steile hellingen vol rotsen en knalgroene bomen (tamme kastanje, pijnbomen, laurier, eucalyptus), palmen, suikerriet, agavetoortsen, ananas, kloven, kliffen, gekleurde huisjes, sinaasappelbomen, veelteveel bananen, lavahellingen en zwarte lavastranden, cactussen van drie meter hoog, kleine duitse reformwinkeltjes en overal drakebloedbomen.
Vandaag laatste dag, halve eiland overgecrosst, van 24 naar 16 graden en weer terug naar een gratis vijftig jaar oud betonnen zwembad inclusief stijlvolle wit met blauwe kleedhokjes, wat gevuld word door de zee. Fonkelgroen rustig water in zwarte basaltrotsen met een halve meter verder grote schuimende kolkende witte golven. Very impressive.

En laat nu de winter maar komen!

---

Zo heetten vroeger spannende dingetjes die we met de jongens deden. Onbekend paadje inlopen, slangenhuid vinden, hele rare smaak ijs kopen……

Nu hebben wij onze eigen mini – avontuurtjes. Chicharrones proeven ( varkenshuid met gofio =geroosterd meel). Mini wandelingetje maken in de Kloof der Angsten (hoe lang geleden alweer dat ik wat voor wandelingetje dan ook maakte?) (ja angsten sta je wel uit als je een tegenligger tegenkomt al afdalend over het afbrokkelende asfalt in de Kloof). 7 ons verse tonijn kopen in de mini markthal (5,75 per ons? Nee, per kilo! Per kilo? Nee toch ! Eerst denken we dat de vissoort dan een listado moet zijn,  omdat het zo goedkoop is en dat erop staat,  totdat ik ontdek, dat dat canarisch is voor aanbieding! )

Twee keer per dag zwemmen is feitelijk al een mini avontuurtje voor mij. Naar het strand lopen,  niet omvallen in de smalle doch krachtige branding, af en toe dobberen tussen de schoolslag door, avondzon in de ogen, jurk over het kletsnatte badpak aan, (want op het strand ontborsten is wat te gortig) alle grove zwarte zand verwijderen van de arme voetjes opdat ze de sandalen weer kunnen verdragen.

Alle intussen 18 schouder-buikspier-voet-oefeningen achter elkaar doen, en dan ook nog een littekenmassage en een lymfdrainagesessie erbij.

(Vorige week bij een heel leuk mannetje geweest die voet-specialist.nl is,  een aparte, activerende benadering van voetklachten heeft een mij dus zes extra voetoefeningen per dag heeft opgegeven. Als dat nou eens zou helpen ….MRI van voet heeft niets laten zien en na zware onderhandelingen komt er toch nog een echo bij, is volgens diverse bronnen eerste keus bij beknelde zenuwen, maar de nog steeds beleefde maar intussen helemaal niet meer zo’n prettige orthopeed wilde eerst met allerlei smoesjes dit simpele onderzoek weigeren, hij wist 99% zeker dat er geen zenuw knel zit, terwijl ik op thuistestjes toch een aantal karakteristieke symptomen heb. Machtsstrijd? Jeugdige arrogantie? Groentje. Wanneer weet een arts nu wat dan ook 99% zeker?)

Het laagje huis-tuin- en keuken- zelfvertrouwen is echt nog niet dik, ook al voel ik dat niet zolang ik mij in die laag bevind.

Maar een vliegreis naar la Palma, vier en een half uurtjes vliegen, is opeens heel erg spannend. Gek hé. Iedereen roept maar dat ik het heerlijk moet vinden, en erg boeiend is het zeker, maar wat voel ik mij onzeker! Als ik nu gewoon lekker kon lopen dan was het natuurlijk ook veel makkelijker om te doen alsof alles normaal is. Zo in zo’n leen-rolstoel van Schiphol zie je er gewoon kwetsbaar uit. Helaas.

En het is ook wel een uitdaging om de wens om te wandelen op dit wandeleiland-bij-uitstek los te laten. Maar als dat lukt, dan blijft er een ontzettend relaxed kleurig dorpje over aan een zwart strand versierd  met een bescheiden hoeveelheid badgasten, drie snackbars, vijf restaurants, paar winkeltjes, en een appartement op veertig meter van de branding. Dat kan ik nog wel lopen! Twee keer per dag ga ik zwemmen, als mijn voeten niet te boos worden van dat ruwe zand….. Bert loopt intussen de klif op achter ons verblijf, 600 meter omhoog en omlaag …en dan hebben wij mogelijk onze eerste echte slome strandvakantie (nou ja  ik dan) !

Ja, dat is iets hoor.

