De dagen vullen zich met steeds verder opbouwend wandelen, duizeligheid, lekker simpele films kijken overdag, misselijkheid, veel communiceren met al mijn lieve naasten, uitputtingsaanvallen, en groenten verwerken uit de absurd goed groeiende moestuin.
Maar hoe vul je op dit moment nou de 5 jarige sterfdag van onze Sam? Lange wandeling kan niet deze dagen. En er is meer verdriet dan anders.
Oké: Lieve berichtjes beantwoorden. Korte wandeling! Lunchen aan de loosdrechte plassen. Samen naar de moestuin. Savonds mooie film kijken via pathe thuis ofzo. Geen tranen tegenhouden. De tranen van verdriet hebben een aanhangwagentje, en daarin rijdt de zachte traan van ontroering mee over alles wat zo mooi is in deze wereld.
Op de foto is te zien, dat Sam zijn plekje nu moet delen met onze regenbogen. En dat wij doen wie het mooiste medicijndoosje heeft. (onbesliste strijd) En wie de meeste pillen heeft (Saskia onbetwiste winnaar, nu 10 pillen smorgens)
blogvansaskia 
“Je dient geen angst te hebben …. als je een verdriet ziet oprijzen groter dan je ooit hebt ontmoet, als onrust als lichte en donkere wolken over je handen valt en over alles wat je doet. dan moet je denken ….. dat het leven je niet vergeten is”. Rilke
>
LikeLike