Als ik ook maar 1 keer met iemand gepraat heb over mijn kanker, dan kan ik daarna weer gewoon Saskia zijn, in plaats van Iemand Met Kanker. Maar het is wel raar als dat niet gebeurt.

De laatste tijd ga ik weer naar allerlei feestjes en bijeenkomsten. Daardoor kom ik steeds vaker in contact met allerlei mensen, die ik wel een beetje ken, maar die mij niet meer gezien hebben na De Diagnose. Dan zie ik de Kankerdrempel opdoemen. Het moet eigenlijk wel even genoemd worden, anders staat die olifant zo in de weg in de kamer. Alleen weet ik niet altijd wat ik moet zeggen  als zo iemand vraagt hoe het gaat.  Ik kan zeggen ach ja, gaat wel, of er drie uur over praten. En soms loopt het gesprek zo, dat dit onderwerp achter allerlei andere onderwerpen verdwijnt, of misschien vermeden word. En dat is dan ook wel weer uncomfortable.

En soms ben ik gewoon heel benieuwd hoe het met iemand anders is, maar als ik daar dan naar informeer dan voelen veel mensen zich toch ook verplicht om aandacht voor mij te hebben. En dat hoeft dan ook niet altijd.

In dit onbekende land is de enige wegwijzer een steeds zo helder mogelijke communicatie. Moet ik ook nog wel oefenen. Dat als De Olifant nog in de kamer staat, ik iets kan zeggen als: goh, ja, er is wel van een hoop gebeurd sinds dat wij elkaar de laatste keer zagen! Of dat ik bij gelegenheid kan roepen: Nee hoor, nu gaat het even niet om mij!  Ofzo.

En het slijt ook wel een beetje als conversatietopic, en dat is natuurlijk ook helemaal oke. Dat zowel ik als mijn medeconversanten andere onderwerpen weer steeds interessanter gaan vinden.

Laatst was ik op een meeting met allerlei lieden die niets wisten van welke olifant dan ook, en gingen vragen naar mijn beroep. En dat ik dan zonder blikken of blozen uitgebreid ging vertellen, alsof ik mijn laatste patient gisteren gezien had in plaats van 9 maanden geleden. Ging nog vanzelf ook. Alleen achteraf voelde ik me, zoals altijd op zulke momenten, een beetje bibberig en melancholisch. Hoort erbij.

Dat is toch wel een uitdaging, alles verdragen. Natuurlijk betreft het vooral mijn eigen lichamelijke onzekerheden en pijnen, maar daardoor trek ik me alle leed en ziekten ook meer aan, vooral van patiënten. Hoe, hoe, hoe bouw ik weer voldoende eelt op? Waar is de gebruiksaanwijzing daarvoor?

Nou wissel ik af tussen hoopje ellende en ook weer dagen prima gestemd. Dus ik heb er helemaal niet altijd last van. Maar hoe zal dat gaan als ik weer spreekuur ga doen? Is nog moeilijk voor te stellen nu.

Met het onderzoek van de voet gaan spectaculaire hoeveelheden dingen mis. Eerst was de aanvraag voor een MRI drie keer niet aangekomen en moest ik daar steeds zelf achterheen bellen. De derde keer heb ik de zender en ontvanger gesommeerd om dit probleem samen op te lossen, en toen is het wel gelukt. Althans, een half uur voor vertrek naar die afspraak belt men mij, dat het een onderzoek met contrast is  en dat ik daarom naar een andere locatie moet en wel pas vijf dagen later. GRMBL.

Nou gaan er best vaak dingen mis in het leven, ook in mijn werk als huisarts merk ik dat geregeld, en hoe groter de organisatie hoe meer kans erop. Maar nu ben ik patiënt en in die rol ben ik BOOS. Als ik, straks, als huisarts me maar niet al te boos ga maken over al die dingen die in ziekenhuizen verkeerd gaan……

O. O. Ik moet nog weer een hoop wijsheid en mildheid en geduld aanleren.

MAAR: ik kon laatste keer wel 18 baantjes zwemmen, en ik ben gisteren voor de eerste keer met TWEE borsten op pad geweest, nadat ik die op kosten van de verzekering op kon halen bij de Vriendelijke Borstenwinkel. (De speciale dure BH, waar je het afneembare exemplaar in kunt onderbrengen, mag je echter wel zelf betalen…..) Ik voel me niet stom of slecht met 1 borst, maar….. het is toch wel een stuk leuker met twee! En nu kan ik al mijn andere shirtjes en bloesjes weer eens aan. Nu maar eens kijken of het lichte lymfoedeem onder het sleutelbeen niet erger wordt door langere  bh-bandjes-inperkingen…….